Κεντρικό θέμα στην πολιτική επικαιρότητα είναι η ένταξη του Ανδρέα Λοβέρδου στη Νέα Δημοκρατία. Στον χώρο της εκκλησίας η μετακίνηση ενός κληρικού και η συμμετοχή του σε κάποια ιεροπραξία σε ναό που ανήκει στα όρια άλλης Μητρόπολης χαρακτηρίζεται με τον όρο «εισπήδηση». Εκκλησιαστικά θεωρείται πνευματική και διοικητική πράξη παράνομη και επιβάλλονται κυρώσεις, γιατί ερμηνεύεται ως εισβολή και παράνομη κατάληψη αξιώματος.

Ας εξετάσουμε αυτές τις μετακινήσεις από κόμμα σε κόμμα και να διερευνήσουμε το δίκαιο ή το αναγκαίο αυτής της πολιτικής μεταμορφώσεως. Βλέπουμε ότι συχνά πολιτικοί μεταπηδάνε από μια παράταξη σε άλλη και επικαλούνται με περισσή υποκρισία κίνητρα που υπηρετούν αποκλειστικά και μόνο το κοινωνικό σύνολο.

Και οι πολίτες μετακινούνται κομματικά και έτσι μεταβάλλονται συχνά οι συσχετισμοί των κομμάτων και αλλάζουν οι κυβερνήσεις. Ο πολίτης στα πλαίσια του δημοκρατικού πολιτεύματος έχει και δικαίωμα και υποχρέωση να αξιολογεί τα κόμματα και στο πρόγραμμά τους και στο κυβερνητικό τους έργο. Αν κρίνει ότι ένα κόμμα, ιδιαίτερα κυβερνητικό, δεν ωφελεί τον τόπο και τα συμφέροντά του, τότε οφείλει να αναθεωρεί την προηγούμενη στάση και να υποστηρίζει το κόμμα που υπόσχεται λύσεις στα κοινωνικά και εθνικά ζητήματα. Εκτιμώ ότι πρόκειται για μια πολιτική πρακτική που εξαναγκάζει τα κόμματα να λειτουργούν πιο αποτελεσματικά και να εφαρμόζουν το πρόγραμμά τους.

Ας μην ξεχνάμε ότι η ουσία της δημοκρατίας είναι ο λόγος και ο αντίλογος. Αυτό οδηγεί τα κόμματα σε λογοδοσία και τίθεται συχνά στην κρίση των πολιτών. Βασική συνθήκη για την σωστή θέση του κόσμου είναι η παιδεία και η πολιτική αρετή, στοιχεία που επιτρέπουν στον καθένα να συγκρίνει πολιτικά, να βαθμολογεί τους πολιτικούς και να επιλέγει τους καλύτερους.

Η μετακίνηση όμως των πολιτικών από ένα κόμμα σε άλλο είναι εντελώς διαφορετική και στα κίνητρα και στους στόχους. Πρόκειται για μια συμπεριφορά παλαιόθεν, η οποία έχει προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στη συνείδηση του κόσμου και στη λειτουργία του πολιτεύματος. Προ της Χούντας η μετακίνηση έδειχνε το ενδιαφέρον του πολίτη για «αρχή και εξουσία». Σ’ αυτή τη νοοτροπία είχαμε ακραίες συμπεριφορές, όπως συνέβη με τον Τσιριμώκο, ο οποίος, αν και άνθρωπος του αντάρτικου, δέχτηκε την πρόταση του βασιλιά για να γίνει πρωθυπουργός!

Όσο ερχόμαστε προς την εποχή μας βλέπουμε να μετακινούνται πολιτικοί, όχι τόσο για την εξουσία, όσο για να χαρούνε τα προνόμια της καρέκλας, όπως είναι κυρίως το χρήμα. Έτσι εξηγείται το ότι οι μετακινήσεις γίνονται είτε προς κόμματα κυβερνητικά είτε προς κόμματα που διεκδικούν την εξουσία. Πόσοι δεν μετακινήθηκαν από το ΠΑΣΟΚ προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ προηγουμένως απέρριπταν αυτό το κόμμα με τους βαρύτερους χαρακτηρισμούς; Ύστερα συνέβη το ίδιο και προς τη Ν.Δ., με αποτέλεσμα σήμερα στην κυβέρνηση οι πιο επώνυμοι Υπουργοί να είναι από το ΠΑΣΟΚ.

Άρα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι πολιτικοί μετακινούνται όχι γιατί δεν υπηρετεί το κόμμα τους το πρόγραμμα και τις αρχές, αλλά γιατί επιδιώκουν ιδιοτελείς σκοπούς και σκοπιμότητες καθαρά ατομικού συμφέροντος. Επομένως αυτοί οι πολιτικοί είναι στρατευμένοι στην προσωπική τους ανάδειξη με κάθε μέσο χωρίς καμιά ηθική δέσμευση. Δίκαια χαρακτηρίζονται από τους πολίτες ως γυρολόγοι, τυχοδιώκτες και αριβίστες.

Και για τον κόσμο γενικεύεται η δυσπιστία προς τον κάθε πολιτικό, αφού η συμπεριφορά τους εκπέμπει μηνύματα ατομικισμού και δεν καλλιεργείται καμιά σχέση παιδαγωγική ανάμεσα στον πολίτη και τον πολιτικό. Η εισπήδηση προκαλεί και παραβιάζει σταθερές αρχές της δημοκρατίας, όπως είναι η αξιοπρέπεια, η δικαιοσύνη και ο σεβασμός του πολίτη.