Άλλοι τραγουδούν… με νόημα, το άσμα τον Μητσοτάκη: μούφαγες όλα τα δαχτυλίδια και κοιμάμαι τώρα, κοιμάμαι στα σανίδια!

Άλλοι που έχουν παράπονα από την κυβερνητική πολιτική και αισθάνονται αδικημένοι, τραγουδούν: Τι σούκανα και πίνεις… (Και σημασία… δεν μου δίνεις!)

Άλλοι… πεινασμένοι και χρεωμένοι, σιγοτραγουδούν:

Τα πήρες όλα κι έφυγες, του μεγάλου Στράτου Διονυσίου!

Και άλλος… κυβερνητικός παράγοντας, απαντά… μελωδικά: Δεν σου κάνω τον Άγιο, αχ αμάρτησα!

Κάποιοι… εντελώς απελπισμένοι, αλλά κομμάτι και αυτοί του λαού, τραγουδούν: Και συ λαέ βασανισμένε! (Άδικο έχουν;)

Βέβαια, υπάρχει και η πλειοψηφία των Ελλήνων, που κοιτούν συνεχώς… ανατολικά και σιγοτραγουδούν: Τούρκος εσύ και εγώ Ρωμιός, και συ λαός και εγώ λαός!

Και μέσα στη μεγάλη προεκλογική περίοδο, υπάρχουν… και οι ρομαντικοί, όπως ο Μήτσος, που… τον εμπνέει ο Γιώργος Μαργαρίτης και λέει στη συμβία του: Πεθαίνω για σένα!

Και τέλος υπάρχουν και οι πολιτικοί των μικρότερων κομμάτων, που δίνουν μάχη να μπούνε στη Βουλή και παίζουν… τη φλογέρα! 

Ο ήχος που βγάζει αυτό το όργανο, είναι συνταρακτικός!

Οι ίδιοι υποστηρίζουν, πως η φλογέρα είναι το δυσκολότερο όργανο!

Γιατί… ενώ την παίζεις, θα πρέπει ταυτόχρονα… να φυλάς και τα πρόβατα! (Αυτά… που απόμειναν, από την ευλογιά και τον αφθώδη πυρετό!)