Γράφει ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ  ΚΑΡΑΤΖΙΟΣ

*  Όλα δείχνουν πως ο φετινός χειμώνας θα είναι από τους πλέον δύσκολους της πρόσφατης ιστορίας μας. Η δραματική μείωση των εισοδημάτων, σε συνδυασμό με την ανεργία και την υπερφορολόγηση, θα δοκιμάσουν τις αντοχές και τη συνοχή της κοινωνίας. Μέχρι στιγμής η ελληνική κοινωνία έχει επιδείξει μεγάλη ωριμότητα, παρά τις δυσκολίες και τις επίμονες προτροπές κάποιων, που την σπρώχνουν στο χάος. Οι αντοχές, όμως, έχουν όριο. Είναι ανάγκη, πρώτα απ’ όλα, να δημιουργηθεί ένα δίχτυ ασφαλείας για τα θύματα της κρίσης, που θα βασίζεται στο κράτος, αλλά και στους ιδιώτες και στην κοινωνία των πολιτών. Έχουμε όλοι υποχρέωσηνα συμβάλουμε στην προσπάθεια αυτή και ιδιαίτερα όσοι έχουν μεγαλύτερες δυνατότητες. Μετά πρέπει να αρχίσουμε να σκεπτόμαστε και να σχεδιάζουμε όλοι μαζί πώς θα βρεθούν δουλειές για τους νέους και τους ανέργους. Είναι λάθος η αντιπολίτευση να πολεμάει κάθε ιδιωτικοποίηση, μεγάλη επένδυση ή διαρθρωτική αλλαγή. Όποιος και να έλθει στην εξουσία τους ίδιους επενδυτές θα κυνηγάει, τις ίδιες μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να κάνει. Είναι εξευτελιστικό να επικαλούμεθα την τρόικα είτε για να κάνουμε αυτά που πρέπει είτε, πάλι, για να προστατεύσουμε συντεχνίες τύπου ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ και παράλογα προνόμια. Δική μας είναι αυτή η χώρα και εμείς πρέπει να αλλάξουμε, σαν να μην υπάρχει η τρόικα.
Η Ελλάδα πήρε, ήδη τη δόση των περισσοτέρων από 31,5 δισ. ευρώ και κάποια ελάφρυνση του χρέους της. Καλόν είναι λοιπόν να αρχίσουμε να ασχολούμεθα όλοι με το πώς θα ανασυγκροτηθεί αυτή η χώρα πέρα από τρόικες και μνημόνια. Η Ελλάδα έχει μείνει πίσω σε κρίσιμους τομείς, από την αποκομιδή και τη διαχείριση των σκουπιδιών έως την είσπραξη των φόρων και την επιβολή των νόμων. Αυτά τα ζητήματα είναι λυμένα στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και δεν έχουν να κάνουν με ιδεολογίες. Μπορούμε να τα λύσουμε αν συνεννοηθούμε μεταξύ μας και να αξιοποιήσουμε –αν θέλουμε- την τεχνογνωσία που μας παρέχουν οι ξένοι. Όποιος κι αν βρίσκεται στην εξουσία, η χώρα δεν θα ορθοποδήσει αν δεν εισπραχθούν αποτελεσματικά οι φόροι και αν δεν ξαναοργανωθεί η δημόσια διοίκηση θα αδυνατεί να παρέχει τις αναγκαίες υπηρεσίες στον πολίτη. Ακούγεται παράλογο και εξωπραγματικό να ζητάμε σήμερα από τις πολιτικές δυνάμεις να επιτύχουν μια εθνική συνεννόηση σε μερικούς κρίσιμους τομείς. Χωρίς αυτήν, όμως, δεν θα επιτύχουμε τίποτα γιατί θα έχουμε ελάχιστους πολιτικούς που θέλουν πράγματι να αφήσουν μεταρρυθμιστικό έργο, πολλούς που βλέπουν την εξουσία ακόμη και σήμερα ως εργαλείο για ρουσφέτια και «χάρες» και τους άλλους που λένε όχι σε όλα.
Έτσι, όμως, καμιά χώρα δεν μπορεί να πάει μπροστά πολύ περισσότερο η Ελλάδα η οποία, στις μέρες μας, αντιμετωπίζει, πέραν των άλλων, και τον κίνδυνο που πηγάζει από μια κατάσταση παρατεταμένης αβεβαιότητας! Και, το χειρότερο, αυτή η αβεβαιότητα συντηρείται από ερωτήματα που αναδύονται εντός και εκτός χώρας όπως τα παρακάτω: Θα διατηρηθεί ή όχι η συνοχή της τρικομματικής κυβέρνησης για κάποιο ικανό χρονικό διάστημα; Θα έχουμε προσφυγή ή όχι σε μια τρίτη εκλογική αναμέτρηση σε διάστημα ολίγων μηνών όπως επίμονα το ζητάει η αξιωματική αντιπολίτευση; Θα παραμείνουμε ή όχι στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση; Θα ξεσπάσει αναταραχή και κλιμακούμενη βία (στο όνομα επαναστατικών ψευδαισθήσεων «για μια Ελλάδα νέα») ή θα επικρατήσει αυτοσυγκράτηση στην κοινωνία παρά τις τεράστιες οικονομικές θυσίες της τελευταίας τριετίας; Θα μείνουμε, σε τελευταία ανάλυση, στην οικογένεια των εδραιωμένων δημοκρατιών ή θα επιλέξουμε το μοντέλο του τριτοκοσμικού αδεσμεύτου; Θα μπορέσει η κυβέρνηση Σαμαρά να ξεπεράσει τον τελευταίο αλλά επικίνδυνο σκόπελο, να περάσει δηλαδή σκληρά μέτρα και μεταρρυθμίσεις σε μια κοινωνία μισοπεθαμένη;
Πραγματικά έχουμε φθάσει μπροστά σ’ ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και ο δρόμος που τελικά θα επιλέξουμε θα σφραγίσει τη μοίρα της κοινωνίας. Ο πρώτος δρόμος, ο καλός συνεπάγεται τη διατήρηση στην κυβέρνηση του σημερινού τρικομματικού σχήματος για τουλάχιστον δύο χρόνια, ώστε να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά το πρόβλημα της «πτωχοποίησης» που θα ενταθεί το ερχόμενο εξάμηνο, η ανεργία θα μεγαλώσει και υπάρχει ανησυχία μήπως η ύφεση του ερχομένου εξαμήνου καταστεί ανεξέλεγκτη. Είναι σχεδόν δεδομένη η επιθυμία των εταίρων να εξασφαλίσουν την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Προϋπόθεση παραμένει η υιοθέτηση από τους πιστωτές μας ενός πακέτου μέτρων (όπως η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων, η δραστική μείωση των επιτοκίων, η επαναγορά ομολόγων, κ.α.) που θα εξασφαλίσει τη βιωσιμότητα του χρέους της χώρας μας. Ο χρόνος παραμονής της σημερινής κυβέρνησης στην εξουσία θα δώσει την ευκαιρία στα κόμματα που την απαρτίζουν να θεσπίσουν αποτελεσματικούς μηχανισμούς λήψης συλλογικών αποφάσεων και, ταυτοχρόνως, να ανανεώσουν το στελεχικό δυναμικό με νέα και άφθαρτα πρόσωπα. Επιπροσθέτως πρέπει να γίνει κοινή συνείδηση ότι η στρατηγική της δημοσιονομικής σταθερότητας με σκληρά μέτρα οριζοντίας λιτότητας έχει αποτύχει. Απαραίτητη είναι η εφαρμογή αναπτυξιακών πολιτικών δράσεων που θα διευκολύνουν ξένες επενδύσεις οδηγώντας στην αναθέρμανση της χειμαζομένης οικονομίας και τη μείωση της τρομακτικής ανεργίας. Το σενάριο του καλού δρόμου προϋποθέτει επίσης τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ από ένα πολυφωνικό αριστερό κίνημα διαμαρτυρίας σε ένα συγκροτημένο ευρωσοσιαλιστικό κόμμα που θα προετοιμαστεί να διεκδικήσει και να αναλάβει την εξουσία. Και για να το πετύχει αυτό σε μελλοντική εκλογική αναμέτρηση θα πρέπει να απαλλαγεί οριστικά από τις κωλοτούμπες με τη δραχμή, τους κουκουλοφόρους, τους μετανάστες και τον συνδικαλισμό τύπου ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ, ΟΤΟΕ, ΟΤΑ, κλπ.
Ο δεύτερος, ο κακός, δρόμος αρχίζει με παρατεταμένες απεργίες, καθημερινές καταλήψεις δημοσίων εγκαταστάσεων, αυξανόμενους προπηλακισμούς κυβερνητικών βουλευτών και με κάθε λογής ασχήμιες και συγκρούσεις μέσα και έξω από το Κοινοβούλιο. Στη συνέχεια έρχεται η κλιμάκωση από αναρχικά στοιχεία αριστερά και δεξιά του πολιτικού φάσματος. Οι μεγάλες πόλεις θα μας θυμίζουν και πάλι την κατάσταση της Αθήνας, τον Δεκέμβριο του 2008. Συνθήματα από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα συνεχίσουν να παρουσιάζουν την Ελλάδα ως «αποικία χρέους, προτεκτοράτο, υπόδουλη, υποταγμένη, γονατισμένη και ζητιάνα». Και φυσικά αυτά τα συνθήματα που θίγουν βαθειά το φιλότιμο του λαού μας θα αυξήσουν τα αισθήματα κοινωνικής απόγνωσης και θα αναδείξουν τους σύγχρονους θεωρητικούς της επαναστατικής αλλαγής με βίαια μέσα. Επικίνδυνες προεκτάσεις στις ένοπλες δυνάμεις και τις δυνάμεις ασφαλείας δεν θα μπορέσουν να αποκλεισθούν. Στο τραγικό αυτό τοπίο, όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα συνταχθούν με τους επαναστατημένους νέους και το προσάναμα μιας εμφύλιας αντιπαράθεσης θα αρχίσει την καταστροφική πορεία. Κάτω από αυτές τις τραγικές συνθήκες η συμμετοχή μας στην Ευρώπη θα παγώσει και η Ελλάδα θα πηδήξει από το αργοκίνητο τρένο της Ε.Ε.
Θα αποφύγουμε τον κακό δρόμο αν αντιληφθούμε ότι συνθήματα που διατραγωδούν και διαστρευλώνουν τη σημερινή μας κατάσταση μόνο ζημιά μπορούν να προκαλέσουν. Απαιτείται, σ’ αυτήν την κρίσιμη καμπή της ιστορίας μας, η ανάδειξη υψηλής ποιότητας ηγεσιών σε ολόκληρη την γκάμα των πολιτικών μας δυνάμεων. Ο ενδιάμεσος χρόνος πρέπει να αναδείξει άτομα των οποίων η πυξίδα δεν θα θα οδηγεί προς το κομματικό όφελος, αλλά προς την αντιμετώπιση της μεγάλης κρίσης. Και γι’ αυτό χρειαζόμαστε πολιτική σταθερότητα και ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης που θα συνασπίσει τον ελληνικό λαό και θα απομονώσει τους ταραξίες που οραματίζονται τη «σωτηρία» πάνω στα αποκαΐδια μιας κατεστραμμένης πατρίδας.