• Απ’ το ορεινό Βραδέτο στο Μανασσή μετακόμισε η έκθεση ερασιτεχνικής φωτογραφίας «Ματιές μέσα στο Ζαγόρι» του Στέφανου Χρηστογούλα.
Ενός ανθρώπου που ζει στο Ζαγόρι, νοιάζεται και αγαπάει τον τόπο και τους ανθρώπους του όσο λίγοι άλλοι, όπως εξάλλου φαίνεται και μέσα απ’τα δημοσιεύματά του τα τελευταία χρόνια στον «Π.Λ.».
Η έκθεση που φιλοξενείται εδώ και λίγες ημέρες στο παλαιό καφενείο του Μανασσή, δίνοντάς του ξανά ζωή, περιλαμβάνει ένα πλούσιο υλικό πάνω από 500 φωτογραφιών, οι οποίες αποτυπώνουν γνωστές αλλά και άγνωστες γωνιές του Ζαγορίου. Στόχος του φωτογράφου είναι να δώσει στους επισκέπτες της μία πλήρη εικόνα της ευρύτερης περιοχής, την οποία δύσκολα μπορούν να βρουν από άλλη πηγή.

Ματιές στο Ζαγόρι
Με αφορμή την μετακόμιση της έκθεσης ερασιτεχνικής φωτογραφίας που ο ίδιος έχει επιμεληθεί στον Μανασσή, ο Στέφανος Χρηστογούλας γράφει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά για τα εγκαίνιά της και για τα αισθήματα που του προκάλεσε η αθρόα προσέλευση κατοίκων του χωριού στην πρόσφατη τελετή:
«Η Κυριακή 19η του Ιουλίου, επίσημη πρώτη μέρα της έκθεσης ερασιτεχνικής φωτογραφίας μου στον Μανασσή Ζαγορίου ήταν παράλληλα και η πιο συγκινητική. Μετά από τέσσερα χρόνια που η βάση της έκθεσης ήταν το Βραδέτο Ζαγορίου, με την λήξη της μίσθωσης του εκεί Δημοτικού Σχολείου η αναζήτηση νέου χώρου, νέας βάσης, έληξε πολύ γρήγορα όταν ο φίλος Γεώργιος Μυλωνάς, μου πρότεινε την παραχώρηση του παλαιού καφενείου του χωριού του (Μανασσής) ώστε να ξεκινήσω και πάλι.  
Δεν μπορώ να μην εξάρω την προσωπική εργασία ολόκληρης της οικογένειας Μυλωνά, για να στηθεί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα αυτή η έκθεση. Από την 30η του Μάη έως την 10η Ιουλίου το κτίριο υπέστη αλλαγές «εκ βάθρων» και την ημέρα των εγκαινίων κανείς δεν πίστευε στα μάτια του με την μεταμόρφωση αυτή του εγκαταλελειμμένου κτιρίου.
Και γω σαν εκθέτης, από την πλευρά μου, βοήθησα όσο μπορούσα αλλά παράλληλα έπρεπε να έχω έτοιμη την συλλογή των 500 φωτογραφιών ώστε όλοι οι επισκέπτες να δουν και να γνωρίσουν μέρη που υπάρχουν στο Ζαγόρι μας και που ίσως ούτε ταξιδιωτικοί οδηγοί δεν τα περιέχουν.
Με το πέρας της Θείας λειτουργίας στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Μανασσή το πρόγραμμα ακολουθήθηκε επακριβώς και στις 11 π.μ. τελέσθηκε ο αγιασμός στο κτίριο και στην έκθεση. Με συγκίνησαν πολύ όσοι μίλησαν για μένα, τόσο ο πρόεδρος της τοπικής κοινότητας Μανασσή ο κ. Ιωάννης Μυλωνάς, όσο και ο αντιδήμαρχος του Δήμου Ζαγορίου κ. Μιχαήλ Βλάχος. Μπορώ να πω όμως ότι περισσότερο με συγκίνησε η παρουσία όχι τόσο, των μελών του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Ζαγορίου, των φίλων μου, των συναδέλφων μου ή των συγγενών μου, όσο…. η παρουσία σχεδόν όλων των Μανασσιωτών από τον πιο μικρό έως και τον γεροντότερο που, σφίγγοντας το χέρι μου στην είσοδο, διέκρινα μέσα από το χαμόγελό τους εκείνη την ελπίδα να βγει το μικρό τους χωριό από την αφάνεια, να ακουστεί η λέξη Μανασσής παντού.
Και αισθάνθηκα συγκίνηση γιατί τότε το 2011 στο Βραδέτο (…μου) παρ’ όλες τις επίσημες προσκλήσεις, ελάχιστοι δημότες – κάτοικοι τίμησαν την εκδήλωση των εγκαινίων της εκεί έκθεσης. Και μην ξεχάσω όλους όσους με τίμησαν από διπλανά χωριά ( Δίκορφο, Καλωτά, Ανθρακίτης, Διπόταμο, Κήποι, Φραγκάδες, Ελαφότοπος, Άνω Πεδινά, Τρίστενο, Βίτσα, Μηλιωτάδες, Ασπράγγελοι).
Την κορδέλα των εγκαινίων έκοψαν από κοινού ο Αντιδήμαρχος Ζαγορίου κ. Μ. Βλάχος με τον πρώην Δήμαρχο κ. Γ. Παπαναστασίου και με την είσοδό τους, κέρασα παραδοσιακό λουκούμι και τσίπουρο όλους τους παρισταμένους.
Σας ευχαριστώ όλους και ευελπιστώ περισσότεροι να περάσετε να δείτε τι κρύβει το Ζαγόρι των 1.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων…».