• Μακρύ το ταξίδι Μύκονος – Γιάννενα… Κυρίως το «στεριανό» κομμάτι ως την Αθήνα, για τους γνωστούς λόγους. Κι όμως, δε μετρήσαμε ώρες, ούτε κούραση, ξεκινώντας την περασμένη Παρασκευή, μια μεγάλη παρέα Γιαννιωτών, για το «νησί των ανέμων»!
Η μοίρα το ‘φερε να πάμε στη Μύκονο, όχι για εκδρομή, όπως μπορεί να υποθέσει κανείς, αλλά για να τιμήσουμε τη μνήμη ενός δικού μας παιδιού που έφυγε πρόωρα, του Ευριπίδη Σκλιβανίτη. Αθλητής από πολύ μικρός του Ναυτικού Ομίλου Ιωαννίνων ο Ευριπίδης, έφτασε σε μεγάλες νίκες στο σύντομο βίο του. Κρέμασε στο στήθος πανελλήνια μετάλλια Κωπηλασίας, βαλκανικά, πανευρωπαϊκά και ένα ασημένιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων του 2009 μαζί με τον καρδιακό του φίλο και συναθλητή Χρήστο Κουτσιαύτη.
Ακολούθησαν σπουδές στο Παιδαγωγικό Δημοτικής Εκπαίδευσης Ιωαννίνων και με το πτυχίο που απέκτησε απ’ αυτό βρέθηκε το φθινόπωρο του 2014 να διδάσκει ως δάσκαλος στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια «Σύγχρονη Παιδεία» της Μυκόνου.
Αξιοζήλευτη πορεία για έναν νέο άνθρωπο, που ως τα 24 χρόνια του πρόλαβε να πετύχει τόσα πολλά πράγματα… Ώσπου ήρθε το μοιραίο. Ένα τροχαίο ατύχημα την περασμένη άνοιξη στη Μύκονο έκοψε απότομα το νήμα της ζωής του. Ανείπωτος ο πόνος για την οικογένεια, τους φίλους, τους συναθλητές του, τους προπονητές, τους συναδέλφους του στη Μύκονο, μεγάλο το σοκ και η θλίψη για όλους μας.

Ένας αγώνας δρόμου
Πέρασε αρκετός καιρός, όμως ο Ευριπίδης δεν ξεχάστηκε, έμεινε ζωντανός στη μνήμη μας. Το σχολείο στο οποίο πρόλαβε να υπηρετήσει κάτι παραπάνω από πέντε μήνες αποφάσισε να κάνει κάτι για να τιμήσει τη μνήμη του. Κάτι το οποίο θα μπορούσαμε να κάνουμε κι εμείς, εδώ στα Γιάννενα, αλλά… δεν το σκεφτήκαμε! Ή αμελήσαμε! Ή απλά δεν είχαμε όρεξη, χρόνο, θέληση! Εξάλλου, έτσι είμαστε εμείς!
Σκέφτηκαν λοιπόν εκεί, στη… μακρινή Μύκονο, να διοργανώσουν μία αθλητική εκδήλωση, έναν αγώνα δρόμου 1 και 5 χιλιομέτρων, στον οποίο έδωσαν το όνομά του. «Ευριπίδειος Διαδρομή»! Αρωγός στη διοργάνωση τέθηκε πολύ πρόθυμα ο Δήμος Μυκόνου. Οι συνάδελφοι του Ευριπίδη έτρεξαν, βρήκαν χορηγούς και οι φίλοι του στα Γιάννενα, με επικεφαλής τον Χρήστο Κουτσιαύτη και τον Νίκο Παππά, ανέλαβαν να ενημερώσουν και να κινητοποιήσουν κόσμο από δω για να διοργανωθεί μία αποστολή για τον αγώνα της Μυκόνου. Αφιέρωσαν κόπο, χρόνο, πολύ τρέξιμο για να γίνει αυτό. Στο πλευρό τους σταθερός συμπαραστάτης σε ό,τι χρειαζόταν η οικογένεια του Ευριπίδη, ο πατέρας του Τάσος Σκλιβανίτης, η μητέρα του Κούλα και η αδελφή του Αναστασία.
Κάπως έτσι μαζευτήκαμε σχεδόν 80 άτομα, απ’ τους οποίους 60 – 65 Γιαννιώτες και οι υπόλοιποι από Αθήνα κι άλλες πόλεις ανά την Ελλάδα που γνώριζαν τον Ευριπίδη και ήθελαν να συμμετέχουν κι αυτοί στον συγκεκριμένο τιμητικό αγώνα.

Εκείνο το χαμόγελο…
Δύσκολο το ταξίδι για όλους… γιατί η συγκίνηση περίσσευε και η θλίψη για την απουσία του είναι ακόμα πολύ νωπή. Τουλάχιστον για τη φυσική του απουσία, γιατί πνευματικά νιώθαμε πως ο Ευριπίδης ήταν παρών στη Μύκονο και στον αγώνα που τρέξαμε για κείνον. Μας κοίταζε από ψηλά και χαμογελούσε όπως έκανε πάντα! Ποιος μπορεί να ξεχάσει το πλατύ χαμόγελο που ήταν μόνιμα ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του, ακόμα και στο τέλος των πρωταθλημάτων, όταν έβγαινε ιδρωμένος και κατάκοπος απ’ την κωπηλατική βάρκα…

Συγκινητικές ομιλίες
Σ’ αυτό το χαμόγελο αναφέρθηκε συγκινημένος, λίγο πριν την έναρξη του Κυριακάτικου αγώνα στην παραλία της χώρας της Μυκόνου, ο συναθλητής του Ευριπίδη, Βασίλης Νταλαμάγκας, ο οποίος ανέλαβε το δύσκολο καθήκον να πει δυο λόγια εκ μέρους όλων μας. Έχοντας δίπλα του τον Χρήστο και τον Νίκο μίλησε για τη ζωή και για την απουσία του που, όπως είπε, φαντάζει σαν ψέμα, έστω κι αν πέρασε ήδη ένας χρόνος απ’ τη στιγμή που μας αποχαιρέτησε. Κι έδωσε δημόσια μία υπόσχεση που ήταν κοινή για όλους: ΘΑ ΣΕ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!
Την ίδια ημέρα και ώρα στη Μύκονο γινόταν λιτανεία της εικόνας της Παναγίας (Τουρλιανής). Η πομπή σταμάτησε μπροστά στην αψίδα της «Ευριπίδειου Διαδρομής» και ο Μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος Β’ μίλησε επίσης για το παιδί αυτό που χάθηκε τόσο πρόωρα ενώ υπηρετούσε ως εκπαιδευτικός στη Μύκονο. Παρηγορητικά τα λόγια του, με αναφορές στην αξία της μνήμης, στην εν ουρανοίς ζωή και στην ανάσταση νεκρών! Βάλσαμο για τις καρδιές όλων μας…
Παρών στην εκδήλωση και ο Δήμαρχος Μυκόνου Κωνσταντίνος Κουκάς, ο οποίος αναφέρθηκε με θερμά λόγια στην πρωτοβουλία της «Σύγχρονης Παιδείας» για τη διοργάνωση του αγώνα που υπήρξε ο πρώτος του είδους για το νησί, προαναγγέλλοντας μάλιστα την συνέχισή του ώστε να καθιερωθεί ως θεσμός!
Από την πλευρά του ο Διευθυντής της «Σύγχρονης Παιδείας» μίλησε για τον δάσκαλο Ευριπίδη και έκανε ιδιαίτερη μνεία στο χαρακτήρα του και στη θέρμη με την οποία τον αγκάλιασε όλο το σχολείο, μαθητές και συνάδελφοι, από την πρώτη στιγμή που βρέθηκε σ’ αυτό…

Αγώνας και επιστροφή
Κάπως έτσι ξεκίνησε ο αγώνας με τη συμμετοχή πάνω από 200 ενήλικων δρομέων και αρκετών δεκάδων μαθητών των εκπαιδευτηρίων «Σύγχρονη Παιδεία» Μυκόνου. Ανάμεσά τους, εμφανώς συγκινημένος,  ο προπονητής του Ευριπίδη στον Ναυτικό Όμιλο Ιωαννίνων Θύμιος Βλάχος. Ο άνθρωπος που τον έκανε πρωταθλητή…
Ο αγώνας ολοκληρώθηκε με επιτυχία, έγιναν οι απονομές των βραβείων στους τρεις πρώτους νικητές, αγόρια και κορίτσια, με τα παιδιά του Ν.Ο.Ι. να κυριαρχούν, όπως ήταν αναμενόμενο. Σεμπάστιαν Καλουιάν, Μανώλης Παπασταύρου, Άννα Ιωάννου, Λένα Διαμάντη, Κατερίνα Ζέρβα ανέβηκαν στο βάθρο! Η επιστροφή ήρεμη, με την ικανοποίηση στις καρδιές μας ότι τιμήσαμε τον Ευριπίδη όπως του έπρεπε. Έστω κι αν αυτό έγινε στη Μύκονο!
Το ταξίδι έκλεισε με τα λόγια του Τάσου Σκλιβανίτη στο λεωφορείο λίγο πριν αποβιβαστούμε: «Σας ευχαριστούμε από καρδιάς γι’ αυτό που κάνατε. Η συμμετοχή σας στο ταξίδι και στον αγώνα ήταν μεγάλη τιμή για τον Ευριπίδη και για την οικογένειά μας»...
Εμείς ευχαριστούμε κύριε Τάσο! Από καρδιάς…
***
• Το παραπάνω κείμενο αφιερώνεται στην οικογένεια του Ευριπίδη, που δίνει καθημερινά, με γενναιότητα και αξιοπρέπεια, το δικό της αγώνα για να ανταπεξέλθει στην απουσία του.