• Συγκίνηση,  λύπη αλλά και  απογοήτευση, για το μεγάλο κενό που αφήνει πίσω του εξακολουθεί να προκαλεί στους χιλιάδες εργαζόμενους του Ομίλου και στους απανταχού Ηπειρώτες η απώλεια του Κώστα Μήτση, που έχασε τη μάχη με το θάνατο το πρωί της Κυριακής.  Η θλιβερή είδηση πολύ γρήγορα έκανε το γύρο της Ελλάδος και τόσο προχθές, όσο και χθες ήταν το κεντρικό θέμα συζήτησης στα Γιάννενα και στο ακριτικό Πωγώνι.
Η εξόδιος ακολουθία του τελείται σήμερα στις 3 το μεσημέρι  στην Μητρόπολη Αθηνών, ενώ ο ενταφιασμός του ύστερα από επιθυμία του, θα γίνει αύριο (Τετάρτη) στο αγαπημένο του Κρυονέρι Πωγωνίου, εκεί όπου βρίσκονται και οι τάφοι των γονέων του. Στο Κρυονέρι η σορός του θα φθάσει λίγο μετά το μεσημέρι θα εναποτεθεί για προσκύνημα  λίγες ώρες σε παρεκκλήσι του χωριού και νωρίς το απόγευμα (περί τις 4 μ.μ.) θα γίνει η ταφή του.
Όπως και χθες έγραψε ο «Πρωινός Λόγος», κατά γενική εκτίμηση η απώλεια του Κώστα Μήτση, κάνει ακόμη πιο φτωχή την Ήπειρο, καθώς ήταν ένας από  τους λιγοστούς απόδημους, που όχι μόνο επένδυσε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, αλλά και στήριξε ποικιλοτρόπως αθόρυβα κοινωνικές δράσεις και πρωτοβουλίες στην περιοχή καταγωγής του.  
Ο Κώστας Μήτσης είναι κλασικό παράδειγμα αυτοδημιούργητου επιχειρηματία:   Ξεκίνησε κυριολεκτικά από το «μηδέν» και μετά από μια μακρά επιχειρηματική διαδρομή, αναδείχτηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους Έλληνες ξενοδόχους, ενώ υπήρξε  και ιδιοκτήτης τις τελευταίες δεκαετίες της ιστορικής εφημερίδας «Βραδυνή», καθώς και του «Αδέσμευτου Τύπου», που επίσης για αρκετά χρόνια έγραψε «ιστορία» στον χώρο της ενημέρωσης.
Εκείνο για το οποίο όμως  ξεχώριζε σε όλη του τη ζωή, ήταν η παθολογική αγάπη για το χωριό του, το Κρυονέρι Πωγωνίου, το οποίο στερήθηκε από πολύ μικρή ηλικία. Όπου και αν πήγαινε, όσα επιχειρηματικά άλματα και αν έκανε, το Κρυονέρι, το Πωγώνι, ήταν μόνιμα η έγνοια του, το αποκούμπι του και σε αυτό, μετά από επιθυμία του θα «καταλήξει», καθώς   αύριο Τετάρτη  θα ενταφιαστεί στο ανακαινισμένο με δαπάνες του, νεκροταφείο του χωριού.

Από μικρός στη βιοπάλη
Ο Κώστας Μήτσης, έφυγε από το χωριό του για την Αθήνα, στα τέλη της ταραγμένης δεκαετίας του 1940, σε ηλικία μόλις δέκα χρόνων! Για να επιζήσει έκανε δουλειές «του ποδαριού» και μάλιστα όπως τον θυμούνταν παλιότεροι Ηπειρώτες, μικρό παιδί, με ένα καροτσάκι μάζευε  χάρτινες κούτες έξω από τα πολυκαταστήματα. Παράλληλα φοιτούσε στο Γυμνάσιο της Πλάκας, αλλά ανήσυχο και δημιουργικό πνεύμα όπως ήταν, από την ηλικία των 17 χρόνων «καταπιάστηκε» με τις επιχειρήσεις, ανοίγοντας  βιοτεχνία με αντικείμενο την κλωστοϋφαντουργία, που την περίοδο εκείνη αναπτυσσόταν με ταχείς ρυθμούς. Η επιχείρησή του μέσα σε δέκα περίπου χρόνια, έφτασε να απασχολεί περί τα 170 άτομα, στη μεγάλη τους πλειοψηφία Ηπειρώτες, τους οποίους πάντα είχε σε προτεραιότητα σε προσλήψεις, πολιτική που εφάρμοσε και στα ξενοδοχεία του σε όλη την Ελλάδα!
Αν και τα «μαύρα σύννεφα» στον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας δεν είχαν καν εμφανιστεί, ο Κώστας Μήτσης, οξυδερκής και προνοητικός αντιλαμβάνεται ότι η κρίση δεν θα αργήσει και παράλληλα διέβλεψε ότι το μέλλον της Ελλάδος είναι στον τουρισμό: Το 1978, ανοίγει στην Κω το πρώτο ξενοδοχείο Ramira, για να ακολουθήσουν στη συνέχεια νέες σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες σε Ρόδο, Κρήτη, Κέρκυρα, Μύκονο, Αθήνα, Ιωάννινα, Καμένα Βούρλα. Ο «Όμιλος Μήτση»,  βρίσκεται πλέον σε πλήρη ανάπτυξη, ενώ στα σχέδια του ιδρυτή του, ήταν η ίδρυση και νέων μονάδων, μία από τις οποίες σχεδιάζει για την περιοχή του Βοτανικού Ιωαννίνων, η οποία και ίσως σήμερα να λειτουργούσε, αν δεν είχαν προκύψει ζητήματα με το Π.Δ. με τη λίμνη κλπ. Σήμερα ο Όμιλος «Μήτση» μετρά πάνω από 20 ξενοδοχειακές μονάδες, που υποδέχονται περισσότερους από 500.000 τουρίστες το χρόνο, ενώ  δραστηριοποιείται επίσης στην κλωστοϋφαντουργία, στις εκδόσεις και στην οινοποιία.

Προσωπική εργασία
Όλες οι επιχειρήσεις, στήθηκαν με προσωπική επίβλεψη από τον ιδιοκτήτη τους, ο οποίος- όπως οι συνεργάτες του σε ανύποπτο χρόνο ομολογούσαν -  ήταν αεικίνητος και ακούραστος. Τους καλοκαιρινούς μήνες, επισκεπτόταν με τη σειρά τα ξενοδοχεία του Ομίλου  για να διαπιστώσει από κοντά τον τρόπο λειτουργίας τους, αλλά και ο ίδιος έδινε συχνά το «παρών» σε μεγάλες διεθνείς τουριστικές εκθέσεις, προωθώντας το τουριστικό μας προϊόν και τις υπηρεσίες των ξενοδοχείων του.

Grand Serai: Εκπλήρωση «τάματος»
Τους χειμερινούς μήνες για αρκετό καιρό τα τελευταία χρόνια, έστηνε το «στρατηγείο» του στο Grand Serai-Xenia, στα Γιάννενα. Ένα ξενοδοχείο, «κόσμημα» για την πόλη των Ιωαννίνων, που αρχικά «πολεμήθηκε» σκληρά, αλλά στην πορεία αναδείχτηκε η ουσιαστική συμβολή του στην προσέλκυση τουριστών στην  πρωτεύουσα της Ηπείρου. Όπως έλεγε συχνά ο ίδιος, η απόφασή του να συμμετάσχει στο διαγωνισμό για την κατασκευή του, δεν είχε σχέση με επιχειρηματικά οφέλη,  άλλωστε τα περισσότερα ξενοδοχεία - πλην Ιωαννίνων, Αεροδρομίου Αθηνών (Sofitel) και Καμένων Βούρλων- λειτουργούν σε θαλάσσιους προορισμούς.  Ο λόγος ήταν καθαρά συναισθηματικός: Ήθελε να δημιουργήσει μια σύγχρονη υποδομή στην ιδιαίτερη πατρίδα του και η οποία φυσικά θα παραμείνει μετά τη λήξη της σύμβασης στο Δήμο Ιωαννιτών. Ήταν ίσως η εκπλήρωση του «τάματος» που έκανε όταν φεύγοντας την «καυτή» περίοδο του εμφυλίου για τη μακρινή τότε Αθήνα, μέσα του σιγόκαιγε η προσδοκία της επιστροφής στην αγαπημένη του πατρίδα. Και το τάμα αυτό εκπληρώθηκε κατά τον ιδανικότερο τρόπο.

Το Κρυονέρι της ζωής του
Όπως προαναφέραμε  «ζούσε και ανέπνεε»  για το αγαπημένο του χωριό, το Κρυονέρι, το οποίο εγκατέλειψε σε μια ηλικία, που οι άλλοι συνομήλικοί του τότε ανακάλυπταν τη γοητεία, τις χαρές, τα παιχνίδια.
Δεν το απαρνήθηκε, δεν το ξέχασε ποτέ: Το επισκεπτόταν συχνά, αλλά ήταν και ο αφανής χρηματοδότης κοινωνικών εκδηλώσεων και έργων: Κατασκεύασε σύγχρονο ξενώνα, χρηματοδότησε την ανακαίνιση της εκκλησίας, την ανακατασκευή της πλατείας και του νεκροταφείου. Και ακόμη, θέλοντας να μην ακολουθήσει το Κρυονέρι την τύχη άλλων ακριτικών χωριών, να συνεχίσει να «καπνίζει» κάποιο τζάκι και να μπορεί ο όποιος επισκέπτης του να βρίσκει μια «πόρτα ανοικτή»,  για χρόνια χρηματοδοτούσε τη λειτουργία του καφενείου του χωριού, αναλαμβάνοντας και την κάλυψη της αμοιβής του υπευθύνου του!
Για τον επιχειρηματία Κώστα Μήτση, υπάρχουν στοιχεία, υπάρχουν τα στελέχη και οι εργαζόμενοι οι οποίοι τον έζησαν από κοντά και μπορούν να δώσουν ζωντανές μαρτυρίες. Ο τομέας ο οποίος παραμένει «αγεωγράφητος» είναι αυτός της κοινωνικής του προσφοράς. Κι αυτό οφείλεται στην άρνησή του να συζητήσει το παραμικρό που είχε σχέση με την συνδρομή που παρείχε σε συλλόγους, ιδρύματα, μεμονωμένους συμπατριώτες μας.

Συνεχής και αφανής προσφορά
Από τις ακριτομύθιες του τελευταίου 24ωρου, οι οποίες προέρχονται από ανθρώπους τους οποίους έχει συνδράμει ο Κώστας Μήτσης, μπορούμε να αναφέρουμε  μόνο αυτές που έχουν να κάνουν με την οικονομική στήριξη της «Κιβωτού του Κόσμου» στην Πωγωνιανή, της οποίας για ένα χρονικό διάστημα κάλυπτε μέρος των λειτουργικών της εξόδων, ενώ φιλοξενούσε, όπως και φέτος, σε παραθαλάσσια ξενοδοχεία και οικότροφους της. Επίσης υπό εξέταση ήταν και αίτημα να αναλάβει την κάλυψη μέρους δαπανών άλλου ιδρύματος της πόλης των Ιωαννίνων, το οποίο δεν πρόλαβε να υλοποιήσει. Από το πεδίο της κοινωνικής του προσφοράς, δεν «απουσίαζαν» και οι ομογενείς μας της Αλβανίας. Για πολλά χρόνια, ήταν ο «στυλοβάτης» - μέσω της διάθεσης των υλικών εκτύπωσης- έκδοσης της εφημερίδας «Το όραμα», επιθυμώντας με τον τρόπο αυτό  να υπάρχει (και να μπορεί να επιβιώνει)  ένα ελληνόφωνο μέσο ενημέρωσης των Βορειοηπειρωτών.

Η συνέχεια….
Ο «Πρωινός Λόγος», εκφράζει τα ειλικρινή συλλυπητήρια στους οικείους του Κώστα Μήτση. Ταυτόχρονα εύχεται να συνεχίσουν το έργο του, ώστε ο «Όμιλος Κ. Μήτση» να πορεύεται με την ίδια επιτυχία και στις επόμενες δεκαετίες. Κυρίως όμως να μη ξεχάσουν ποτέ το αγαπημένο του Κρυονέρι, το ακριτικό Πωγώνι, την Ήπειρο. Θα είναι το καλύτερο αιώνιο μνημόσυνο, για αυτόν τον σπάνιο Ηπειρολάτρη, που αν και έζησε δύσκολες καταστάσεις, και στη συνέχεια ανέβηκε στην κορυφή της επιχειρηματικής πυραμίδας, παρέμεινε απλός, προσιτός, πατριώτης…
• Ο Πρωινός Λόγος, αντί στεφάνου, καταθέτει χρηματικό ποσό στην «Κιβωτό του Κόσμου» Πωγωνιανής.