• Διατυπώθηκε από ειδικούς ανθρώπους που έχουν άμεση σχέση με την τέχνη η άποψη πως η φωτογραφία «ως η μόνη γλώσσα που κατανοείται σε όλα τα μέρη του κόσμου, γεφυρώνει τα Έθνη και τους Πολιτισμούς, αντικατοπτρίζει πιστά τη ζωή και τα γεγονότα, μας κάνει να μοιραστούμε την ελπίδα και την απελπισία των συνανθρώπων, μας καθιστά μάρτυρες της ανθρωπιάς και της απανθρωπιάς του κόσμου».
Την άποψη αυτή επιβεβαιώνει κατά τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο η Έκθεση Φωτογραφίας του Γιάννη Μπενέκου που πραγματοποιείται στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ιωαννιτών. Και η επιβεβαίωση αυτή δε γίνεται τυχαία. Αυτό συμβαίνει για βασικούς λόγους που επιτρέπουν στους επισκέπτες της Έκθεσης να κατανοήσουν και να απολαύσουν το περιεχόμενο των Εκθεμάτων, καθώς επίσης να εκτιμήσουν τη σημασία της Φωτογραφίας ως μορφής της Τέχνης.
Πρώτος λόγος το γεγονός ότι ο Γιάννης Μπενέκος είναι βασικά αρχιτέκτονας με πλήρη γνώση των κανόνων της τέχνης και της αποστολής της ως βασικής μορφής του πολιτισμού. Συνεπώς ως αυτοδίδακτος φωτογράφος έχει εντάξει τη φωτογραφία στους κανόνες της τέχνης που έχει ως βάση τα δεδομένα της εμπειρίας του πραγματικού και καθημερινού κόσμου, τα οποία φιλτράρει με τα προσωπικά του συναισθήματα όπως αυτά διαμορφώνονται μέσα από τη δική του περιπέτεια στο χώρο και στο χρόνο.
Δεύτερος λόγος το γεγονός ότι ο Γιάννης Μπενέκος έχει ταξιδέψει επί πολλά χρόνια και στις πέντε Ηπείρους «είδε πολλών ανθρώπων άστεα και νέον έγνω» και οι φωτογραφίες του είναι καρπός αυτής της πολύχρονης περιπλάνησή του, των πλούσιων εμπειριών του και των ανάλογων συναισθημάτων που αυτές δημιουργούν. Έτσι έχει την ευχέρεια να μετατρέψει τη φωτογραφική τέχνη σε μια αποκαλυπτική -ποιοτική λειτουργία, να την απαλλάξει από κάθε τι περιττό και με την ενόραση του δημιουργού να απαθανατίσει τα στοιχεία εκείνα που παρουσιάζουν κάτι το ξεχωριστό και αρκετά ενδιαφέρον για ένα προσεχτικό παρατηρητή.
Τρίτος λόγος το γεγονός ότι για το Γιάννη Μπενέκο η φωτογραφική τέχνη δεν είναι επάγγελμα που ασκείται κατά παραγγελία για βιοποριστικούς λόγους με συγκεκριμένο αντικείμενο απεικόνισης, που αφήνει αδιάφορους όσους δεν έχουν άμεση σχέση με αυτή. Είναι γι' αυτόν πραγματικό λειτούργημα που του δίνει τη δυνατότητα της επιλογής και του επιτρέπει να ακολουθήσει, όπως κάθε γνήσιος καλλιτέχνης την ευεργετική μέθοδο της αφαίρεσης. Αυτή τον οδηγεί στην αποκάλυψη, αυτή του εξασφαλίζει την τελειότητα.
Είχα την τύχη και τη χαρά να βρεθώ με το Γιάννη Μπενέκο σε πολλά ταξίδια μαζί του από τον καιρό της θητείας μου στο Δήμο και για αρκετά χρόνια στις κοινές μας εξορμήσεις στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του Συνδέσμου Αποφοίτων της Ζωσιμαίας Σχολής σε μέρη όπου έζησαν, έδρασαν και δημιούργησαν το πλούσιο έργο τους, τα πιο εκλεκτά τέκνα της Ηπείρου, οι Ευεργέτες και οι Δάσκαλοι του Γένους. Μου δόθηκε έτσι η ευκαιρία να παρακολουθήσω από κοντά την επιμονή του και την αφοσίωσή του στο έργο του. Διαπίστωσα ότι δεν είναι ένας απλός χειριστής της φωτογραφικής μηχανής, ούτε περιορίζεται σε μια απλή απεικόνιση της πραγματικότητας. Αντίθετα, επεμβαίνει δημιουργικά στο έργο του, επιλέγει, από την κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή για να απεικονίσει την «δική» του πραγματικότητα, γίνεται ο ίδιος ένα κομμάτι της, συμμετέχει στα δρώμενα, επικοινωνεί με τα πρόσωπα -αντικείμενα που παρουσιάζει και δίνει έτσι τη δική του ερμηνεία για τον κόσμο που παρουσιάζει.
Αυτό επιβεβαιώνεται από το σύνολο του φωτογραφικού έργου της έκθεσης, το αντιλαμβάνεσαι δε καλύτερα αν έχεις και προσωπική εμπειρία γύρω από αυτό. Σταμάτησα με ιδιαίτερη προσοχή κατά την ξενάγηση σε μια φωτογραφία που μου ήταν αρκετά οικεία. Είχαμε επισκεφθεί το έτος 2013 το Μπρσθένι της Ρουμανίας, δεύτερη πατρίδα του Ευάγγελου και Κωνσταντίνου Ζάππα. Εκεί υπήρχε την εποχή της δόξας και του μεγαλείου ο περίφημος Πύργος των Ζάπ παίδων, από τον οποίο σώζεται, σε ερειπιώδη κατάσταση, η μεγαλοπρεπής είσοδος. Δυο διαφορετικές εποχές με τα ανάλογα συναισθήματα για την κάθε μια, συναισθήματα αντιθετικά. Έρχεται τότε ο καλλιτέχνης φωτογράφος να κάνει την απαραίτητη σύνθεση και να γεφυρώσει το χάσμα. Περιμένει υπομονετικά να βρει την κατάλληλη στιγμή που του την προσφέρει δίπλα από τα ερείπια του παρελθόντος η ζωή του παρόντος, με την παρουσία ενός απλού αγωγιάτη που κρατάει γερά, και με μια δόση ικανοποίησης τα ηνία του αλόγου του, σημάδι ζωντανής έκφρασης του παρόντος, δίπλα ακριβώς από τα ερείπια του παρελθόντος. Αυτήν ακριβώς τη συνθετική και συμπυκνωμένη εικόνα απαθανατίζει ο καλλιτέχνης φωτογράφος και μας δίνει τη δυνατότητα για μια ευρύτερη, εντελώς συναισθηματική, θεώρηση για τον κόσμο και για τη ζωή.
Η καλοστημένη από κάθε άποψη Έκθεση Φωτογραφίας στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου, αποδεικνύει πως ο δημιουργός της δεν είναι ένας απλός φωτογράφος. Είναι, ως αρχιτέκτονας άλλωστε, ένας φτασμένος καλλιτέχνης που έχει κατορθώσει να δώσει στις φωτογραφίες του την αποκρυσταλλωμένη μορφή του έργου τέχνης.
Όπως το έργο τέχνης, έτσι και οι φωτογραφίες του Γιάννη Μπενέκου δεν παρουσιάζουν ωραία πράγματα, παρουσιάζουν τα αντικείμενα, έμψυχα ή άψυχα, κατά τρόπο ωραίο και σου επιτρέπουν να τα απολαύσεις με τη μορφική τους συγκρότηση και το αισθητικό τους περιεχόμενο καθώς η ψυχή μας, με μεσολαβητή το έργο ενώνεται με την ψυχή του καλλιτέχνη φωτογράφου που δημιούργησε το έργο, καθώς στην ψυχή μας βρίσκονται συχνά σε αδράνεια αισθητικές δυνατότητες, μεγαλύτερες από αυτές που πιστεύουμε, αρκεί βέβαια να σου δίνεται η ευκαιρία, όπως στην προκειμένη περίπτωση, οι δυνατότητες αυτές να ξυπνήσουν.