Ένας νέος ζωγράφος… γεννιέται στα Γιάννενα και την απαρχή της επίσημης καλλιτεχνικής πορείας του Κωνσταντίνου Φάη σηματοδοτεί η παρουσίαση της παρθενικής του έκθεσης από σήμερα στον Πολιτιστικό Πολυχώρο «Δημ. Χατζής».
Τίτλος της «Γένεσις» και για τα έργα που αυτή περιλαμβάνει ο νεαρός ζωγράφος άντλησε την έμπνευσή του κατά κύριο λόγο από την ένδοξη ελληνική μυθολογία. Με αφορμή τα εγκαίνια της έκθεσης, μιλάει στον «Π.Λ.» για τα μηνύματα που θέλει να δώσει μέσα απ’ αυτήν αλλά και για το πώς ο ίδιος πέρασε από τις σπουδές του Πολυτεχνείου στην τέχνη.

Η συνέντευξη

• Κωνσταντίνε, «Γένεσις» είναι ο τίτλος της πρώτης σου έκθεσης; Πώς τον επέλεξες;
-O τίτλος αυτός έχει διπλή έννοια. Αφενός, συμβολίζει τη γέννηση του κόσμου, την απαρχή των όντων όπως στην «Κοσμογονία» του Ησίοδου και αφετέρου συμβολίζει τη δική μου προσωπική καλλιτεχνική γέννηση…

• Αυτή είναι η πρώτη σου έκθεση. Πώς προέκυψε και ποια είναι η θεματική της;
-Την προετοίμαζα εδώ και επτά χρόνια τη συγκεκριμένη έκθεση. Όσον αφορά στη θεματική της, αυτή έχει να κάνει κυρίως με την ελληνική μυθολογία. Αναφέρεται κυρίως στους Θεούς και τους Τιτάνες, αντλώντας έμπνευση από την «Κοσμογονία» και τη «Θεογονία» του Ησίοδου, ενώ δε λείπουν και μεγάλοι βασιλιάδες όπως ο δικός μας ο Πύρρος.

• Το μυθολογικό πάντως είναι ένα θέμα ιδιαίτερο, δεν το συναντά κανείς εύκολα σε εικαστικές εκθέσεις…
-Σαφώς! Μπορεί να είναι… βαρύ σαν θέμα, να έχει έντονη αλληγορία μέσα, όμως θέλω να δείξω στον κόσμο ότι ακόμη και σ’ αυτούς τους έσχατους καιρούς της κρίσης μπορούμε να διδαχτούμε από την ένδοξη παράδοσή μας. Όλος ο κόσμος την εκμεταλλεύεται, με την καλή έννοια, εκτός από εμάς τους Έλληνες. Κι όμως, η παράδοση των προγόνων μας είναι πολύ δυνατή πηγή έμπνευσης, μπορούμε να στηριχθούμε και να ξεκινήσουμε και πάλι από κει.

• Ποιο είναι δηλαδή το κύριο δίδαγμα που αντλούμε από την ένδοξη παράδοσή μας;
-Αυτό που διδασκόμαστε είναι ότι κάποτε σ’ αυτή τη χώρα υπήρχαν δόξα, κύρος, ιδανικά, τα οποία σήμερα ουσιαστικά έχουμε χάσει. Ο κόσμος έχει απογοητευθεί και είναι κρίμα σ’ αυτόν εδώ τον τόπο να έχουν εκλείψει αυτές οι αξίες και η περηφάνια της φυλής που μας διέκρινε διαχρονικά…

• Άρα η έκθεσή σου μπορεί να ξεκινάει από τη μυθολογία, έχει όμως μία σύνδεση με την επικαιρότητα, φτάνει στο σήμερα…
-Ασφαλώς! Όλοι οι πίνακες της έκθεσης έχουν ένα μήνυμα, ένα ηθικό δίδαγμα, προκειμένου ο επισκέπτης της να προβληματιστεί και για το τώρα.

• Ξεκίνησες ως πολιτικός μηχανικός όμως πέρασες πλέον στη ζωγραφική. Πώς έγινε αυτή η μετάβαση;
-Μπορεί φαινομενικά οι δύο ενασχολήσεις να μοιάζουν άσχετες μεταξύ τους αλλά δεν είναι. Οι περισσότεροι πίνακές μου είναι φιλοτεχνημένοι με σινική μελάνη κι όχι με έλαια και υπάρχουν και κάποια μολυβάκια. Γίνονται λοιπόν με μαθηματική νοοτροπία, περίπου όπως τα αρχιτεκτονικά σχέδια, άρα υπάρχει μια σύνδεση. Ουσιαστικά έφτασα να ζωγραφίζω απ’ την ανάγκη μου για εξωτερίκευση συναισθημάτων, για να εκφραστώ και πρέπει να σου πω ότι είμαι αυτοδίδακτος. Το Πολυτεχνείο με βοήθησε στο θέμα της νοοτροπίας, όπως στο να εφαρμόζω τη γεωμετρία για να βγαίνουν σωστά τα πρόσωπα κλ.π., όμως στο χέρι αυτό καθαυτό και σε θέματα όπως οι σκιάσεις είμαι αυτοδίδακτος.

• Απ’ την άποψη της καλλιτεχνικής έκφρασης η ενασχόληση με τη ζωγραφική είναι ωραία υπόθεση. Ωστόσο πρακτικά τι γίνεται; Ένας ζωγράφος μπορεί να ζήσει σήμερα από την τέχνη του;
-Για μένα η θέληση είναι δύναμη. Αν γίνει σωστή δουλειά και όχι επιφανειακή βεβαίως και μπορεί κανείς να ζήσει από την τέχνη και εν προκειμένω από τη ζωγραφική, ακόμα και στην Ελλάδα με τη δύσκολη αυτή κατάσταση που βιώνουμε ως χώρα. Ούτως ή άλλως, ο μηχανικός σήμερα σε γενικές γραμμές δε μπορεί να ζήσει πλέον από τη δουλειά του!
ΚΩΣΤΑΣ ΑΓΟΡΗΣ