• Ξεκίνησε απ’ τα πανηγύρια, τραγουδώντας δημοτικά. Ξεχώρισε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης σε ηλικία μόλις 19 ετών. Μετά από μια καριέρα τεσσάρων δεκαετιών γεμάτων επιτυχίες, έφτασε σήμερα να είναι μία από τις κορυφαίες ελληνίδες ερμηνεύτριες με μια αξιοζήλευτη μουσική «προίκα» στη διάθεσή της.
Όλα τα παραπάνω μοιάζουν φυσιολογικά, αν σκεφτεί κανείς τι φωνή διαθέτει η Ελένη Βιτάλη αλλά και την ικανότητά της να γράφει τραγούδια που αγγίζουν ευαίσθητες χορδές! Πολλά απ’ αυτά, θα έχουμε εξάλλου την ευκαιρία ν’ ακούσουμε απόψε στη μεγάλη συναυλία που δίνει στο υπαίθριο Θέατρο της Ε.Η.Μ. παρέα με τον Νίκο Ζιώγαλα. Χορηγός επικοινωνίας είναι ο «Π.Λ.». Με αφορμή την εμφάνισή της στα Γιάννενα, μιλάει για την πορεία της, την προοπτική του ελληνικού τραγουδιού, αλλά  και για τα νυχτερινά μαγαζιά και τους «δήθεν».
Η συνέντευξη
• Κυρία Βιτάλη, ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Η πορεία σας στο τραγούδι έμοιαζε μονόδρομος, έτσι δεν είναι;
- Όπως κάθε παιδί, είσαι άγραφο χαρτί, αφομοιώνεις κάθε στοιχείο που είσαι μέσα του. Στη δική μου περίπτωση ήταν η μουσική. Μεγάλωσα σε μουσική οικογένεια που άκουγε τα πάντα. Αγάπησα από πολύ μικρή τη βαλκανική μουσική. Ψάχνω σαν τρελή να ακούσω ξανά τη Maria Lotareso, μια σπουδαία τραγουδίστρια που δικαίως λάτρευε ο πατέρας μου και όλοι οι Λαβιδαίοι.
• Ποιά κοινά στοιχεία και ποιές διαφορές υπάρχουν ανάμεσα στη νεαρή Ελένη Βιτάλη του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και του «Μανωλιού» και στη σημερινή;
- Eπειδή η αλλαγή γίνεται σταδιακά δεν μπορώ να σου περιγράψω ακριβώς. Βλέποντας την 19χρονη Ελένη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης να τραγουδά τον «Μανωλιό», βλέπω πάνω της μιας αθωότητα και μια παιδικότητα που δεν άλλαξε καθόλου στα χρόνια που ακολούθησαν. Όσο μεγαλώνω βλέπω ότι δεν έχω αλλάξει, με τη διαφορά ότι τώρα ξεχωρίζω τι σημαίνει δυσκολίες της ζωής και παράλληλα είναι και σαν να μην τις ξέρω κιόλας. Νοιώθω πάντα ότι η ζωή είναι υπέροχη. Έχω πάντα μια ευγνωμοσύνη στη ζωή, από μικρό παιδί. Γι’ αυτό και οι απογοητεύσεις μου από τους ανθρώπους δεν ήταν ποτέ μεγάλες. Γιατί ξέρω ότι είμαστε πιόνια σε ένα παιχνίδι που πότε θα φταίω εγώ, πότε θα φταις εσύ, πότε ο άλλος αλλά σε μια τραμπάλα που αυτός που έπεσε θα ξανανεβει να παίξει.
• Θυμάστε έντονα κάτι από εκείνα τα πρώτα χρόνια στην αρχή της καριέρας σας που σας ακολουθεί με κάποιο τρόπο μέχρι σήμερα;
- To Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ήταν η πρώτη φορά που επικοινώνησα με τόσο κόσμο και το χάρηκα πάρα πολύ. Με το «Χωρίς δεκάρα» του Γιάννη Μέτσικα και της Βαρβάρας Τσιμπούλη. Θα ευχαριστώ πάντα τον Μάνο Χατζηδάκι που ήταν στην επιτροπή και πέρασε αυτό το τραγούδι, που οι υπόλοιποι είχαν κόψει, λέγοντας ότι ήταν ένα “χαριτωμένο” τραγούδι. Λίγο πριν είχα την τύχη να γνωρίσω και τον Αλέκο Πατσιφά. Αυτό το μεγαθήριο που λεγόταν Αλέκος Πατσιφάς. Μετά τον πατέρα μου, που άφησε ανεξίτηλα πάνω μου τα χνάρια της καλής μουσικής, ο Πατσιφάς έπαιξε το ρόλο του δεύτερου πατέρα μου, όπως εξ' άλλου έκανε σε όλους του ανθρώπους που πέρασαν από τη LYRA.
• Στην πορεία ακολούθησαν σημαντικές συνεργασίες. Ξεχωρίζετε κάποιες;
- Θα σου πω κάποια ονόματα, όχι με σειρά κι αν κάποιο ξεχάσω να με συγχωρήσει. Σταμάτης Σπανουδάκης: από τον Σταμάτη και τη γυναίκα του την Ντόρη διδάχθηκα την καλοσύνη και ανακάλυψα ξανά τη δόξα του Χριστού και τη σημασία της. Εννοώ την πραγματική αγάπη που είναι χωρίς ανταπόδοση. Και που όσο ζω σε καθημερινή βάση, συνειδητοποιώ την απέραντη αγάπη που υπάρχει άπλετη, αστείρευτη στους συνανθρώπους μου. Από το παιδί μου μέχρι τον πιο άγνωστο άνθρωπο που θα συναντήσω στο δρόμο και θα ανταλλάξω δυο κουβέντες. Από τον Τάκη Σούκα διδάχθηκα την θυμοσοφία του. Από τον Χρήστο Νικολόπουλο την ηρεμία του. Από τον Μανώλη Ρασούλη τόσα πολλά, αλλά επειδή είχαμε τόσα κοινά δεν μπορώ να τα πω ένα - ένα. Θέλω να μεταδώσω την αγάπη του Μανώλη για την ζωή και τους ανθρώπους με μια φράση του από τις “Νταλίκες”: “..κι όλους όσους δεν θυμούνται, φορτωμένος”. Αυτός ήταν ο Μανώλης Ρασούλης. Ο Διόνυσης Σαββόπουλος σαν οντότητα, σε διδάσκει. Με δίδαξε και από μακριά κι από κοντά. Είναι πολύ σημαντική η παρουσία του και είμαστε πολύ τυχεροί που ζήσαμε στις ίδιες μέρες με αυτόν. Όσον για τον «άγιο» Γιάννη Σπάθα, αυτό το… ιερό τέρα που τον λατρεύω όπως και τον Σπανουδάκη, διδάχθηκα τα πάντα. Το τι σημαίνει πολύ μεγάλος καλλιτέχνης κι άγιος άνθρωπος. Με σημάδεψε η εξαιρετική συνεργασία με τον Διονύση Τσακνή. Επίσης μεγάλος δάσκαλος - γκουρού υπήρξε ο Αλέξης Δαμιανός. Η συνεργασία μου με τον Σταύρο Ξαρχάκο θα μου μείνει αξέχαστη πιο πολύ για τις πρόβες του, περισσότερο και από τις παραστάσεις.Oι πρόβες με τον Σταύρο είναι μάθημα. Είναι σημαντικό να βρίσκεσαι δίπλα σε μεγάλους ανθρώπους.
• Έχετε κινηθεί με άνεση σε όλους σχεδόν τους χώρους του τραγουδιού. Από το ρεμπέτικο μέχρι το έντεχνο, το δημοτικό κλπ. Υπάρχει κάποιο είδος που σας συγκινεί ιδιαίτερα να το τραγουδάτε;
- Δεν είναι θέμα είδους. Είναι θέμα ήθους, αισθητικής και έμπνευσης. Είναι θέμα του τι μπορεί να σε συγκινήσει και εμένα μπορούν να με συγκινήσουν τα πάντα.
• Από την μακρόχρονη διαδρομή σας έχετε διαπιστώσει να λειτουργούν «στεγανά» -κοινώς κλίκες- σε κάποιους από τους χώρους απ’ όπου περάσατε;
- Δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο. Μπορεί και να υπάρχουν αλλά νομίζω ότι δεν είναι τόσο όσο τα λένε. «Κλίκα» ίσως να σημαίνει άνθρωποι που ταιριάζουν και κάνουν πιο πολύ παρέα μεταξύ τους. Υπ' αυτήν την έννοια μπορεί κι εγώ να μην αποτελώ εξαίρεση για τα μάτια κάποιου αδαή. Όταν ήμουν νεώτερη μπορεί κι εγώ να θεωρούσα κάτι τέτοιο. Μεγαλώνοντας διαπίστωσα ότι ήταν πιο απλά τα πράγματα.
• Παρά τις μεγάλες επιτυχίες, έχετε αποφύγει τα νυχτερινά μαγαζιά με τα υψηλά νυχτοκάματα γιατί δηλώνετε πως δεν σας πάει το «δήθεν». Αλήθεια τι είναι «δήθεν» για σας;
- «Δήθεν» είναι αυτό που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Τη δική μου πραγματικότητα τουλάχιστον. Οι άνθρωποι είναι απλοί από τη φύση τους. Τη στιγμή που μπαίνουν σε κάποιο ρόλο και φορούν ένα «κοστούμι» για κάποιες ώρες ή και συνέχεια, ζουν σε μια παράλληλη πραγματικότητα. Παριστάνουν κάτι άλλο απ' αυτό που είναι. Αυτό κατά τη γνώμη μου, είναι το «δήθεν».
• Πως βλέπετε με την εμπειρία σας, τους δημιουργούς στη μουσική σήμερα; Aισιοδοξείτε για την πορεία του ελληνικού τραγουδιού;
- Όπως έχει γράψει ο Γιάννης Ρίτσος «..η ζωή τραβάει την ανηφόρα». Έτσι κι η ζωή στη χώρα μας μέσα στην κρίση, τραβάει την ανηφόρα. Κι οι δημιουργοί επίσης. Σωκράτης Μάλαμας, Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Ορφέας Περίδης, Αλκινοος Ιωαννίδης, Γιάννης Αγγελάκας, Σταμάτης Κραουνάκης, BD Foxmoore, η Ελένη Φωτάκη από καινούργιους στιχουργούς. Είμαι σίγουρη ότι αυτοί κι αρκετοί άλλοι που αγνοώ ίσως αυτή τη στιγμή θα αφήσουν το αποτύπωμά τους στην ελληνική μουσική πραγματικότητα.
• Παράλληλα με την ερμηνεία, γράφετε μουσική και στίχους και μάλιστα με επιτυχία. Αλλά όχι συχνά. Τι μπορεί να σας εμπνεύσει;
- Πραγματικά δεν ξέρω. Έχω γράψει σε πολλές διαφορετικές στιγμές. Καλές και κακές. Γι’ αυτό γράφω και τόσο λίγο. Προφανώς δεν έχω το ταλέντο. Αν το είχα θα έγραφα περισσότερο.
• Ως πολίτης του σήμερα πώς θα χαρακτηρίζατε την τρέχουσα ελληνική πραγματικότητα;
- Θα σου πω ένα στίχο που έχω γράψει και δεν έχει γίνει τραγούδι ακόμη αλλά θα γίνει πολύ σύντομα. «Η δυναστεία του αμάχου πληθυσμού είναι η αιτία του μεγάλου μαρασμού, αυτή η απάθεια που αγγίζει την πορνεία κι αχρηστεύει ότι έχει αίμα και αξία». Νομίζω ότι πρέπει ο καθένας μας να πάρει τις ευθύνες του.
• Στον μέχρι τώρα απολογισμό μιας μεγάλης καριέρας, υπάρχουν πράγματα για τα οποία μετανιώσατε ή όνειρα που δεν εκπληρώθηκαν ακόμα;
- Μάλλον καλά με πήγε το… καράβι. Όσο κάποιος υπάρχει, οι κορυφές που έχει να κατακτήσει έχουν να κάνουν όχι με το επιφανειακό ύψος αλλά με το ουσιαστικότερο, της ψυχής. Έχει να κάνει με το πόσα χωράει η καρδιά του. Κι αυτό ποτέ δεν τελειώνει. Όσο μεγαλώνω και «παλιώνω» που λέει κι ο Σαββόπουλος νοιώθω ότι χωράω μέσα μου όλο τον κόσμο και δεν με ενδιαφέρει τόσο για την υστεροφημία μου, αλλά γι’ αυτό που ζω την στιγμή που το ζω. Και τότε, ως εκ θαύματος, οι σημαντικές συνεργασίες έρχονται από μόνες τους. Πάντα έτσι γινότανε και πάντα έτσι θα γίνεται.

Βιτάλη - Ζιώγαλας απόψε στο Υπ. Θέατρο Ε.Η.Μ.
• Η Ελένη Βιτάλη θα δώσει μία μοναδική συναυλία στο Υπαίθριο Θέατρο της Εταιρείας Ηπειρωτικών μελετών, σήμερα, Παρασκευή!
Μαζί της θα είναι ο καταξιωμένος τραγουδοποιός και φίλος αγαπημένος της από τα παλιά Νίκος Ζιώγαλας. Τη συναυλία διοργανώνει ο Αθλητικός Σύλλογος Βόλλευ Γιάννενα Α.Σ. και μέρος των εσόδων της θα διατεθεί για τη Στέγη Αυτιστικών Ατόμων «Ελένη Γύρα» στη Ζίτσα Ιωαννίνων.
Συνοδοιπόροι τους σ’ αυτό το υπέροχο μουσικό ταξίδι θα είναι δύο κορυφαίοι σολίστες, ο Μάνος Αχαλινωτόπουλος στο κλαρίνο και ο Θανάσης Βασιλάς στο μπουζούκι, καθώς και οι εξαίρετοι μουσικοί: Σταύρος Καβαλιεράστος (μπάσο), Μανώλης Τόμπρος (τύμπανα), Κώστας Γκίτσης (πιάνο) και Βαγγέλης Κονταράτος (κιθάρες).
* Τα εισιτήρια της συναυλίας κοστίζουν 12 ευρώ στην προπώληση και 15 ευρώ στο ταμείο. Προπώληση γίνεται στο Δισκοπωλείο Rock Shop, στα Βιβλιοπωλεία Αναγνώστης και Χαρτέξ, στο περίπτερο ticketsioannina της Κεντρικής Πλατείας, καθώς και ηλεκτρονικά στο ticketservices.gr των καταστημάτων Public.