Σε ευθεία… γραμμή με τις θέσεις του ΚΚΕ και άλλων αριστερών παρατάξεων κινούνται και οι προσκείμενες σε αυτές συνδικαλιστικές οργανώσεις και στην Ήπειρο, που ακολουθούν την πάγια τακτική των αλυσιδωτών ανακοινώσεων και ψηφισμάτων, θέτοντας δεκάδες αιτήματα για άμεση ικανοποίηση. 
Η διαφορά βέβαια έχει να κάνει με την περίοδο που διανύουμε, κατά την οποία νοσούν χιλιάδες άνθρωποι και απειλούνται ζωές άλλων εκατοντάδων στη χώρα μας και αντί οι συνδικαλιστές αυτοί να συμβάλλουν στην καλύτερη αντιμετώπιση της πανδημίας, ασφαλώς επισημαίνοντας προβλήματα και υποδεικνύοντας λύσεις, δρουν με τα κλισέ μιας κανονικής περιόδου, προτάσσοντας εργασιακά ζητήματα. 
Χθες ήταν η σειρά των συλλόγων εργαζομένων στα νοσοκομεία «Χατζηκώστα» και Άρτας, με πολυσέλιδες ανακοινώσεις να θέτουν αιτήματα αύξησης των προϋπολογισμών για την υγεία, για επίταξη του ιδιωτικού τομέα, για άμεσες προσλήψεις, διενέργεια διαγνωστικών τεστ για όλο τον πληθυσμό κ.α. Καταληκτικά ζητούν να σταματήσει «η επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες». 
 Εκτός τόπου, χρόνου και συνθηκών ήταν η ανακοίνωση του Συλλόγου Εργαζομένων ΟΤΑ Ν. Ιωαννίνων, ο οποίος σε καιρό πανδημίας, «ανέβηκε στα κάγκελα» μην τυχόν και … ιδιωτικοποιηθεί το πλύσιμο των κάδων, επειδή η Δημοτική Αρχή ανέθεσε το έργο σε ιδιώτη, προφανώς κρίνοντας πιο πρόσφορη και αποτελεσματική τη λύση αυτή  ώστε να προληφθούν δυσάρεστες καταστάσεις. 
Από κοντά και τέσσερις συνδικαλιστικές οργανώσεις αγροτών (Άρτας, Πρέβεζας, Ζίτσας) του ΚΚΕ, οι οποίες χρησιμοποιώντας ως αφορμή τρέχοντα ζητήματα που απασχολούν αγρότες και κτηνοτρόφους,  παραθέτουν έναν κατάλογο αιτημάτων, πολλά από τα οποία είναι αδύνατο να ικανοποιηθούν και σε προ… κορωνοϊού εποχές. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα πολιτικό μανιφέστο στήριξης των θέσεων του ΚΚΕ, αλλά και προπαγανδίζοντας την πανελλαδική δράση που κήρυξε στο χώρο της Υγείας για την Τρίτη η συνδικαλιστική οργάνωση ΟΕΝΓΕ. 
Το «γαϊτανάκι» των ανακοινώσεων, είναι βέβαιο πως θα συνεχιστεί και τις επόμενες ημέρες με τα οικονομικά αιτήματα να κυριαρχούν των διεκδικήσεων. Σε μια περίοδο που κανένας δεν γνωρίζει τι του ξημερώνει αύριο, το ερώτημα που τίθεται, είναι αν τελικά ορισμένοι συνδικαλιστές- που επιδιώκουν να μονοπωλήσουν την κοινωνική ευαισθησία- αντιλαμβάνονται ότι πρώτα προέχει η ανθρώπινη ζωή και μετά η διατήρηση και η επαύξηση και των εργασιακών δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών.