• «Θύμα» του κορωνοϊού έπεσε και η καθιερωμένη ετήσια εκδήλωση για τη μεγάλη θυσία των Σουλιωτών στη Μονή Σέλτσου, καθώς φέτος αυτή δεν πραγματοποιήθηκε. Η ηρωική πράξη αυτοθυσίας των Σουλιωτών, κατά άλλους έγινε στις 20 Απριλίου 1804, κατά άλλους στις 21 Απριλίου 1804 και κατά άλλους το ζοφερό διήμερο της 22ας και της 23ης Απριλίου 1804. Τότε 1.400 Σουλιώτες και Ροδοβιζινοί θυσιάστηκαν για να μην παραδοθούν, ύστερα από πολύμηνη πολιορκία, στα στρατεύματα του Αλή-Πασά.
Οι νεκροί και οι λίγοι ηρωικοί διασωθέντες της μάχης του Σέλτσου του Απριλίου 1804 στέκονται πολύ υψηλά όχι μόνο με όρους δόξας, αλλά κυρίως με όρους αρετής.  Γιατί η δόξα είναι μια απλή σκιά που ακολουθεί την αρετή. Αρετή είναι να επιλέγεις το σωστό στην κάθε στιγμή και να το πράττεις. Κι έρχονται στιγμές που η επιλογή είναι πολύ σκληρή – όπως ήταν πράγματι για τους έγκλειστους στο Σέλτσο Σουλιώτες. 
Μπροστά η άβυσσος. Πίσω ο αμείλικτος εχθρός. Μπροστά ο θάνατος. Πίσω μια άτιμη συνθηκολόγηση. Κι η απόφαση παίρνεται σε μια στιγμή. Παίρνεται με την καρδιά – όχι μόνο γιατί δεν υπάρχει χρόνος να παρέμβει η λογική, αλλά γιατί ήρωας δε γίνεσαι με τη λογική: με την καρδιά γίνεσαι.
Για τους μαχητές του Σέλτσου ισχύει το ήρωας είναι εκείνος, που περιφρονεί την άβυσσο. Δεν ήταν μόνο η άβυσσος κάτω απ’ το φοβερό γκρεμό της Μονής Σέλτσου, όπως και τον άλλο φοβερό γκρεμό στο Ζάλογγο. Ήταν η άβυσσος του αβέβαιου, για το οποίο πάλευαν οι Σουλιώτες.
Τον Απρίλιο του 1804 ο Αλή-Πασάς με σύμμαχο την προδοσία, εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον των εξαντλημένων και εξουθενωμένων από την 4μηνη πολιορκία Σουλιωτών. Η μάχη ήταν άνιση. Οι Τούρκοι, αφού εξουδετέρωσαν την αντίσταση στα φυλάκια, μπήκαν στο μοναστήρι. Άλλοι σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν, ενώ 250 γυναικόπαιδα, για να μην πέσουν στα χεριά των εχθρών, έστησαν ένα νέο μεγαλύτερο Ζάλογγο και γκρεμίσθηκαν σε βάραθρο 300 μέτρων, αφήνοντας τα κορμιά τους στον Αχελώο. Εκείνη την ημέρα, οι ιστορικοί αναφέρουν ότι χάθηκαν τρεις γενιές Μποτσαραίων.
Όταν με τη συνθήκη της 12ης Δεκεμβρίου του 1803, το Σούλι παραδόθηκε στον Αλή-Πασά, οι Σουλιώτες άρχισαν να εγκαταλείπουν τον τόπο τους. Ο Αλή πασάς όμως χάλασε τη συμφωνία και επιχείρησε να εξοντώσει τους Σουλιώτες. 
Η μια επιχείρηση ήταν προς το Ζάλογγο, όπου ακολούθησε κι ο περίφημος χορός των Σουλιωτισσών. Η άλλη ήταν προς το Βουργαρέλι της Άρτας, όπου ο Κίτσος Μπότσαρης με 1.148 Σουλιώτες κατέφυγε στην Μονή Σέλτσου των Αγράφων, όπου έμελλε να γίνουν επικές μάχες. 
Με αρχηγούς τον Κίτσο και Νότη Μπότσαρη, 1.148 Σουλιώτες, τα Χριστούγεννα του 1803, έφτασαν στη μονή του Σέλτσου, που λόγω της τοποθεσίας της αποτελούσε ένα φυσικό οχυρό. Είκοσι ημέρες αργότερα, στις 12 Γενάρη του 1804, άρχισε η στενή πολιορκία τους από 8.000 στρατιώτες του Αλή-Πασά. Με σοβαρές απώλειες στο εχθρικό στράτευμα, οι Σουλιώτες κατάφεραν να τους αποκρούσουν. Όλο το χειμώνα έμειναν αποκλεισμένοι στο Σέλτσο, με λιγοστά τρόφιμα και πολεμοφόδια, που τους προμήθευαν κρυφά οι κάτοικοι των γύρω περιοχών του Λιάσκοβου και της Βρεστένιτσας.
Η.Μ.