Τελικά, πρέπει ο άνθρωπος σήμερα να μεταβληθεί σε… σούπερ ήρωα για να καταφέρει να ανταπεξέλθει σε όλους τους ρόλους που του επιφυλάσσει ο σύγχρονος τρόπος ζωής; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα που θέτει η παράσταση «SuperWoman» του Γιώργου Κομνηνόγλου, η οποία θα παρουσιαστεί για ένα διήμερο, μεθαύριο, Κυριακή και τη Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου, στα Γιάννενα. 

Με αυτή την αφορμή η πρωταγωνίστρια του έργου Άννα Ζιάκκα, η οποία είναι Γιαννιώτισσα, μιλάει στον «Π.Λ.» για όσα δύσκολα βιώνει

κανείς σε μία εποχή τόσο απαιτητική όπως η σημερινή, για το είδος του bar theatre στο οποίο ανήκει το «SuperWoman», αλλά και για τις απαιτήσεις που κρύβει ένας θεατρικός μονόλογος. 

Η συνέντευξη

Πώς νιώθετε για τις επικείμενες παραστάσεις στην πόλη σας τα Γιάννενα; Υπάρχει περισσότερο άγχος σε σχέση με άλλες πόλεις όπου έχετε εμφανιστεί;

-Ένα μικρό άγχος υπάρχει πάντα πριν από μια παράσταση γιατί μιλάμε για κάτι που συμβαίνει ζωντανά και πρέπει όλα να πάνε καλά. Αυτό όμως που αισθάνομαι κυρίως είναι ενθουσιασμός που θα μοιραστώ αυτή την παράσταση που τόσο πολύ αγαπώ με το κοινό των Ιωαννίνων. Αυτό το μοίρασμα για να συμβεί χρειάζεται πάντα και τους δυο παρτενέρ, τους ηθοποιούς και τους θεατές. Γι’ αυτό άλλωστε και κάθε παράσταση είναι διαφορετική και μοναδική. Οπότε, ανυπομονώ να δω τι θα συνδημιουργήσουμε.

Απ’ ό,τι αντιλαμβάνομαι, το έργο εξετάζει τη γυναικεία θέση στην κοινωνία. Ποιες είναι οι πιο σημαντικές κοινωνικές αδικίες που αναδεικνύει;

-Το έργο ξεκινάει με αφορμή την ιστορία μιας γυναίκας που μόλις έχει γίνει μητέρα, που είναι σύζυγος, κόρη, σκληρά εργαζόμενη και καλείται κάθε μέρα να είναι ένα πολυμηχάνημα, μια "superwoman", για να ανταπεξέλθει σε όλους τους ρόλους στη ζωή της. Αισθάνεται πως ακόμη και ο χρόνος δεν είναι με το μέρος της. Στη συνέχεια όμως το έργο αποκαλύπτει την βαρβαρότητα και την αδικία που μπορεί να βιώσει καθημερινά ο κάθε άνθρωπος στο σπίτι του, στον χώρο εργασίας του, στο φύλο του και θέτει το ερώτημα πόσο απαραίτητο είναι τελικά να γίνει κανείς σούπερ ήρωας σε μια εποχή σαν τη δική μας.

Το «SuperWoman» είναι μία παράσταση bar theatre με ζωντανή μουσική επί σκηνής. Πώς την επηρεάζει αυτή η ιδιαιτερότητα;

-Η μουσική είναι ο παρτενέρ μου επί σκηνής. Κάθε ήχος ή μελωδία που υπάρχει στην παράσταση προωθεί τη δράση, σχολιάζει ή ανατρέπει μία κατάσταση. Πολλές φορές μέσα και από την υποκειμενική αφήγηση του συζύγου της superwoman. Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, η ζωντανή παρουσία επί σκηνής του μουσικού μας, του Διονύση Μαράτου, που έχει κάνει και την μουσική επιμέλεια είναι βασικό συστατικό της παράστασης μας.

Επίσης, η παράσταση έχει διαδραστικότητα. Το κοινό επιδρά στην εξέλιξή της και σε ποιο βαθμό;

-Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη ροή της παράστασης που το κοινό έχει τη δυνατότητα να αλληλεπιδράσει, στο βαθμό που το επιθυμεί ο κάθε θεατής βεβαίως, χωρίς κάποια πίεση. Σκοπός μας με αυτή την παράσταση είναι ο θεατής να χαλαρώσει, να παρηγορηθεί, να ανακουφιστεί, να γελάσει, να συγκινηθεί, να ψυχαγωγηθεί και γενικώς να νιώσει άνετα απολαμβάνοντας το ποτό του μετά από μία ίσως κουραστική και απαιτητική μέρα όπως αυτή που περνάει η superwoman στο έργο. Γι’ αυτό επιλέξαμε άλλωστε η παράσταση να γίνει σε μορφή bar theater και όχι σε κάποια θεατρική αίθουσα.

Ο μονόλογος είναι αναμφίβολα ένα δύσκολο θεατρικό είδος. Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει ένας ηθοποιός ο οποίος «αναμετράται» μ’ αυτόν;

-Η μεγαλύτερη πρόκληση στον συγκεκριμένο μονόλογο είναι να κρατηθεί ο ρυθμός της παράστασης, ο οποίος είναι γρήγορος και επηρεάζεται και από τον ρυθμό που δημιουργεί το κοινό, ενεργειακά εννοώ. Στην περίπτωση ενός μονολόγου η ευθύνη αυτή δεν είναι μοιρασμένη, αλλά αυτή είναι και η γοητεία της συγκεκριμένης πρόκλησης.

Το «Superwoman» συνδυάζει κωμικά και δραματικά στοιχεία. Με ποιο τρόπο διαχειρίζεστε αυτή την ισορροπία;

-Με βαθιά συγκίνηση τόσο ως ηθοποιός, αλλά κυρίως ως άνθρωπος αντιμετωπίζω αυτή την εναλλαγή συναισθημάτων που δημιουργεί η παράσταση. Κάποιες στιγμές ίσως και την συνύπαρξη συναισθημάτων ταυτόχρονα. Να μην ξέρεις αν θες να κλάψεις ή να γελάσεις…

ΚΩΣΤΑΣ ΑΓΟΡΗΣ