«Ο κινηματογράφος στην Ελλάδα είναι σαν τις ελληνικές ομάδες που παίζουν στην Euroleague στο μπάσκετ. Τα πηγαίνουν πάρα πολύ καλά για το μέγεθος της χώρας μας. Παράγουμε ουσιαστικό αποτέλεσμα».

Την ενδιαφέρουσα αυτή σύγκριση κάνει ο ηθοποιός Παύλος Ιορδανόπουλος, εκ των πρωταγωνιστών της ταινίας «Κρέας» που προβάλλεται αυτές τις ημέρες και στα Γιάννενα. Με αφορμή την παρουσία του σήμερα, μαζί με τον σκηνοθέτη Δημ. Νάκο και τον μουσικό Κων. Πιστιόλη στη βραδινή προβολή της στον Κινηματογράφο ODOEN Paralimnio, ο κ. Ιορδανόπουλος μιλάει στον «Π.Λ.» για την ταινία, η οποία έχει αποσπάσει  ήδη μία σειρά από βραβεία, για τον χαρακτήρα που ενσαρκώνει, αλλά και για την πορεία του στον χώρο της υποκριτικής.

Η συνέντευξη

Πώς προέκυψε η συμμετοχή σας στην ταινία «Κρέας»;

Με τον Δημήτρη Νάκο, τον σκηνοθέτη της ταινίας, είχαμε γυρίσει το «4 Μαρτίου», μια μικρού μήκους ταινία, πριν περίπου 10 χρόνια. Εκεί έκανα έναν γιο, ενός χασάπη, ενός κρεοπώλη που είχε παρόμοια στοιχεία με τον Παύλο, τον χαρακτήρα που υποδύομαι στην ταινία, το «Κρέας».

Ήταν πολύ ενδιαφέρουσα συνάντηση και συνεργασία, λειτούργησε απόλυτα. Κάθισα και δύο μέρες αφού ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα του ρόλου μου με τα παιδιά, γιατί περνάγαμε πολύ όμορφα, ήταν κάτι παραπάνω από δουλειά και έτσι δημιουργήθηκε η ιδέα του Δημήτρη να γραφτεί ένα σενάριο πάνω στο γιο ενός κρεοπώλη. Έτσι ξεκίνησε να γράφει το σενάριο και αναπτύχθηκε όλη αυτή η ιστορία με το κρεοπωλείο που βλέπουμε στο «Κρέας». 

Μιλήστε μου για τη συνεργασία σας με τον σκηνοθέτη Δημήτρη Νάκο και τους υπόλοιπους συντελεστές της ταινίας. Πώς ήταν;

Με τον Δημήτρη η συνεργασία ήταν εξαιρετική. Τον γνωρίζω 10 χρόνια και εκτός από συνεργάτες είμαστε και πολύ καλοί φίλοι. Συμπορευόμαστε σε αυτό το ταξίδι μέσα στον κλάδο μας. 

Τώρα για τους συνεργάτες αυτό που μπορώ να πω και πάλι έχει να κάνει με τον Δημήτρη. Συγκέντρωσε μια dream team σαν ένας καλός προπονητής, ο οποίος ξέρει τι θέλει να πετύχουν όλα τα τμήματα στην ταινία. Όλα ήταν εξαιρετικά στην παραγωγή, τα παιδιά στην κάμερα, τα κουστούμια, το make-up, το set design… Μια ξεχωριστή αναφορά θα ήθελα να κάνω στους ηθοποιούς με τεράστιο θαυμασμό. Βρεθήκαμε πολύ καλοί ηθοποιοί, με πολλή όρεξη για δουλειά, για επικοινωνία και νομίζω ότι αγαπήσαμε ο καθένας το χαρακτήρα του και την ιστορία που λέμε. Και ακόμα και στο post-production η δουλειά ήταν εξαιρετική. Τέλος, να κάνω και μια αναφορά στη μουσική του Κωνσταντή Πιστιόλη, ο οποίος είναι και φίλος, τον λατρεύω και είναι ένας υπέροχος άνθρωπος που ήρθε στο τέλος να κεντήσει αυτήν την ταινία και να την αναδείξει ακόμα και πολύ. Όλοι ήταν απίστευτοι. 

Πώς θα περιγράφατε ως χαρακτήρα το Παύλο, τον οποίο υποδύεστε στην ταινία και τι προκλήσεις αντιμετωπίσατε στην απόδοσή του;

Ο Παύλος, ο χαρακτήρας που υποδύομαι, είναι γιος ενός κρεοπώλη. Είναι ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει μέσα σε ένα συντηρητικό, πατριαρχικό πλαίσιο, θα λέγαμε, με πολύ σοβαρά τραύματα και θέματα που φαίνονται από την τοπική κοινωνία όπου μεγάλωσε. Δυστυχώς, θα μπορούσα να πω ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και γύρω μου, αλλά νομίζω και γύρω μας συνολικότερα που φέρουν τέτοια στοιχεία ή παράλληλα στοιχεία με το χαρακτήρα του Παύλου. Ψάχνουν την αγάπη, ψάχνουν να τους δώσει κάποιος σημασία και μεγαλώνοντας, όσο δεν δουλεύονται αυτά τα πράγματα, χάνουν τον δρόμο τους και καταλήγουν σε αυτά που συμβαίνουν στην ταινία.

Δεν μπορώ να πω ότι μου ήταν δύσκολο να μεταμορφωθώ και να προσεγγίσω τον χαρακτήρα του Παύλου για αυτά που προανέφερα, το δύσκολο το οποίο είναι και δύσκολο να κατανοηθεί από ανθρώπους εκτός του κλάδου μου, είναι το ψυχικό κόστος της μεταμόρφωσης, το οποίο είναι τεράστιο. Γιατί προσπαθώ να προσεγγίσω κάθε φορά το χαρακτήρα που υποδύομαι, να πάω στα μέτρα του, όχι να τον φέρω στα δικά μου. Ο Παύλος είναι ένας πολύ διαφορετικός άνθρωπος από αυτό που είμαι εγώ, ακόμα και τώρα που το λέω, φορτίζομαι, γιατί δεν περνάει εύκολα στην ταινία και αυτό μετακινείται μετά και στον ηθοποιό και κάπως θέλει το χρόνο του αυτό που καταγράφεται πάνω στο σώμα να απομειωθεί, γίνεται βίωμα...

Το «Κρέας» διαδραματίζεται στην ελληνική επαρχία και έχει έντονα κοινωνικά και αστυνομικά στοιχεία. Κεντρικό της θέμα η συγκάλυψη ενός εγκλήματος και μοιάζει πολύ ρεαλιστικό. Θα μπορούσε η υπόθεση αυτή να είναι πραγματική ιστορία; 

Εγώ θα πω είναι. Είμαι σίγουρος ότι είναι. Δεν το ξέρω, αλλά επειδή έχω ζήσει αρκετά και την περιοχή που κάναμε γυρίσματα, την Κύμη, έχω ταξιδέψει και αγαπάω την επαρχία και τον τόπο. Δυστυχώς αυτά τα πράγματα συμβαίνουν στη χώρα μας και με κάποιον τρόπο είμαι βέβαιος, είμαι πεπεισμένος ότι αυτή η αλήθεια, η πραγματικότητα που βγαίνει οργανικά μέσα στην ταινία, δυστυχώς μάς επιβεβαιώνει ότι έχουν συμβεί τέτοια πράγματα, με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι μια ταινία που για όσους βλέπουν ελληνικό κινηματογράφο συνδέεται με τον Βασιλιά του Γραμματικού και με το πώς αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα τους ανθρώπους οι οποίοι είναι πιο παράταιροι. 

Έχετε μια πλούσια πορεία στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Ποιο από τα τρία αυτά μέσα σας εκφράζει περισσότερο;

 Κινηματογράφος, γιατί σαν διαδικασία είναι μια δημιουργική, συλλογική διαδικασία και στη χώρα μας οι άνθρωποι που απαρτίζουν το κλάδο του κινηματογράφου είναι εξαιρετικοί από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Παλεύουν με όρεξη και είχα την τύχη να βρεθώ από πολύ μικρός με μεγάλους κινηματογραφιστές της Ελλάδας, σε μεγάλου μήκους. Έτσι αγάπησα και αγαπήθηκα από τον κινηματογράφο. Το θέατρο είναι μια διαδικασία που επίσης τη λατρεύω, αλλά είναι δύσκολα τα πράγματα στην Ελλάδα από πολλές απόψεις. Διδάσκω, και αυτό είναι κάτι που με γεμίζει, υποκριτική και θέατρο. Τώρα για την τηλεόραση μου το παίζει δύσκολη, το παίζω κι εγώ δύσκολος ακόμα… Θα τη βρούμε κάποτε τη σχέση μας. 

Πώς βλέπετε τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο; Γυρίζονται ενδιαφέρουσες ταινίες σήμερα;

Γυρίζονται ενδιαφέρουσες ταινίες σήμερα. Ο κινηματογράφος στην Ελλάδα είναι σαν τις ελληνικές ομάδες που παίζουν στην Euroleague στο μπάσκετ. Τα πηγαίνουν πάρα πολύ καλά για το μέγεθος της χώρας μας. Παράγουμε ουσιαστικό αποτέλεσμα. Έχουμε ταινίες οι οποίες καταφέρνουν να αντέξουν το σκληρό ανταγωνισμό τεράστιων βιομηχανιών όπως είναι το Hollywood, έχουμε ταινίες και διαμάντια μικρού μήκους, μεγάλου μήκους οι οποίες πάνε στα φεστιβάλ, διαπρέπουν. Θα μπορούσα να πω ότι ο κινηματογράφος στην Ελλάδα είναι σαν έναν γιατρό ο οποίος παλεύει να σώσει τον ασθενή με αξιοπρέπεια και σεβασμό σε ένα νοσοκομείο το οποίο καταρρέει. Γιατί δυστυχώς όλη αυτή η προσπάθεια πάλι γίνεται από τον ίδιο το κλάδο, χωρίς μεγάλη υποστήριξη για πολλούς λόγους.