Mπορεί τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα το δημόσιο σύστημα Υγείας στη χώρα μας να αφήνουν έντονο το αποτύπωμά τους στις δομές του, νοσοκομεία, κέντρα υγείας κλπ., ωστόσο αυτές εξακολουθούν να προσφέρουν υπηρεσίες ανεκτίμητης αξίας στους πολίτες.

Στην Ήπειρο πρωτοπορεί φυσικά το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, οι επιστήμονες του οποίου, γιατροί, νοσηλευτές και λοιπό προσωπικό δίνουν καθημερινά αγώνα για την εξυπηρέτηση των χιλιάδων ασθενών που καταφθάνουν στο ίδρυμα, όχι μόνο από τη Βορειοδυτική Ελλάδα, αλλά κυριολεκτικά από κάθε γωνιά της χώρας. Μία τέτοια περίπτωση είναι ο κ. Σπύρος Κουφάκης, ο οποίος ήρθε στο Π.Γ.Ν.Ι. από την Ιεράπετρα Κρήτης για σοβαρή χειρουργική επέμβαση και με επιστολή του στον «Π.Λ.» περιγράφει γλαφυρά το υψηλό επίπεδο του ανθρώπινου δυναμικού και των υπηρεσιών που παρέχονται στη Χειρουργική Κλινική του Νοσοκομείου.

«Μικροί θεοί εν δράσει…»

Ο κ. Κουφάκης αφηγείται τα ακόλουθα σχετικά με την εμπειρία του στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων: 

Πόσο συχνά αναρωτιόμαστε τι σημαίνει πραγματικά η λέξη «υγεία»; Τη θεωρούμε τόσο δεδομένη, που ζούμε σαν να μην μπορεί ποτέ να μας προδώσει. Έτσι έκανα κι εγώ, μέχρι το περασμένο  καλοκαίρι που ξεκίνησε ανέμελα σαν ύμνος στη χαρά αλλά ξαφνικά με βύθισε σε άγνωστα νερά. Εκείνο το καλοκαίρι μύριζε θάλασσα, έσφυζε από ζωντάνια, από παιχνίδια με τα παιδιά και τα εγγόνια μου, από τρέξιμο, προετοιμασίες και ενθουσιασμό για το φεστιβάλ «Αργαλειοί και Ύφανση». Κι ενώ υφαίνονταν όμορφες εικόνες, ένας αόρατος κόμπος άρχισε να σφίγγει μέσα μου.

Το σάκχαρο ξέφυγε απ’ τη λογική, κι εγώ έτρεχα πίσω από εξετάσεις, αξονικές, μαγνητικές. Οι γιατροί μιλούσαν για κύστες στο πάγκρεας με ασαφή σύσταση, κι εγώ πάλευα να συγκρατήσω τον φόβο που φούσκωνε σαν κύμα μέσα μου. Θλιβερές σκέψεις για το απευκταίο με κρατούσαν ξάγρυπνο. Η καθημερινότητα ανατράπηκε: εκεί που υπήρχε γαλήνη, μπήκε ανασφάλεια και άγχος. Εκεί που υπήρχε ρυθμός, μπήκε παύση. Κι όπως συμβαίνει με όλους όσοι βρίσκονται αντιμέτωποι με την αρρώστια, ένιωσα πόσο εύθραυστοι είμαστε — κι όμως πόσο βαθιά θέλουμε να κρατηθούμε στη ζωή.

Μπροστά σε αυτή την στενόχωρη ανησυχία έπρεπε εσπευσμένα να βρω έναν άνθρωπο να του εμπιστευτώ την πιο ευαίσθητη πλευρά της ύπαρξής μου. Και τότε εμφανίστηκε ο κ. Λώλης Ευάγγελος, επίκουρος καθηγητής Χειρουργικής στο ΠΓΝΙ με εξειδίκευση στη χειρουργική ογκολογία του γαστρεντερικού και υψηλή επιστημονική κατάρτιση. Νέος σε ηλικία, μα με ώριμη γνώση, πλούσια εμπειρία και δραστηριότητα σε Ελλάδα και Αγγλία, και συστάσεις που δεν άφηναν περιθώριο αμφιβολίας. Οι κουβέντες ανθρώπων που εμπιστευόμουν, και κυρίως του θωρακοχειρούργου Γιώργου Κουλαξουζίδη, φίλου του αγαπημένου από την εποχή που συνεργάζονταν στο Νοσοκομείο Χανίων,  έδεσαν τον κύκλο της αναζήτησης γιατρού. 

Παρότι η Ιεράπετρα είναι ο τόπος μου, ο δρόμος με οδήγησε στα Ιωάννινα, στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο. Από την πρώτη μας συνομιλία και συνάντηση, ένιωσα πως ο κ. Λώλης είχε όχι μόνο γνώση και εμπειρία, αλλά και αυτό το σπάνιο χάρισμα: την ανθρωπιά που σε ανακουφίζει πριν ακόμα δεχτείς τη θεραπεία. Προσιτός, χαμογελαστός, ευγενικός, ειλικρινής, με αξιοπρέπεια, ανιδιοτέλεια, αρχές και ήθος. Τον ένιωσα σαν ένα «μικρό θεό». 

Διορατικός, με ήρεμη φωνή, καθαρό λόγο και αληθινό ενδιαφέρον, μου εξήγησε χωρίς υπεκφυγές τι ακριβώς συμβαίνει, τι με περιμένει, και πώς θα το αντιμετωπίσουμε. Ήταν σαν να άνοιγε ένα παράθυρο μέσα στο σκοτάδι. Αμέσως μου ενέπνευσε ασφάλεια και εμπιστοσύνη.  Ήμουν τυχερός που συνάντησα αυτό τον λαμπρό επιστήμονα που ήταν και ο καθοριστικός παράγοντας που επηρέασε την επιλογή του νοσοκομείου νοσηλείας μου τόσο μακριά από την πόλη μου και τους δικούς μου.

Στις 14 Οκτωβρίου 2025 πέρασα το κατώφλι της Α’ Πτέρυγας της Χειρουργικής Κλινικής με την προσωπική μου αγωνία θεριεμένη στην ψυχή μου. Σύντομα αισθάνθηκα ότι εδώ τα πράγματα γίνονται κάπως αλλιώς.  Το νοσοκομείο, παρά τις ελλείψεις, έλαμπε από καθαριότητα και τάξη. Στους διαδρόμους έβλεπες γιατρούς, νοσηλευτές, φοιτητές  — όλους να κινούνται με παλμό σαν αρμονικό σύνολο. Ήταν ένα περιβάλλον που, όχι απλώς λειτουργούσε, αλλά ανέπνεε σε ρυθμό κοινωνικής προσφοράς. Ακόμα και τα Σαββατοκύριακα γίνονταν χειρουργεία. Υποδειγματικό σε οργάνωση ίδρυμα υψηλού επιπέδου που λειτουργεί προς όφελος των πολιτών, όταν χρειαστεί να προστατεύσουν την υγεία τους.

Η επέμβαση — μερική παγκρεατεκτομή και σπληνεκτομή — έγινε με επιτυχία. Πίσω από αυτή τη δύσκολη ιατρική πράξη κρύβονταν δεκάδες χέρια, φωνές, καρδιές.  Άνθρωποι άξιοι που επιτελούν το έργο τους με επαγγελματισμό, αφοσίωση και ανθρώπινη ευαισθησία που με γέμιζαν δύναμη και αισιοδοξία.  Πρωτίστως, ο κ. Λώλης. Στο πρόσωπό του είδα έναν άνθρωπο που δεν περιορίζεται στην επιστήμη∙ την εμποτίζει με κατανόηση, ακεραιότητα και σεβασμό. Γι’ αυτό και θα τον ευγνωμονώ για πάντα: για την άριστη φροντίδα πριν και μετά την επέμβαση, για τη σταθερή του συμπαράσταση και καθοδήγηση σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής μου. Τον προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον αναζητά έναν επιστήμονα με γνώση, ενσυναίσθηση και αξιοπιστία.

Απεριόριστη εκτίμηση οφείλω στον αναπληρωτή καθηγητή Χειρουργικής και Μεταμοσχεύσεων κ. Γκλαντζούνη Γεώργιο, καθώς και στους γιατρούς της Αναισθησιολογικής Κλινικής, τον κ. Τζίμα Πέτρο και την κ. Παπαδοπούλου Μαρία που συνδύαζαν την επιστημονική αρτιότητα με την ανιδιοτελή αγάπη τους προς τον άνθρωπο, την ευσυνειδησία τους με το γνήσιο ενδιαφέρον.  Όταν βρίσκεσαι αδύναμος, δεν αρκούν τα μηχανήματα∙ χρειάζεσαι βλέμματα που να μιλούν πριν από τα λόγια.

Και βέβαια, το νοσηλευτικό προσωπικό. Αυτοί οι ακούραστοι άνθρωποι που νυχθημερόν μπαίνουν και βγαίνουν αθόρυβα στους θαλάμους, που σηκώνουν βάρη αόρατα, που προσφέρουν ένα χαμόγελο και μια καλή κουβέντα την ώρα που το έχεις περισσότερο ανάγκη. Με υπομονή, καλοσύνη, χιούμορ και πραγματική φροντίδα έκαναν τις ημέρες της νοσηλείας πιο υποφερτές.

Η προϊσταμένη, Όλγα Μανούρη, φιλική και εξυπηρετική, υποδειγματικά κρατούσε την ισορροπία ανάμεσα σε τάξη και στοργή. Οι καθαρίστριες και οι τραπεζοκόμοι φρόντιζαν τον χώρο σαν να ήταν σπίτι τους. Κι έτσι, σιγά σιγά, ο πόνος χαλάρωνε και η ελπίδα μεγάλωνε.

Παλεύοντας να αναρρώσω, νιώθω κάθε μέρα να επιστρέφει ένα κομμάτι της ζωής μου που είχα φοβηθεί πως ίσως χάσω. Ευγνωμονώ όσους στάθηκαν δίπλα μου με τρόπο υπεράνθρωπο. Όμως ένα ερώτημα μένει: είναι αρκετό να υμνούμε αυτούς τους ανθρώπους, όταν το δημόσιο σύστημα υγείας παλεύει με ελλείψεις, υποχρηματοδότηση και κούραση; Το ΕΣΥ γεννήθηκε για να υπηρετεί τον πολίτη, αλλά συχνά μοιάζει να αγκομαχά. Κι όμως, υπάρχουν ακόμη εκείνοι που το κρατούν όρθιο — όχι από υποχρέωση, αλλά από ψυχή.

Σε αυτούς τους εξαιρετικούς ανθρώπους και ικανότατους επιστήμονες, τους μεγάλους μικρούς θεούς της καθημερινότητας,  οφείλω το ότι μπορώ σήμερα να γράφω αυτές τις λέξεις. Τους ευχαριστώ από καρδιάς και εύχομαι να συνεχίσουν το σπουδαίο έργο τους με ζήλο, υγεία και δύναμη, τιμώντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.  Γιατί χάρη σε αυτούς, το φως δεν σβήνει ποτέ

Γι’ αυτό:

«Δίνε τος θεέ μου δύναμη 

να ‘χουνε την υγειά ντος, 

να ναι καλά στα σπίθια ντος 

κι αυτοί και τα παιδιά ντος»