Οι επαγγελματίες από την άλλη, υποστηρίζουν ότι όταν τα τραπεζοκαθίσματα τοποθετούνται με βάση τις προβλεπόμενες διαδικασίες δεν δημιουργούν πρόβλημα, αλλά το αντίθετο. Αναβαθμίζουν μία περιοχή, κάτι που συνέβη και στο συγκεκριμένο σημείο παραπλεύρως του Ταχυδρομείου, όπως υποστηρίζει η κ. Λαμπρινή Κατσαούνου σε επιστολή της, με αφορμή τη χθεσινή διαμαρτυρία. Τονίζει δε ότι χάρη στην παρουσία των καταστημάτων υπάρχει καθημερινή φροντίδα στον πεζόδρομο, αυξημένη κίνηση, λιγότερα σκουπίδια και καλύτερος φωτισμός. 

Η επιστολή

Στην επιστολή της η κ. Κατσαούνου αναφέρει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά για τη συμβολή των καταστημάτων εστίασης στην αναβάθμιση του πεζόδρομου της Μ. Mπότσαρη:

«Είναι πραγματικά θλιβερό να βλέπει κανείς μερίδα του κόσμου να διαμαρτύρεται για τα νόμιμα τραπέζια που τοποθετούν τα καταστήματα σε έναν πεζόδρομο — τραπέζια που όχι μόνο τηρούν τις προβλεπόμενες διαδικασίες, αλλά συμβάλλουν ουσιαστικά στην αναβάθμιση της εικόνας και της λειτουργικότητας της περιοχής.

Τα τραπεζοκαθίσματα, όταν τοποθετούνται σωστά και με σεβασμό στον δημόσιο χώρο, δεν αποτελούν πρόβλημα. Αντίθετα, δίνουν ζωή στον δρόμο, δημιουργούν έναν χώρο συνάντησης και κοινωνικοποίησης, και προσφέρουν επιλογές τόσο στους κατοίκους όσο και στους επισκέπτες. Μετατρέπουν έναν αδιάφορο ή εγκαταλελειμμένο χώρο σε ένα ζωντανό σημείο της πόλης, με ανθρώπινη παρουσία, φως και δραστηριότητα.

Και όμως, πριν φτάσουμε σε αυτή την εικόνα, η κατάσταση στον συγκεκριμένο πεζόδρομο ήταν —χωρίς υπερβολή— αποκαρδιωτική. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους: σωροί απορριμμάτων, ξεχειλισμένοι κάδοι, πεταμένα χαρτόκουτα και σακούλες (φωτό), μια εικόνα εγκατάλειψης που όχι μόνο υποβάθμιζε αισθητικά την περιοχή αλλά δημιουργούσε και σοβαρά ζητήματα υγιεινής. Ο δημόσιος χώρος είχε ουσιαστικά αφεθεί στην τύχη του.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η παρουσία των καταστημάτων και η αξιοποίηση του χώρου με τραπεζοκαθίσματα λειτούργησε ως καταλύτης αλλαγής. Η καθημερινή φροντίδα, η αυξημένη κίνηση, ο φωτισμός και η επιτήρηση που συνοδεύουν μια ενεργή επιχειρηματική δραστηριότητα συνέβαλαν στο να αλλάξει ριζικά η εικόνα του δρόμου.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι απλό: προτιμούμε έναν χώρο ζωντανό, καθαρό και λειτουργικό ή έναν χώρο εγκαταλελειμμένο, γεμάτο σκουπίδια και αδιαφορία; Η κριτική είναι θεμιτή όταν υπάρχει λόγος. Όμως η ισοπέδωση και η άρνηση κάθε θετικής αλλαγής δεν βοηθούν κανέναν. Αντί να στοχοποιούμε τις προσπάθειες που βελτιώνουν την καθημερινότητα, ίσως θα έπρεπε να θυμόμαστε πώς ήταν τα πράγματα πριν — και να αναγνωρίζουμε την πρόοδο όταν αυτή είναι εμφανής».