Το Μέτσοβο ήταν πολύ πριν από άλλες περιοχές, πόλος έλξης επισκεπτών που ερχόντουσαν να απολαύσουν το απείρου φυσικού κάλλους περιβάλλον αλλά συγχρόνως να βιώσουν από κοντά την διατήρηση από τους κατοίκους, της παράδοσης.

Μπορεί όμως μια τέτοια κωμόπολη που έγινε τόσο δημοφιλής και πασίγνωστη στο Πανελλήνιο και όχι μόνο, να παύει σήμερα να είναι βιώσιμη για τους ίδιους τους κατοίκους της που γεννήθηκαν και ζούνε εδώ;

Αυτό είναι κάτι που βιώνουμε ολοένα και περισσότερο όσο περνάνε τα χρόνια στην καθημερινότητα, όπως π.χ. εγώ που ζω από το 1978 εδώ τα τελευταία χρόνια βιώνω μια κατάσταση φθίνουσας πορείας του Δήμου Μετσόβου που απαριθμεί σήμερα το Μέτσοβο 950 κατοίκους από 3500 και πλέον εκείνα τα χρόνια.  Πάντα υπήρχε τουρισμός στο Μέτσοβο που ως συνήθως φέρνει έσοδα, δημιουργεί θέσεις εργασίας και στηρίζει γενικότερα σημαντικά την οικονομία όπως και πολλών περιοχών της πατρίδας μας όπως και των νησιών μας.

Πλην όμως η απόλυτη υπερβολική εξάρτηση από αυτόν δεν αλλάζει μόνο τους αριθμούς, αλλά και τον ίδιο χαρακτήρα των περιοχών που επισκέπτονται με αποτέλεσμα να αλλοιωθεί η φυσιογνωμία των περιοχών που με το χρόνο, σήμερα, γίνονται ολοένα και πιο αισθητές στην καθημερινότητα.

Σε πολλές περιοχές, όπως και εδώ δημιουργείται σιγά - σιγά η αίσθηση ενός χώρου που έχει σχεδιασθεί περισσότερο για τον επισκέπτη, παρά για να ζεις μέσα σ΄ αυτόν. Η επιτυχία μιας πόλης δεν φαίνεται μόνο από το πόσοι θέλουν να την επισκεφθούν, αλλά κυρίως από το πόσο καλά ζουν οι άνθρωποι στα σπίτια τους. Χρειάζεται σχεδιασμός, ώστε οι  επισκέπτες να απολαμβάνουν έναν αυθεντικό προορισμό και οι κάτοικοι να συνεχίζουν να ζουν με ποιότητα και αξιοπρέπεια στον τόπο τους.  

Το πρόβλημα αυτό αφορά και το αν μια γειτονιά μπορεί να συνεχίσει να έχει μόνιμους κατοίκους, σχέσεις και καθημερινή ζωή. Άλλαξαν οι ρόλοι, έγιναν προϊόντα κατανάλωσης. Το ζητούμενο δεν είναι η απόρριψη του τουρισμού που χιλιάδες ζουν στην πατρίδα μας από αυτό, αλλά η ισορροπία. Να μπορεί δηλαδή η κάθε περιοχή να την υποστηρίζει χωρίς να χάνει την δυνατότητα των κατοίκων να ζουν κανονικά. Γιατί στο τέλος της ημέρας η πόλη δεν είναι μόνο τα αξιοθέατα και η εστίαση, είναι οι άνθρωποι που μένουν εδώ όλο το χρόνο, μεγαλώνοντας οικογένεια και διατηρούν τον τόπο ζωντανό. 

Το ζητούμενο είναι να συνυπάρχουν ο τουρισμός και η καθημερινή ζωή χωρίς ο ένας να ακυρώνει τον άλλον.

Οι επαρχίες δεν χρειάζονται μόνο επιδόματα και προσωρινές λύσεις, αλλά ένα σοβαρό σχέδιο ανάπτυξης που θα φέρει μόνιμες θέσεις εργασίας. Μια πόλη  όπως το Μέτσοβο δεν είναι απλώς μια εικόνα  όπως στο  καρτ ποστάλ, ούτε ένας προορισμός στους  χάρτες των ταξιδιωτών. Είναι οι άνθρωποί της, οι μνήμες της, οι γειτονιές των ονείρων που χάνονται και η καθημερινή ζωή που την κρατάνε ζωντανή. Κι όταν ο τουρισμός, η ανάγκη για κέρδος, ξεπερνά  την ανάγκη για ζωή, υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε ακριβώς αυτό που κάνει έναν τόπο  μοναδικό. Την Αυθεντικότητα. 

Το μεγαλύτερο στοίχημα δεν είναι να έχουμε περισσότερους επισκέπτες αλλά να έχουμε πόλη όπου οι κάτοικοι θα μπορούν να συνεχίσουν να ζουν, να ονειρεύονται και να ανήκουν στον τόπο τους. Γιατί μπορεί να παραμένει όμορφος αλλά παύει σιγά- σιγά να είναι ζωντανός. Γιατί ένας τόπος που χάνει τους κατοίκους του χάνει και την ψυχή του.

Οι ίδιοι κάτοικοι της κάποια στιγμή αρχίζουν να αισθάνονται ξένοι μέσα στην πόλη τους, γι’ αυτό χρειάζονται δουλειές, επενδύσεις, καλύτερες υποδομές και πραγματικές ευκαιρίες για να μπορούν οι νέοι να μείνουν και να προχωρήσουν στον τόπο τους.

Και ποιοι είναι οι υπεύθυνοι για την ανάπτυξη του τόπου και κυρίως της επαρχίας; Φυσικά πρώτα οι κυβερνήσεις που με τη πολιτική τους ερήμωσαν την ύπαιθρο. Όπως και οι μέχρι τούδε διοικούντες, και γι’ αυτό εμείς φταίμε που τους ψηφίσαμε. Θα επανέλθω σε άλλο άρθρο μου με προτάσεις.