Την δική του παρέμβαση για το μοναστήρι του Άη Νικόλα στο ιστορικό Μέτσοβο κάνει μέσω του «Πρωινού Λόγου», ο διακεκριμένος Ηπειρώτης αρχιτέκτονας Βασίλης Αν. Χαρίσης, με αφορμή κάποιες εργασίες «εκσυγχρονισμού»!
Με το θάρρος της γνώμης και με γλαφυρό τρόπο αναφέρει:
«Κύριε Δ/ντα
Πριν λίγες μέρες, φίλοι μου είπαν, πως στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου στο Μέτσοβο, γίνεται «χαμός». Νεοελληνιστί, γίνεται «εκσυγχρονισμός» με την κατά-σκευή νέων δρόμων, παρκινγκ για ΙΧ και πούλμαν με μπουλούκια «θρησκευτικού τουρισμού», με εγκαταστάσεις παραγωγής κρασιού κλπ. (για άλλα τοπικά «σουβενίρ» όπως … τυριά, δεν μου είπαν).
Με την ευκαιρία αυτή θυμήθηκα τον αείμνηστο Ευάγγελο Αβέρωφ που δίκαια η πολιτική τον έχρησε «ευπατρίδη», και πως εδώ, στο μοναστήρι του Άη Νικόλα, κατέθεσε ένα μέρος της ψυχής του. Σε ώρες μοναξιάς, εδώ κατέφευγε να μιλήσει με τους άγρυπνους αγίους του καθολικού, στη λύπη να βρει γαλήνη και στις δύσκολες ώρες, όπως κάποτε στα κρατητήρια της ΕΣΑ, για να βρει κουράγιο, αυτό αναπολούσε και γι’ αυτό έγραφε μέσα στους στοχασμούς του.
Όμως, αναλογίστηκα, ακόμα, και τη ζωή αυτού του μοναστηριού που κρατάει από το Βυζάντιο. Και σκέφτηκα πόσο, από τον 14ο αι. ως τα σήμερα, έχει ποτιστεί με προσευχές ολονύκτιες, με στεναγμούς και δάκρυα μετάνοιας, με αίνους δοξαστικούς και χαρμόσυνους, κάποιων που διάλεξαν να αγωνιστούν τον αγώνα τον καλόν της πίστης, που «χωρίς αυτή δεν μπορούν να επιβιώνουν ούτε ο άνθρωπος ούτε το έθνος» (Ντοστογιέφσκι). Κι ακόμα, πως όλοι κατέφυγαν στον τόπο αυτό, ως «αναχωρητές» ν’ αποφύγουν το «αλισβερίσι» κι ως «ησυχαστές» να βρεθούν μακριά από τη βοή του κόσμου,∙ ώστε, όντας «μοναχοί» «ασκητές» να ασκηθούν εδώ στα ψηλά της Πίνδου, αντάμα με περήφανες βουνοκορφές, με δάση αιωνόβια, με νερομάνες αστείρευτες και ποτάμια που τρέχουν ανυπόμονα να ποτίσουν περιβόλια. (Μ. Βασίλειος, Επιστ.14). Γιατί, στον τόπο αυτόν βρήκαν ό,τι αποζητούσαν: «κτίση» άσπιλη να σημαίνει τον «Κτίστη∙ τον Κόσμο που να εκφαίνει τον «εν αρχή λόγο», «δι’ ου τα πάντα εγένετο».
Όλα αυτά και άλλα πολλά είναι  το μοναστήρι  του Άη-Νικόλα, στο Μέτσοβο και σ’ αυτά βρίσκεται το νόημά του. Γι’ αυτό, η όποια βάνδαλη επέμβαση στο κτίσμα ή στο χώρο που το περιβάλλει, συνιστά «ύβριν». Ενώ, η όποια νόθευση του νοήματος, ως συμβόλου αγιότητας και ενθύμησης άξιων ανθρώπων, με ενέργειες  που παραπέμπουν σε «οίκον εμπορίου», ασφαλώς, συνιστά ιεροσυλία.
Στο επιχείρημα ότι, «με επεμβάσεις οικονομούνται χρήματα που δίνουν τη δυνατότητα στην Εκκλησία να κάνει αγαθοεργίες», η άποψή μου είναι πως αυτές δεν είναι το μείζον. Τέλος, για το ότι «οι επεμβάσεις διευκολύνουν πολλούς να επισκεφτούν το μοναστήρι», θα ‘λεγα ότι αφορά σε ελάχιστους, ενώ, για όλους η λίγη δυσκολία είναι αναγκαία ως ευεργετική. Γιατί, η δυσκολία στη διάβα του μονοπατιού προς επίσκεψη του μοναστηριού, είναι ό,τι η στέρηση της νηστείας πριν τη Θεία Κοινωνία,∙ ό,τι η Τεσσαρακοστή πριν το Πάσχα και ο Σταυρός πριν την Ανάσταση».