Δεν χρειάζεται να ανακηρυχθούν τα Γιάννινα «Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης» για να γίνουν σήμερα γνωστά και πολυσυζητημένα πολιτιστικά, αφού διαθέτουμε, στο Ωνάσειο Ίδρυμα, έναν αυτόχθονα «μαικήνα», την πολύ σπουδαία σύζυγο του Προέδρου του Ιδρύματος κ. Παπαδημητρίου, την Αφροδίτη μας, κόρη της γνωστής καθηγήτριας Πανεπιστημίου Ελένης Κουρμαντζή και του αείμνηστου, Στάθη Παναγιωτάκου, η οποία είναι υπεύθυνη του Πολιτιστικού Τμήματος της Στέγης του Ωνασείου. Στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων της και του αντικειμένου της, οργανώνει στην Αθήνα  πρώτα και  στο Πεδίο του Άρεως μια έκθεση όπου παρουσιάστηκαν τα «Πλάσματα» που εκτίθενται και εδώ, σε όλη την παραλίμνιο, από  την αρχή του δρόμου προς Κυρά Φροσύνη και μέχρι τη Νότια Πύλη του Κάστρου. Πρόκειται για υπέροχα έργα τέχνης Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, στα οποία η ζωγραφική και η γλυπτική, σε συνδυασμό με την ψηφιακή τεχνολογία και την …αμφιλεγόμενη για την ανθρωπότητα «Τεχνητή Νοημοσύνη» έδωσαν καταπληκτικά έργα, στα οποία, η λέξη  «Πλάσμα» είναι η απολύτως τέλεια έκφραση αυτού του έργου, που φαίνεται ότι μπορεί να μετέχει του πραγματικού και του ονειρώδους ή του φανταστικού. Εξάλλου, τις οίδε; Μπορεί η Τεχνητή Νοημοσύνη να διαμορφώσει τα πάντα, γιατί όχι και τον άνθρωπο σε όντα …ρευστά  και ευμετάβολα!.

 Όλα σχεδόν τα έργα, ζωγραφικής ή γλυπτικής, είναι συνδυασμός  ψηφιακής τεχνικής και Τεχνητής Νοημοσύνης.  Γι’ αυτό θα συμβουλεύαμε τους επισκέπτες  να διαβάζουν τις  εξηγήσεις τους ή να ακούνε τους ξεναγούς, που είναι πολλές και υπέροχες κοπέλες σχεδόν σε κάθε… Πλάσμα!

Στο καταφύγιο…

Πιστεύω πως κανένας ή ελάχιστοι Γιαννιώτες γνωρίζουν ότι λίγο πιο κάτω από το άγαλμα του  λεγόμενου από τους Τούρκους «Σκυλόσοφου»,  υπάρχει ένας  δαιδαλώδης  πολυχώρος, κάτω από το Κάστρο, βυθισμένος στο απόλυτο σκοτάδι, τον οποίο, το δυνατό μυαλό της  Αφροδίτης μας σκέφτηκε να αξιοποιήσει για την έκθεσή της, δουλεύοντας επί ενάμιση χρόνο με τεχνικούς της πόλης μας  για να γεμίσει αυτό το… μυθώδες πλέον σπήλαιο με έναν υποβλητικό  φωτισμό, με ήχους και θορύβους της ζώσας πόλης μας, του πυθμένα και του βάθους της Λίμνης μας, απ’ όπου, καθισμένοι οι επισκέπτες στους  πέτρινους  όγκους και στην απόλυτη, μυστηριακή σιωπή, έρχεται δροσερό, υδάτινο, κάτι σα θρήνος και απαντοχή, ένα παλιό Γιαννιώτικο  τραγούδι, σαν αυτό που τραγούδησε ο παππούς της Αφροδίτης και απέσπασε το πρώτο βραβείο στα 1983 και στην περίφημη τότε εκπομπή «Τα Ταλέντα» ο Τάκης Κουρμαντζής, που τον επιδεικνύει στην έκθεση, η εγγονή του με καμάρι.

Η Αφροδίτη,  παιδί και εγγόνι της παλιάς Γιαννιώτικης οικογένειας Κουρματντζή, βλέπει και εκθειάζει, θαυμάζει και υμνεί και εμπνέεται, από την παραδοσιακή Γιαννιώτικη οικογένεια, που «κι αν έχασε τα δαχτυλίδια, τα δάχτυλά τους μείναν ίδια», όπως έλεγε και πάλι ο παππούς της, ο Τάκης Κουρμαντζής.

Κι όταν η περιήγηση τελειώνει μέσα σ’ αυτό, το μισοσκότεινο σιωπηλό σπήλαιο και σα να αναδύεται από το βάθος της μυστηριώδους Λίμνης μας, αλοιώτικος απ’ ότι έχει μπει ο επισκέπτης της έκθεσης, αισθάνεται σα να αναβαπτίσθηκε στο παρελθόν, στα παλιά και τα πολύ παλιά, ωραία μας Γιάννενα και θέλει να φωνάξει: Μπράβο σου Γιαννιωτοπούλα  Αφροδίτη! Μπράβο σου Πρόεδρε και Ίδρυμα Ωνάση και γαμπρέ μας, Αντώνη Παπαδημητρίου. Έχετε την ευγνωμοσύνη των Γιαννιωτών για το έργο σας αυτό στην πόλη μας!