Όλοι γνωρίζουμε ότι ο κάθε άνθρωπος αλλάζει, καθώς ενηλικιώνεται, ποτέ όμως, όταν πια βρίσκεται σε ώριμη ηλικία και μάλιστα στα πενήντα του χρόνια. Άρα αυτή η οβιδιακή μεταμόρφωση φανερώνει άνθρωπο, ο οποίος για να κερδίσει κοινωνική αποδοχή ξεγράφει ότι έχει πιστέψει στη ζωή του και προσπαθεί να πείσει ότι τώρα είναι κάτι το διαφορετικό και ότι μπορεί να φανεί ωφέλιμος στα πολιτικά πράγματα της χώρας.

Πράγματι, πολλοί των πολιτικών για να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των πολιτών, υπόσχονται πολλά, λένε ευχάριστα πράγματα και γενικά δείχνουν εικόνα πολιτικού με φιλολαϊκά αισθήματα και προγράμματα. Όμως στην περίπτωση του Τσίπρα έχουμε έναν άνθρωπο που κυβέρνησε για πέντε χρόνια και έδειξε σε βάθος και πλάτος τι πιστεύει και τι οραματίζεται για την Ελλάδα. Και το όλο κυβερνητικό του έργο αποδοκιμάστηκε από το λαό και περιφρονήθηκε όσο κανείς άλλος.

Επομένως, ή βρίσκεται εκτός χρόνου και τόπου ή είναι αδίστακτος για να μπορέσει να δημιουργήσει συνθήκες πολιτικής ύπαρξης. Δεν χωράει αμφιβολία ότι έχουμε έναν πολιτικό που γνωρίζει πολύ καλά τι έχει πράξει ως πρωθυπουργός και ως αρχηγός κόμματος, αλλά η ματαιοδοξία του ή μάλλον η κενοδοξία του δεν τον αφήνει σε ησυχία. Αλλά αυτή η συμπεριφορά προκαλεί και τη μνήμη μας και τη λογική μας.

Σε πρόσφατη δήλωση είπε ότι ο μόνος αντίπαλος είναι η Δεξιά! Αλήθεια η πολιτική που εφάρμοσε ως πρωθυπουργός σε ποιον ιδεολογικό χώρο ανήκει; Το αγκάλιασμα και το ζευγάρωμα με τον Καμμένο δεν είναι στοιχείο της Ακροδεξιάς; Η αξιοποίηση και υπουργοποίηση ανθρώπων με ακροδεξιές αντιλήψεις, όπως π.χ. ο Τέρενς Κουίκ, είναι λογικές της Αριστεράς; Μήπως οι πλειστηριασμοί των σπιτιών, η αποδοχή των ιδιωτικών Πανεπιστημίων και τα Funds είναι εφευρέσεις του κομμουνιστικού κινήματος;

Αλλά και η αντιμετώπιση των πολιτικών του αντιπάλων με τον χαρακτηρισμό «Γερμανοτσολιάδες» και με κρεμάλες είναι πρακτικές δημοκρατικού κόμματος; Ίσως να ξεχνάει ότι αυτός ξεπούλησε έθνος, γλώσσα με την «Συμφωνία των Πρεσπών» και δέσμευσε για 99 χρόνια στο Υπερταμείο όλη την κρατική περιουσία.

Ο κόσμος δοκιμάζεται από βιοτικά προβλήματα, από ακρίβεια, από στέγη, από ενέργεια και ο Τσίπρας απορρίπτει τον 13ο μισθό, γιατί τάχα σκέφτεται τη δημοσιονομική σταθερότητα. Δίνει τα πάντα για να γίνει αρεστός στους ισχυρούς ξένους παράγοντες, οι οποίοι, ως είθισται, σχεδιάζουν τις πολιτικές εξελίξεις της Ελλάδας. Αγκάλιαζε την Πρέσβειρα της Αμερικής, γιατί ήθελε να προκαλέσει αισθήματα αγάπης στον Τραμπ.

Όσο για το βαθύτερο πολιτικό του στίγμα έγραψε ο στενός του συνεργάτης Γ. Σιακαντάρης: «Η ΕΛΑΣ κλείνει το μάτι σε κοινωνικά στρώματα τα οποία είναι ισχυρά όσον αφορά τη θέση τους στην ελληνική κοινωνία και τη σχέση με τον πλούτο».

Χωρίς αμφιβολία έχουμε μπροστά μας έναν αδίστακτο πολιτικό, ο οποίος με το ιδιωτικό του κόμμα, περιφρονώντας όλους εκείνους που τον ανέδειξαν, κάνει ό,τι μπορεί για να βρεθεί σε καρέκλα. Γι’ αυτό και σωστά έχει χαρακτηριστεί ως ο αρχιτέκτονας της τοξικότητας και ως αδίστακτος μπροστά σε αρχές και κανόνες που ρυθμίζουν την πολιτική μας ζωή. Η ευθύνη των πολιτών είναι μεγάλη και οφείλουμε να αμφισβητήσουμε και να αποκαλύπτουμε το «μεγαλείο» του ανδρός.