Για τον πολύ κόσμο ένα καινούριο θέμα προέκυψε, το οποίο ή αγνοεί παντελώς ή θεωρεί ότι δεν ωφελεί σήμερα να ασχολούμαστε με ζητήματα του μακρινού παρελθόντος. Η άγνοια ή η αδιαφορία των πολλών οφείλεται κυρίως στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα, ανάμεσα στα οποία το μείζον είναι το οικονομικό. Γι’ αυτό και οι πολλοί λένε ότι σημασία έχει η επιβίωση και μένουν παγερά αδιάφοροι στις προκλήσεις του ιστορικού μας παρελθόντος.
Πράγματι, θα μπορούσε κάποιος να δικαιολογήσει αυτή τη στάση και να μείνει αδιάφορος στο θέμα που έχει προκύψει με την σορό του Τσάρου Σαμουήλ. Ευτυχώς όμως η πατρίδα μας είναι φορτωμένη από ιστορία, η οποία αποτελεί το θεμέλιο της εθνικής μας ύπαρξης και της φυλετικής μας συνείδησης. Η ιστορία δεν μπορεί να ξεχνιέται από κάθε λαό, γιατί αυτή λειτουργεί ως πυξίδα και ως παιδαγωγός στην πορεία κάθε έθνους και κάθε λαού. Άλλωστε η Ιστορία και η Γεωγραφία καθορίζουν και το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας. Αν άλλαζαν αυτά τα δύο, σίγουρα η ταυτότητα της σημερινής Ελλάδας θα ήταν εντελώς διαφορετική.
Ας έρθουμε στο θέμα της ανταλλαγής των οστών του Σαμουήλ με κειμήλια, τα οποία άρπαξαν οι Βούλγαροι από την Μακεδονία στην περίοδο του πρώτου και δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου. Ο Σαμουήλ αποτελεί για τους Βουλγάρους μεγάλη ιστορική μορφή. Ως στρατηγός αρχικά και ύστερα ως αυτοκράτορας της Βουλγαρίας διεξήγαγε πολλούς πολέμους κατά του Βυζαντίου και δημιούργησε προσωρινά τη Μεγάλη Βουλγαρία. Μέχρι έδρα του Πατριαρχείου όρισε στην Οχρίδα με μητροπολιτικό ναό το Αχίλλειο στις Μικρές Πρέσπες. Πέθανε όταν υπέστη μεγάλη συντριβή στα 1014 στη μάχη του Κλειδιού. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Βασίλειος τύφλωσε χιλιάδες Βούλγαρους στρατιώτες και τους έστειλε τυφλούς στη χώρα τους. Ο Σαμουήλ αντικρίζοντας αυτό το φοβερό θέαμα δεν άντεξε και πέθανε από καρδιακό πρόβλημα. Ο τάφος του ήταν στο Αχίλλειο και ύστερα από πιστοποίηση της ταυτότητας τα οστά του φυλάσσονταν μέχρι τώρα στο Μουσείο της Θεσ/νίκης.
Οι Βούλγαροι από το 2014 ζητούσαν επίμονα την παράδοση των οστών και οι ελληνικές κυβερνήσεις έθεταν ως όρο την επιστροφή στην Ελλάδα των αμέτρητων κειμηλίων εκείνα που είχαν αρπάξει από την χώρα μας. Και τώρα η Υπουργός Πολιτισμού κ. Μενδώνη υπόγραψε συμφωνία με την παρουσία των πρωθυπουργών την παράδοση των οστών με επιστροφή από την Βουλγαρία 48 κειμηλίων.
Προσωπική μου άποψη είναι ότι η Συμφωνία δείχνει μια μορφή υποχώρησης της Ελλάδας. Δεν μπορεί η Βουλγαρία να έχει αρπάξει τόσα κειμήλια, να τα εκθέτει στα Μουσεία της και να επιστρέφει στην Ελλάδα μόνο 48! Πρόκειται για μια διαπραγμάτευση χωρίς όρους και με διάθεση πολιτιστικής παράδοσης. Όφειλε η κυβέρνηση να φέρει το θέμα στη Βουλή για να γίνει ένας ουσιαστικός πολιτικός διάλογος και έτσι να ενημερωθεί και ο ελληνικός λαός. Αυτά τα θέματα όταν συζητούνται, καλλιεργούν την εθνική συνείδηση και εδραιώνουν την κοινωνική συνοχή. Αλλιώς ας μην παραπονούμαστε, επειδή οι πολλοί των Ελλήνων και ιδιαίτερα οι νέοι μας, αδιαφορούν για τα εθνικά μας και πολιτιστικά μας ζητήματα.
Και είναι λογικό να συνδέουμε αυτή τη διαπραγμάτευση με τη «Συμφωνία των Πρεσπών», κατά την οποία παραδόθηκαν από τον Τσίπρα στους Σκοπιανούς έθνος, γλώσσα και πολιτισμός. Εκτιμώ ότι η κυβέρνηση έπρεπε να επιμείνει στην επιστροφή όλων των ελληνικών κειμηλίων.
Βεβαίως η επιστροφή των οστών του Σαμουήλ αποτελεί για εμάς τους Έλληνες επιταγή της ιστορικής μας κληρονομιάς, σύμφωνα με την οποία πάντα οι Έλληνες δείχνουν τον σεβασμό σε ξένο νεκρό. Από τα ομηρικά κείμενα θυμόμαστε τον Αχιλλέα που παρέδωσε τα οστά του Έκτορα, του μεγαλυτέρου εχθρού, στον πατέρα του, ζητώντας κάποια λύτρα.
Επιτέλους, οι πολιτικοί μας ας κρατάνε τον σεβασμό στην πολιτιστική μας παράδοση, όχι για εντυπώσεις, αλλά επειδή έτσι ορίζει η ιστορία και η δημοκρατία.