Έτσι, τώρα είσαι κάποιος, ένας κουκουλοφόρος. Γνωστέ μου άγνωστε, έχεις μπει στο σπίτι μου, στη ζωή μου εδώ και δεκαετίες. Ίδιος και απαράλλαχτος. Με τη μαύρη κουκούλα, τον λοστό, το γκαζάκι, τις πέτρες, τις μολότοφ. Να κάνεις τα ίδια πράγματα. Να καις αυτοκίνητα, βιτρίνες, να πετάς μολότοφ, να καις την Ελληνική Σημαία, να καις το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Πάντα τα ίδια μέρη: Πολυτεχνείο - Σύνταγμα - Αμερικάνικη Πρεσβεία - Εξάρχεια. Θαυμάζω τα νιάτα σου, το σφρίγος σου, την ορμή σου. Διακρίνω τον θυμό σου. Αναγνωρίζω την καταπίεση που υφίστασαι, τα αδιέξοδα που βιώνεις, τον μαύρο ορίζοντα που βλέπεις.

Λες πως ανήκεις σε ομάδες του ευρύτερου αναρχικού χώρου. Πως αγωνίζεσαι για την εξάλειψη του κεφαλαίου, της εξουσίας, των ολίγων, της απαξίωσης, της έννοιας του ανθρώπου από το κράτος. Με θέλεις σύμμαχό σου, φαντάζομαι, αφού αγωνίζεσαι για μένα και όχι μονάχα για το άτομό σου. Όμως δεν προσπαθείς να με κάνεις να καταλάβω. Να με πείσεις. Κάνεις πράγματα που σε απομονώνουν. Σε καταστρέφουν. Αγωνίζεσαι για μένα, λες, αλλά καταστρέφεις την περιουσία μου. Και καλά, δεν πιστεύεις στην ιδιοκτησία και στην περιουσία. Φαντάζομαι κάπου κοιμάσαι κι εσύ.

Φαντάζομαι ότι θα τρως από τα βιομηχανοποιημένα - κεφαλαιοκρατικά καταναλωτικά προϊόντα. Αγωνίζεσαι για μένα, λες, αλλά σκοτώνεις το παιδί μου που είναι αστυνομικός. Το παιδί μου που είναι φοιτητής και που διαδηλώνει υπεύθυνα και δημοκρατικά. Αγωνίζεσαι για μένα, λες, αλλά δίνεις το πρόσχημα, την αφορμή και την αιτία να ζουν και να βασιλεύουν οι προβοκάτορες.

Γνωστέ μου άγνωστε κουκουλοφόρε: Κρίμα που απομυθοποιείσαι στα μάτια μου. Εσύ θέλεις να βοηθήσεις. Εσύ θέλεις να καταστρέψεις. Είσαι μέρος ΚΑΙ με το μέρος του συστήματος. Αναρωτιέμαι γιατί, σε μια διαδήλωση απλών πολιτών που διεκδικούν νόμιμα τα δικαιώματά τους, ξαφνικά εμφανίζεσαι και τη διαλύεις. Άρα θρέφεις το σύστημα, το δυναμώνεις και με καταρρακώνεις.

Άνοιξε τα μάτια σου. Βγάλε την κουκούλα, κοίταξέ με στα μάτια. Αισθάνομαι ότι με κοροϊδεύεις. Σε σένα απευθύνομαι, τον κουκουλοφόρο που παρασύρθηκες. Ξέρεις ότι άθελά σου δίνεις το δικαίωμα να σε αντιγράψουν τα κάθε λογής αποβράσματα που σκοτώνουν αθώους ανθρώπους, φορώντας την κουκούλα σου για λίγα ευρώ.

Γιατί γι’ αυτούς δεν έχει καμιά αξία η ανθρώπινη ζωή. Γι’ αυτό, λοιπόν, βγάλε την κουκούλα σου και, με τον τρόπο σου, κάνε κι εμένα κοινωνό στις επιδιώξεις σου. Να είσαι σίγουρος, μια ελπίδα υπάρχει μονάχα: ότι στο τέλος η αλήθεια θα φανεί, όσο κι αν την κατατρέχουν. Δεν χάνεται ποτέ της. Όσο υπάρχει ζωή, υπάρχει ελπίδα.