Ένας από τους πολιτικούς που επανέρχεται στην πολιτική σκηνή και διεκδικεί ρόλο πρωταγωνιστικό είναι και ο Αλ. Τσίπρας κι ας έχει απορριφθεί από τον λαό ως ανεπαρκής και αποτυχημένος. Γιατί δοκιμάστηκε με το αξίωμα του πρωθυπουργού και άφησε ερείπια φεύγοντας σε όλα τα πεδία. Θα ήταν λογικό, εφόσον επανέρχεται, να αναθεωρήσει την προγενέστερη πολιτική και να κάνει αυτοκριτική για τα μεγάλα και σοβαρά λάθη της πολιτικής του. Και όμως επανέρχεται με τον ίδιο αέρα και με την ίδια εικόνα του παρελθόντος.

Εκτιμώ ότι έχουμε έναν πολιτικό που βρίσκεται μακριά από κάθε στοιχείο σωστής λειτουργίας ενός κόμματος. Ποτέ κατά το παρελθόν δεν παρουσιάστηκε κόμμα μόνο με αρχηγό. Η ΕΛΑΣ είναι κόμμα χωρίς συνέδριο, χωρίς κεντρική επιτροπή, χωρίς νομαρχιακή οργάνωση και προπαντός χωρίς ολοκληρωμένο πρόγραμμα. Δηλαδή έχουμε ένα ιδιωτικό κόμμα, το οποίο δημιούργησε ο Τσίπρας και ο ίδιος αναθέτει ρόλους σε όποιον συναντάει «στο δρόμο». Πρόκειται για μια πολιτική πρακτική, για την οποία θα πρέπει να αποδοθεί βραβείο πολιτική εφεύρεσης. Κανείς ως τώρα δεν έχει πολιτευτεί με ανάλογο τρόπο, και μάλιστα πολιτικός που για χρόνια βρέθηκε μέσα στο πολυκομματικό σύστημα.

Ίσως φανεί ως ολίγον δογματική η θέση, αν υποστηρίξω ότι αυτή η σημερινή πρακτική του Τσίπρα μας παραπέμπει σε καθεστώτα είτε σταλινικού τύπου, είτε ολοκληρωτικού μορφώματος. Γιατί μόνο σε καθεστώτα ολοκληρωτικά, αριστερά ή ακροδεξιά, συναντάμε κομματικά σχήματα με αναφορά μόνο στον αρχηγό. Αυτό το κόμμα δύσκολα μπορεί να ενταχθεί σε ευρωπαϊκό δημοκρατικό σύστημα. Ίσως είναι μια νοητική σύλληψη του Τσίπρα, που θα αλλάξει την ιστορία των κομμάτων και θα δημιουργήσει καινούρια δεδομένα για ένα δημοκρατικό πολίτευμα.

Βέβαια, ο κόσμος είναι εκείνος που θα εγκρίνει ή θα αποδοκιμάσει αυτές τις πρωτόγνωρες και αγεωγράφητες κινήσεις, γιατί ο πολίτης γίνεται ο τελικός αποδέκτης και κριτής. Αλλά ως τώρα κανείς θεωρητικός πολιτικός επιστήμονας δεν μας παρουσίασε θεωρία για ανάλογο κομματικό και ιδεολογικό κατασκεύασμα. Άρα ο Τσίπρας ανοίγει νέους δρόμους για να σκεφτούμε την πολιτική μας οργάνωση.

Ωστόσο, τα ερωτήματα, οι απορίες και οι αβεβαιότητες είναι πολλές και λογικές για το νέο εγχείρημα του Τσίπρα, αφού ο ίδιος δεν προέρχεται από παρθενογέννεση. Στ’ αλήθεια πώς μπορεί ένας πολιτικός που έφτασε να γίνει πρωθυπουργός και να ξεκινάει από μια αρχή που λέει ότι δεν έχει σχέση με το παρελθόν του; Εμείς οι πολλοί πληρώνουμε ακριβά την πολιτική που εφάρμοσε στα πέντε χρόνια σε όλα τα επίπεδα και δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε την επιστροφή του. Η χώρα δοκιμάστηκε από πολλές πληγές, που ούτε θεραπεύονται ούτε ξεχνιούνται. Υπόγραψε τη Συμφωνία των Πρεσπών, δηλαδή χάρισε έθνος και γλώσσα στους Σκοπιανούς, οι οποίοι προσπαθούν με κάθε μέσο να μας πείσουν ότι η Μακεδονία δεν είναι ελληνική. Υπόγραψε το Υπερταμείο το οποίο για 99 χρόνια θα διαχειρίζεται ολόκληρη την κρατική μας περιουσία. Βλέπουμε σήμερα το Υπερταμείο να ξεπουλάει τα αεροδρόμια, να εκμεταλλεύεται τους αρχαιολογικούς μας χώρους και τόσα άλλα.

Μήπως υπάρχει Έλληνας που να μην αγωνιά για το σπίτι του, για την περιουσία του στις καθημερινές εκβιαστικές απειλές των Funds; Ποιος είναι ο πρωθυπουργός που οδήγησε και την Ελλάδα και τους Έλληνες σ’ αυτή τη δύσκολη κατάσταση;

Εύλογο, επομένως, το ερώτημα αν υπάρχουν πολίτες που ξεχνάνε και θα ακολουθήσουν τον Τσίπρα, έναν πολιτικό χωρίς πρόγραμμα, χωρίς αρχές, χωρίς ιδεολογία και με παρελθόν φορτωμένο με βαριές ευθύνες για τα προβλήματα όλων των Ελλήνων.