Ο σαρακατσάνικος γάμος τα παλιά τα χρόνια άρχιζε την Παρασκευή το βράδυ με το ράψιμο του φλάμπουρα. Είχαμε χρόνια να δούμε στο χωριό μας το πατροπαράδοτο αυτό γαμήλιο έθιμο των Σαρακατσαναίων. Ο φλαμπουριάρης περιστοιχισμένος από τα κορίτσια και τους νέους έραβε αργά - αργά με τρία βελόνια και τρείς κλωστές (άσπρη, κόκκινη και γαλάζια) το φλάμπουρα με το Σταυρό στη μέση κι ο κόσμος τραγούδαγε τα πέντε τραγούδια του φλάμπουρα με την συμμετοχή και της κομπανίας: - Τίνος ειν΄ ου φλάμπουρας τ΄ασπρου κι του κόκκινου… - Για ράψτι τουν δασιά - δασιά θα γείρει ράχις κι βουνά… - Όσα ΄διρφάκια του γαμπρού, ούλα τρουύρου νάνει ιδώ… - Ποιος τον φκιάνει ποιος τουν ράβει κι τουν κατακοκκινίζει… - Κυριοί μου, ποιος τουν κάνει τούτον το νιο του γάμου… Στο τέλος έβαλαν στο σταυρό τα τρία κόκκινα μήλα κι άρχισε ο χορός με μπροστάρη τον φλαμπουριάρη. Ήταν πολύ συγκινητικό, όταν ο πατέρας του γαμπρού, ο δάσκαλος Γιώργος Κ. Τσουμάνης, μας είπε ότι ο φλάμπουρας είναι ο παλιός φλάμπουρας που έραψαν στο γάμο τους ο παππούς του γαμπρού και τ΄ αδέρφια του. Είναι ένα κειμήλιο που κρατάει στο σπίτι του και ράφτηκε τώρα στον γάμο του εγγονού (τρίτη γενιά). Εύχομαι με όλη μου την καρδιά να ζήσει ευτυχισμένο το νέο ζευγάρι, ο Κώστας Τσουμάνης και η Νικολέττα Μπέσκα.