Το αυτοκίνητο έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Σχεδόν κάθε οικογένεια διαθέτει ένα ή και περισσότερα οχήματα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι όλοι γνωρίζουμε να οδηγούμε σωστά. Άλλο η κατοχή διπλώματος και άλλο η οδηγική παιδεία. Το δίπλωμα πιστοποιεί ότι κάποτε περάσαμε μια εξέταση. Η καθημερινή συμπεριφορά μας στον δρόμο είναι αυτή που αποδεικνύει αν πραγματικά είμαστε υπεύθυνοι οδηγοί.

Στην Ελλάδα εξακολουθεί να κυριαρχεί μια επικίνδυνη νοοτροπία. Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας αντιμετωπίζεται από πολλούς ως μια σειρά κανόνων που ισχύουν μόνο όταν υπάρχει αστυνομικός στη γωνία. Η υπέρβαση του ορίου ταχύτητας θεωρείται μαγκιά, η παράνομη στάθμευση «δύο λεπτά μόνο», η χρήση κινητού στο τιμόνι μια συνήθεια που «δεν πειράζει», ενώ η ζώνη ασφαλείας ή το κράνος συχνά αντιμετωπίζονται ως προσωπική επιλογή και όχι ως υποχρέωση που σώζει ζωές.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως είναι καλύτεροι οδηγοί από όλους τους υπόλοιπους. Εκνευρίζονται εύκολα, κορνάρουν ασταμάτητα, προσπερνούν επικίνδυνα και θεωρούν ότι ο δρόμος τους ανήκει. Η έλλειψη σεβασμού προς τους πεζούς, τους ποδηλάτες, τους ηλικιωμένους ή τα άτομα με αναπηρία αποκαλύπτει ένα βαθύτερο πρόβλημα από την απουσία οδηγικής κουλτούρας.

Η οδήγηση, όμως, δεν είναι διαγωνισμός ταχύτητας ούτε πεδίο επίδειξης ικανοτήτων. Είναι μια πράξη ευθύνης. Κάθε φορά που κρατάμε το τιμόνι έχουμε στα χέρια μας μια μηχανή που μπορεί να μεταφέρει με ασφάλεια ανθρώπους, αλλά μπορεί και να αφαιρέσει ζωές μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Ένα λάθος, μια στιγμή απροσεξίας ή μια απόφαση που πάρθηκε από βιασύνη μπορεί να αποδειχθεί μοιραία.

Βεβαίως, η Πολιτεία οφείλει να βελτιώσει το οδικό δίκτυο, να ενισχύσει τους ελέγχους και να εφαρμόζει τον νόμο χωρίς εξαιρέσεις. Ωστόσο, καμία αυστηροποίηση του Κ.Ο.Κ. δεν θα έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα αν δεν αλλάξει η νοοτροπία μας. Ο σεβασμός στους κανόνες δεν πρέπει να πηγάζει από τον φόβο του προστίμου, αλλά από τη συνείδηση ότι προστατεύουμε τη δική μας ζωή και τη ζωή των άλλων.

Η οδηγική συμπεριφορά αποτελεί καθρέφτη της κοινωνίας. Όπως συμπεριφερόμαστε στον δρόμο, έτσι πολλές φορές συμπεριφερόμαστε και στην καθημερινότητά μας με ανυπομονησία, εγωισμό και έλλειψη σεβασμού στον διπλανό. Αν θέλουμε πραγματικά να μειωθούν τα τροχαία δυστυχήματα, η αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει από τον καθένα μας.

Γιατί αυτοκίνητο μπορεί να έχουμε σχεδόν όλοι μας και μάλιστα γρήγορο και ακριβό κι ότι αντέχει η τσέπη του καθενός. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι όλοι ξέρουμε να οδηγούμε και σωστά. Ο πραγματικά καλός οδηγός δεν ξεχωρίζει από την ταχύτητα ή τις δεξιότητές του, αλλά από τον σεβασμό που δείχνει στους κανόνες και κυρίως απέναντι στην ανθρώπινη ζωή!