Με μια κουβέντα είναι πολλοί εκείνοι που επιχειρούν να μας αποπροσανατολίσουν και να μας οδηγήσουν έξω από την πραγματικότητα, σε έναν κόσμο εικονικό, φανταστικό και παντελώς ξένο για τη ζωή μας. Ας εξηγήσουμε ποια προβλήματα κάποιοι επιμένουν να τα προβάλουν και να προσπαθούνε να μας πείσουν ότι αυτά είναι τα κύρια και σημαντικά σήμερα για όλους. Σ’ αυτό το πεδίο πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν τα ΜΜΕ, το διαδίκτυο, αλλά και πολιτικές δυνάμεις του τόπου μας.

Είναι να απορεί κάθε λογικός πολίτης μ’ αυτή την σκηνοθεσία και την θεατρική παράσταση. Όπου να γυρίσεις κυριαρχούν τρία «μεγάλα προβλήματα» για τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης…

Ο θάνατος του τραγουδιστή Μαζωνάκη καλά κρατάει και συνεχώς αποκαλύπτονται νέα συμβάντα για το γεγονός. Η διένεξη της τραγουδίστριας Βίσση με τον Καρβέλα έχει ανάλογο ενδιαφέρον για τους λίγους, γιατί τάχα δεν γνωρίζουν πώς θα μοιράσουν τα εκατομμύρια και πού οφείλεται ο χωρισμός τους.

Και το πιο σημαντικό βέβαια είναι η καθαίρεση της πρέσβειρας της Αμερικής από τον Τραμπ! Είναι πράγματι πολύ θλιβερό για τους Έλληνες να χάσουμε την παρουσία της, τις προκλήσεις της και προπαντός τις καθημερινές της δηλώσεις. Μας χρειαζόταν αυτή η γυναίκα στα ΜΜΕ για να μας θυμίζει τον Τραμπ και την πολιτική του τρέλα.

Επιμένουν οι ειδικοί αναλυτές ότι η προσωπική της ζωή, δηλαδή οι έρωτες, τα ταξίδια της και το ντύσιμό της ήταν οι λόγοι της απομάκρυνσης. Ενώ κρύβουν την αλήθεια για το τι πραγματικά επεδίωκε η πρέσβειρα. Αποφεύγουν να μας μιλήσουν για τις παρεμβάσεις της στα μεγάλα συμφέροντα της Αμερικής, στις συγκρούσεις των επιχειρηματιών και στην απαίτησή της να προσκυνάνε οι κυβερνήσεις στις εντολές των ΗΠΑ.

Αλήθεια, ο πολύς κόσμος αγωνιά ή πρέπει να ακούει ολημερίς για την Βίσση, για τον Μαζωνάκη και για την Κίμπερλι Γκιλφόιλ; Αυτά τα πρόσωπα με τη ζωή τους και με την θεωρία τους αποτελούν λύση στα πραγματικά μας προβλήματα; Ή μήπως οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης βολεύονται, όταν με το θέαμά τους αποκοιμίζουν τους πολίτες και τους πιέζουν να ξεχνάνε τα πραγματικά προβλήματα;

Πρόκειται για μια τακτική που οι ισχυροί του κόσμου, το λεγόμενο σύστημα, εφαρμόζουν σε όλες τις χώρες για να μπορούν να χαίρονται τα προνόμιά τους, τον πλούτο τους και τα αξιώματά τους. Όσο οι πολίτες μένουν απληροφόρητοι, αποπροσανατολισμένοι και αμόρφωτοι, τόσο η χειραγώγηση των μαζών γίνεται ευκολότερη. Αντίθετα η προβολή της πραγματικότητας, ο ουσιαστικός διάλογος και η κριτική προσώπων και πραγμάτων διαμορφώνουν συνειδήσεις με αμφιβολία, με κρίση και με διάθεση διαμαρτυρίας και απαιτήσεων.

Εκτιμώ πως τα κύρια ζητήματα του Έλληνα πολίτη σήμερα δεν είναι η προσωπική ζωή κάποιου επώνυμου ούτε ένα καιρικό συμβάν, αλλά το βιοτικό του επίπεδο, η ακρίβεια, η στέγη, η διαφθορά και οι κοινωνικές ανισότητες. Γι’ αυτό και η σκηνοθετημένη εικονική πραγματικότητα βλάπτει και δεν ωφελεί την κοινωνική συνοχή, την πολιτική σκέψη και τον σεβασμό των δημοκρατικών θεσμών.

Γι’ αυτή την άσχημη κατάσταση η ευθύνη ανήκει πρωτίστως στις πολιτικές δυνάμεις του τόπου και σε όσους λόγω θέσης μπορούν να διαχειρίζονται τα γεγονότα. Αλλά και ο κάθε πολίτης οφείλει να υποψιάζεται ότι παντού κρύβεται κάποια σκοπιμότητα για την παραπλάνηση και τον αποπροσανατολισμό του.