Στα περισσότερα χωριά, οι θάνατοι είναι πολύ περισσότεροι από τις γεννήσεις. Για κάθε παιδί που γεννιέται, δέκα άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή. Η πιο μεγάλη πληγή είναι τα σχολεία που κλείνουν. Νηπιαγωγεία και δημοτικά που κάποτε είχαν φωνές και παιχνίδια, σήμερα βάζουν λουκέτο γιατί δεν υπάρχουν μαθητές. Όταν όμως κλείνει ένα σχολείο, σβήνει και το μέλλον του χωριού.

Γιατί φεύγουν οι νέοι;

Τα χωριά δεν αδειάζουν επειδή οι νέοι δεν αγαπούν τον τόπο τους. Φεύγουν γιατί δεν έχουν επιλογή. Η κτηνοτροφία και η γεωργία, που ζούσαν την Ήπειρο για χρόνια, έχουν γίνει πλέον πολύ ακριβές. Τα έξοδα είναι πολλά, τα κέρδη λίγα και οι νέοι αναγκάζονται να πάνε στις μεγάλες πόλεις ή στο εξωτερικό για να ζήσουν.

Κανένας νέος γονιός δεν δέχεται να μεγαλώσει το παιδί του σε ένα μέρος όπου ο γιατρός ή το Κέντρο Υγείας απέχει πολλά χιλιόμετρα από το σπίτι του. Στο Ζαγόρι λειτουργούσε ένα και μοναδικό φαρμακείο, πριν από λίγο καιρό έκλεισε. Το αποτέλεσμα είναι 46 χωριά να μην έχουν  φαρμακείο. 

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι μένουν άδεια τα σπίτια. Μαζί τους χάνεται η ιστορία μας, τα έθιμά μας, η παράδοσή μας. Τα πέτρινα αρχοντικά γκρεμίζονται και κανείς δεν τα φτιάχνει. 

Υπάρχει λύση πριν να είναι αργά;

Η Ήπειρος δεν χρειάζεται άλλα λόγια και υποσχέσεις, χρειάζεται πράξεις! Πρέπει να δοθούν πραγματικά κίνητρα (φοροαπαλλαγές, φτηνά σπίτια, επιδόματα) σε νέες οικογένειες για να μείνουν και να ανοίξουν επιχειρήσεις στα χωριά. Το να υπάρχει ένας γιατρός και ένα ανοιχτό σχολείο, ακόμα και για δύο μαθητές, δεν πρέπει να λογαριάζεται ως «έξοδο» για το κράτος, αλλά ως υποχρέωση.

Αν δεν αλλάξει κάτι άμεσα, τα χωριά της Ηπείρου θα είναι ένα μέρος που θα ζωντανεύει για τρεις - τέσσερις μέρες τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και τον Δεκαπενταύγουστο. Όμως ένα χωριό χωρίς μόνιμους κατοίκους, χωρίς παιδιά και χωρίς δουλειά, είναι ένα χωριό χωρίς ψυχή. Το ρολόι μετράει αντίστροφα και αν δεν ξυπνήσουμε, η πόρτα της υπαίθρου θα κλείσει οριστικά.