Ο Μακιαβέλι γράφει: «Και οι πράξεις όλων των ανθρώπων και ιδιαίτερα των ηγεμόνων, όπου δεν υπάρχει δικαστήριο να απευθυνθούν κρίνονται από το αποτέλεσμα». Και το αποτέλεσμα είναι το έργο που πραγματοποίησε στην πρωθυπουργική του πενταετία. Υπήρξε ο πολιτικός που ευτέλισε την Αριστερά και απομάκρυνε τον κόσμο από ιδέες και αντιλήψεις που οδηγούν σε μια κοινωνία δίκαιη και δημοκρατική. Στον Τσίπρα έχει απόλυτη εφαρμογή η ρήση του Ιουστίνου που έγραψε για κάποιον ηγεμόνα: «Δεν του έλειπε τίποτε για να βασιλέψει παρά το βασίλειο».

Κανείς σήμερα δεν αμφιβάλλει ότι τα παλιά στελέχη κι ένα μέρος του κόσμου έκαναν μεγάλο κόπο για να κατακτήσουν την εξουσία, όμως ο Τσίπρας ως πρωθυπουργός λίγο κουράστηκε για να τη διατηρήσει. Δόγμα του ήταν ο διχασμός της κοινωνίας και η εξόντωση των αντιπάλων. Η φράση του «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν» φανερώνει τον πολιτικό του φανατισμό και την αντιδημοκρατική του συνείδηση. Πίστευε ότι αυτός κατέχει την αλήθεια και όλοι οι άλλοι είναι εχθροί του λαού. Επρόκειτο για μια συμπεριφορά που δεν συναντάς σε ηγέτη της εποχής μας και μέσα στον Ευρωπαϊκό χώρο. Είχε φτάσει σε σημείο να χαρακτηρίζει όσους ψήφισαν τα Μνημόνια «Γερμανοτσολιάδες» κι ας ψήφισε σε λίγο το τρίτο Μνημόνιο, το τόσο σκληρό για τη χώρα και τους πολίτες.

Διατυμπάνιζε ότι είναι αριστερός, αλλά διακοπές προτιμούσε να κάνει με το κότερο της Παναγοπούλου και τα παιδιά του να φοιτούν σε αμερικανικά σχολεία και όχι σε δημόσιο σχολείο μαζί με τα παιδιά του ελληνικού λαού. Μιλούσε για σεβασμό των εθνικών μας δικαιωμάτων και ταυτόχρονα χωρίς «αιδώ» υπόγραψε τη Συμφωνία των Πρεσπών. Και το πλέον αντιλαϊκό στοιχείο της πολιτικής του ήταν να δέσει χειροπόδαρα τη χώρα στο Υπερταμείο και τα σπίτια των πολιτών στα Funds. Ποιος άλλος πολιτικός από τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους παραχώρησε σε ξένους την οικονομική και εθνική υπόσταση των Ελλήνων;

Και είναι τόσο αδίστακτος που επανέρχεται και ζητάει δύναμη πολιτική ώστε να διαδραματίζει ρόλο πολιτικό στη Βουλή. Η ηγεμονική του συμπεριφορά και η αλαζονεία προκαλούν τον κάθε σκεπτόμενο πολίτη, όταν βλέπει με πόση υπεροψία αντιμετωπίζει όλους εκείνους τους συνεργάτες που τον οδήγησαν στην πρωθυπουργία. Τους απαξιώνει, τους ταπεινώνει και τους περιφρονεί. Δηλαδή δείχνει κατά τρόπο που προκαλεί όχι μόνο την πολιτική μας σκέψη, αλλά και την κοινή λογική. Ποιος είναι που μόνος του πιστεύει ότι καθοδηγεί την κοινωνία και δημιουργεί συνθήκες επαναφοράς στην εξουσία;

Τέτοια συμπεριφορά ακολουθούν πολιτικοί που εμφορούνται από ολοκληρωτικές και αντιδημοκρατικές αντιλήψεις, γιατί η δημοκρατία γεννιέται και στηρίζεται πάνω στη συλλογική δράση και σε όραμα κοινωνικό. Δυστυχώς υπάρχουν «διανοούμενοι» που τον ακολουθούν και καμαρώνουν καθισμένοι δίπλα του. Ζούμε την εποχή του παραλογισμού και της πολιτικής αφασίας.

Βέβαια βρήκαν ευκαιρία να επενδύσουν στην υποψηφιότητα Τσίπρα ισχυροί οικονομικοί παράγοντες, οι οποίοι πιστεύουν ότι μόνο αυτός θα δώσει γη και ύδωρ για να κερδίσει δύναμη πολιτική. Γι’ αυτό και η ευθύνη σήμερα βρίσκεται στις επιλογές των πολιτών. Πώς είναι δυνατόν να πετύχει την εκτίμηση μέρους του κόσμου ο πολιτικός που ήρθε από το πουθενά, κυβέρνησε αντιλαϊκά και άφησε πληγές βαριές και στα εθνικά μας θέματα καθώς και στην ατομική ζωή του καθενός;

Οφείλουν όλα τα άλλα κόμματα μαζί με το πρόγραμμά τους να θυμίζουν στους πολίτες την καταστροφική πολιτική του Τσίπρα και να απομακρύνουν κάθε διάθεση θετικής αποδοχής. Η χώρα μας σήμερα δοκιμάζεται από σοβαρά προβλήματα και χρειάζεται κόμματα με πρόγραμμα και με ολοκληρωμένη συνείδηση, εθνική και πολιτική.