Κι επειδή αυτό κρίνεται σε μεγάλο βαθμό στην τρυφερή ηλικία, αρχίζουμε το σμίλευμα της ψυχής από τα πρώτα τους βήματα, στηριζόμενοι σε βασικές αρχές και  κατευθύνσεις που θα τους επιτρέψουν να απαντήσουν δημιουργικά στις απαιτήσεις, στα προβλήματα, στις αντιφάσεις και στις συγχύσεις των δύσκολων καιρών μας.

Το «Αγωγής Εγκόλπιον» σηματοδοτεί τον προσανατολισμό μας σ’ αυτή την καθοριστική πτυχή της συνολικής εκπαιδευτικής διαδικασίας. Δε στοχεύουμε στο «καλούπωμα» της παιδικής ψυχής μέσα από τυπικούς κανόνες και εντολές, αυταρχικές υποδείξεις και απαγορεύσεις.

Αντιπαλεύοντας την έλλειψη αρχών και το χάος των συγχύσεων, που κάποιοι βαφτίζουν «ελευθερία», αντιπαλεύουμε ταυτόχρονα και την ηθική ασφυξία των καλουπωμένων ψυχών, που κάποιοι άλλοι βαφτίζουν «πειθαρχία».

Σμιλεύουμε ψυχές ελεύθερων ανθρώπων, ξέροντας πως η αληθινή ελευθερία κι η συνειδητή πειθαρχία δεν αλληλοαναιρούνται, αλλά συνυπάρχουν αλληλοπροσδιοριζόμενες.

Αρνούμενοι την ασυδοσία και τη σύγχυση, αρνούμενοι τον αυταρχισμό και την περιχαράκωση, επιλέγουμε το δρόμο της ελευθερίας και οδηγούμε αυτές τις πρώτες γενιές της «παγκοσμιοποίησης» στην κατάκτηση της ταυτότητάς τους και τον προσδιορισμό της προσωπικότητάς τους.

* * * 

Το σχολείο μου κι εγώ

Η σχολική μου ταυτότητα είναι:

Είμαι ο/η ………………………………………………………… του………………………………….και της …………………… Και  είμαι  μαθητ….   της  ……..  τάξης των Εκπαιδευτηρίων ΓΕΙΤΟΝΑ.

Στους χώρους του Σχολείου ζω πολλές ώρες. Μαθαίνω, σκέφτομαι, παίζω, χαίρομαι.  Δημιουργώ φιλίες, κάνω γνωριμίες. Η οικογένειά μου και το Σχολείο μου μου δίνουν ζωή, μου ανοίγουν το δρόμο για την ευτυχία. Με μαθαίνουν να προσέχω, να συνεργάζομαι, να είμαι και να νιώθω ασφαλής.

Είμαι πολύ σημαντικός για το Σχολείο μου και το Σχολείο μου είναι πολύ σημαντικό για μένα. Ζητώ από το Σχολείο μου να με σέβεται και να φροντίζει με τα κατάλληλα προγράμματα την πνευματική και ψυχική μου ανάπτυξη. Ζητώ από τους δασκάλους μου να μ’ αγαπούν και να προσέχουν την πνευματική μου τροφή.

Το Σχολείο μου το αποτελούν οι δάσκαλοί μου και όλοι οι άνθρωποι που εργάζονται σ’ αυτό. Το αποτελούν οι αίθουσες, τα αυτοκίνητα, τα έπιπλα.  Όλα αυτά πρέπει να είναι καθαρά, όμορφα… Και γι’ αυτό φροντίζουμε όλοι.

Ξέρω ότι δε γράφουμε ούτε ζωγραφίζουμε στους τοίχους, στα θρανία, στις καρέκλες.  Δεν πετούμε άχρηστα πράγματα οπουδήποτε.  Προσέχουμε όλους τους χώρους και όλα τα έπιπλα, όπως ακριβώς προσέχουμε το σπίτι μας.

Το Σχολείο μου είναι το δεύτερο σπίτι μου.  Όπως σέβομαι τους γονείς μου, σέβομαι και τους δασκάλους μου και όλους τους ανθρώπους που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στις γραμματείες, στα σχολικά αυτοκίνητα, στην καθαριότητα, στα εστιατόρια… Με την ευγένειά μου και το ήθος μου τους υποχρεώνω να με σέβονται κι αυτοί.

Για να έχω καλύτερη επικοινωνία μέσα στο Σχολείο, όταν απευθύνομαι σε κάποιον που δε με γνωρίζει, πρώτα λέω το όνομά μου. Αντίστοιχα, όταν απευθύνονται σε μένα, θέλω να με φωνάζουν με τ’ όνομά μου. Θέλω να με γνωρίζουν. Να με γνωρίζουν σε βάθος. Το θεωρώ πολύ σημαντικό για την εξέλιξή μου.

Αναλαμβάνω την ευθύνη να μεταφέρω στους γονείς μου τα «μηνύματα» του Σχολείου μου, αλλά και να τους ενημερώνω για τα καθημερινά συμβάντα.

Στην τάξη

Στις ώρες του μαθήματος είμαι προσεκτικός. Ακούω, βλέπω, είμαι συγκεντρωμένος στο μάθημα. Όταν δεν καταλαβαίνω κάτι, ρωτάω το δάσκαλό μου. Οι απορίες μου πρέπει να λύνονται. Παίρνω το λόγο, όταν έρθει η σειρά μου, δε διακόπτω τους άλλους, όταν μιλούν. Προσέχω για να μαθαίνω μέσα στην τάξη. Προσέχω για ν’ απαντώ στις ερωτήσεις. Προσέχω για να ξέρω πόση δουλειά θα έχω να κάνω για την άλλη μέρα. Δεν έχω δικαίωμα να ενοχλώ τους συμμαθητές μου.

Αν με προβληματίζει ή με στεναχωρεί κάτι έντονα, το συζητώ με τους γονείς μου και τους δασκάλους μου. Αν για κάποιο λόγο δε θέλω να μάθουν κάτι πολύ δικό μου, το συζητώ με τη Σύμβουλο του Σχολείου, που θα με βοηθήσει να αντιμετωπίσω καλύτερα αυτό που με απασχολεί. Αξίζει να εμπιστεύομαι τους ανθρώπους του Σχολείου μου, όπως και τους γονείς μου. 

Μ’ αγαπούν πραγματικά και θέλουν το καλό μου.