Κι αυτό επειδή σε μόνιμη βάση, αντί να ασχολούνται αναδεικνύοντας τα μείζονα προβλήματα της κοινωνίας μας, «πετάνε», για να χρησιμοποιήσω έναν ποδοσφαιρικό όρο, «την μπάλα στην εξέδρα».                                                                               

Δεν είναι δυνατόν κεντρικά δελτία ειδήσεων πανελλαδικής εμβέλειας καναλιών (αφήνω τα ούτως ή άλλως «ελαφρά» πρωινάδικα) να ξεκινούν, και μάλιστα αφιερώνοντας άπλετο χρόνο, μια εβδομάδα τώρα, σ΄ αυτό το τραγικό συμβάν, στο όνομα μιας υψηλής δήθεν τηλεθέασης.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης εκ της συνταγματικής τους αποστολής και του ρόλου τους, ως «τέταρτη εξουσία», έχουν χρέος την άσκηση κριτικής και ελέγχου στα τεκταινόμενα της εξουσίας, είτε αυτή είναι κεντρική είτε περιφερειακή. Η υποχρέωσή τους αυτή γίνεται επιτακτική όταν φαινόμενα διαφθοράς οσημέραι πολλαπλασιάζονται και  σκάνδαλα, οικονομικά και όχι μόνο, δίκην χιονοστιβάδας κατακλύζουν την κοινωνία μας. 

Δε μπορεί, για παράδειγμα, να προτάσσεται εξακολουθητικά η Μαζωνακιάδα, όταν η φτώχια πλήττει όλο και περισσότερα νοικοκυριά  («συγκάτοικοι στη φτώχια με τη Βουλγαρία», σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία της Eurostat). Όταν οι μισές από τις ελληνικές οικογένειες  δεν είχαν τη δυνατότητα να πάνε διακοπές, με τον επί της Οικονομίας Υπουργό -με την ασφάλεια των 17 ακινήτων του- να συστήνει με θράσος την... απόδρασή τους στο χωριό τους ή το μπάνιο τους στις εγγύτερες παραλίες.

Όταν οι εφτά στους δέκα συνταξιούχους αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στα του απλού βιοπορισμού πέραν της εικοστής κάθε μήνα, περιμένοντας κάθε φορά δίκην επαιτών την εξαγγελία κάποιων κυβερνητικών φιλοδωρημάτων. Όταν τα νεαρά ζευγάρια κάνουν δυο και τρεις δουλειές για να τα βγάλουν πέρα με τα έξοδα του μήνα (ενοίκιο, είδη βασικής διατροφής, πετρέλαιο), αναβάλλοντας την τεκνοποίηση επ΄  αόριστον · όταν μάλιστα η υπογεννητικότητα, με αδιάσειστα στοιχεία, απειλεί ευθέως το μέλλον του έθνους μας.

Όταν δεκάδες χιλιάδες νέων επιστημόνων, σπουδαγμένων με τον ιδρώτα του Έλληνα φορολογούμενου, προκειμένου να υλοποιήσουν τα επαγγελματικά τους όνειρα, αυτά που η μαμά πατρίδα τούς στερεί, αναγκάζονται να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό, με τις κυβερνητικές εξαγγελίες για ανάσχεση του brain train (της «διαρροής εγκεφάλων») να αποδεικνύονται κάθε φορά απατηλές. Όταν η δικαιοσύνη -μια μερίδα των λειτουργών της, ιδίως στις ανώτερες και ανώτατες βαθμίδες της- «τυφλή» και «βαρήκοη», σαν τον ιστό της αράχνης του Ανάχαρση, «αφήνει τα μεγάλα έντομα να περνούν, ενώ συλλαμβάνει τα μικρά» εξαντλώντας όλη την αυστηρότητά της.

Όταν ο «ημετερισμός», η περιβόητη κομματική κονκάρδα, καθίσταται το μοναδικό προσόν για την κατάληψη μιας θέσης, ακόμη και σε τμήμα του ιδιωτικού τομέα, καταργώντας κάθε έννοια αξιοκρατίας και διαφάνειας, με την πολυδιαφημιζόμενη «αριστεία» να εκφυλίζεται σε «κυβερνητική αρεστεία».  

Όταν το κράτος αντιμετωπίζεται από την εκάστοτε κυβερνητική εξουσία ως λάφυρο, μοιράζοντας αξιώματα και εκατομμύρια ευρώ με την άθλια μέθοδο των απευθείας αναθέσεων σε ημέτερους και φίλα προσκείμενους...