Τα νησιά μας, διαμάντια κεντημένα στη γαλανή ποδιά της θάλασσας, με τις γραφικές ακρογιαλιές και τις αμμουδιές της, με τη συντροφιά των γλάρων που έχουν την κατοικία τους  βράχους της ακρογιαλιάς που τη λούζουν οι αφροί των κυμάτων. 

Ένας ελαφρός φλοίσβος, ένα όνειρο για το γαλάζιο κύμα, που χαϊδεύει τα πόδια και τα μικρά βότσαλα. Ένας ανάλαφρος κυματισμός, μια απέραντη γαλήνια θάλασσα με τις αναρίθμητες  ανταύγειές της ανοίγεται μπροστά μας, καθώς φιλά νωχελικά την άμμο και ζωγραφίζει πάνω της τα πιο παράξενα σχέδια. ‘’Πάνω στην άμμο τη χρυσή έγραψε το όνομά της, ωραία που φύσηξε ο μπάτης και σβήστηκε η γραφή’’, όπως έγραψε και ο Σεφέρης.

Ο χρυσός πύρινος δίσκος βάφει ολοπόρφυρα τα πρώτα σύννεφα, δίνει κόκκινες και κίτρινες ανταύγειες στα ήρεμα ακόμα νερά. Βλέπεις τον απαλό κυματισμό βαμμένο με τα πιο φανταστικά χρώματα της ίριδας  και επιθυμείς να εισδύσεις πιο μέσα. Ένας φλοίσβος που κρύβει μια ζωή εκεί μέσα, ένα μικρό κόσμο, ένα μικρό γαλάζιο βασίλειο.

Τρέχουμε δίπλα στο κύμα, χωρίς συγκεκριμένο σκοπό, με τη σκέψη γεμάτη από τις μέρες που πέρασαν και τις μέρες που έρχονται, αφήνοντας πίσω την ξενοιασιά των διακοπών.  Κι ο ήλιος όλο χαμηλώνει κι εξακολουθεί  να δίνει πύρινα φιλιά στα κύματα, ν’ αγκαλιάζει την πλάση.  Κι εμείς νιώθουμε τον ακατανίκητο πόθο να χαρούμε την ομορφιά, που θα μας λείψει φεύγοντας, που σ’ ένα μικρό κυματισμό πλανιέται η ανάμνηση κάποιας περασμένης χαράς.

Τρέχουμε πάνω στα υγρά βότσαλα, κοιτώντας τα γαλάζια νερά. Νοιώθεις την αλμύρα της. Αφήνεις γαλάζιες σταγόνες να κυλήσουν στο πρόσωπο, παραδίνεσαι χωρίς συνειδητό ‘’πιστεύω’’ σ’ ασύλληπτο όνειρο. Αφήνουμε στα μάτια τη χαρά της ξεγνοιασιάς σε μια θερμή χίμαιρα, το χάδι της σιωπής. Κοιτάζεις τον ουρανό και σου φαίνεται ότι θα βουρκώσει, ο ήλιος σου φαίνεται πως τραγουδά καθώς χάνεται κι οι παπαρούνες προσπαθούν να κρατήσουν το χρώμα της να δώσουν άλλη αίσθηση γι’ αυτά που θάρθουν.

Αυθόρμητα σου έρχεται στο νου το τραγούδι: ‘’Σταμάτησε του ρολογιού τους δείκτες στο  βράχο του κάβο Μαλιά’’ αγναντεύοντας τους απόμερους κάβους που σε έναν έχει χτιστεί  μοναχικό ερημοκλήσι. Μακριά από τις πόλεις μακριά από ανθρώπους, χτισμένο πάνω στα βράχια, στη έρημη βουνοπλαγιά, που βλέπουν προς το πέλαγος, θαρρείς πως είναι ξεχασμένα από ανθρώπους έρημα αλειτούργητα βουβά. Κάποτε ίσως ν’ ανοίγει το ιερό του για λειτουργία, κάποιες καλοθελήτρες νησιώτισσες  να έρχονται ν’ ανάβουν  τα καντήλια, αψηφώντας το δρόμο και την ταλαιπωρία.

Τα ερημοκλήσια αυτά έχουν χτιστεί για τους θαλασσινούς χριστιανούς. Γι’ αυτούς που πηγαίνουν κι έρχονται εκεί μακριά στα πέλαγα, ανάμεσα ουρανού και γης, έρημοι, μοναχικοί,  ξεχασμένοι. Γι’ αυτούς λειτουργούν και τους προστατεύουν.

Kι όσο πλησιάζει η μέρα της αναχώρησης, η ώρα του αποχωρισμού, από την καλοκαιρινή  γνωριμία, βουρκωμένα τα μάτια και το βλέμμα θολό. ‘’Είναι μια ώρα δύσκολη του χωρισμού η ώρα’’ για τις καλοκαιρινές ερωτογνωριμίες. Υποσχέσεις όπως: ‘’θα βρεθούμε’’ ή δεν θα ‘’χαθούμε’’. Κι έρχεται ο μισεμός πάνω σ’ ένα βαπόρι της γραμμής, η μαύρη στον ουρανό γραμμή του  βαποριού στερνό σινιάλο. Ίσως αντέξει η χαραγμένη καρδιά πάνω στο βράχο με το βέλος να την διαπερνά ματώνοντάς τη, με τα δυο αρχικά τους και θα ξαναβρεθούμε: Σ’ ΑΓΑΠΩ. 

Ανεβαίνοντας πιάνει το κατάρτι, βυθίζεται στις αναμνήσεις, κοιτάζοντας τα  άσπρα σπιτάκια του νησιού που απομακρύνονται και θα γίνουν  το αραξοβόλι των ονείρων και των αναμνήσεων που βίωσε το χρονικό διάστημα αυτό ή και αραξοβόλι μιας ζωής, αν επιστρέψει και αναζητήσει τον καλοκαιρινό ερωτά της.