Η ζωή είναι το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο και είναι ιερή· η ζωή κάθε ανθρώπου είναι ανεκτίμητη. Όσο βαραίνει μια ζωή δεν βαραίνει όλη η γη.
Η ανθρώπινη ζωή (καθώς και αυτή των ζώων και των φυτών), είναι ένα θαύμα και προς αυτό το θαύμα πρέπει να νιώθουμε δέος. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρεί μια ζωή (ακόμη και τη δική του), μόνο Αυτός που την έδωσε, δηλαδή ο Θεός.
Το πρώτιστο καθήκον του ηγέτη ενός λαού, είναι η ασφάλεια της ζωής των υπηκόων του. Κάθε απώλεια ανθρώπινης ζωής, σε καιρό ειρήνης (εκτός φυσικού θανάτου) είναι σπατάλη, με ότι αυτό συνεπάγεται (για το άτομο, την οικογένειά του και τη χώρα του).
Μόνο σε περίπτωση αμυντικού πολέμου, για την υπεράσπιση της τιμής και της ανεξαρτησίας της πατρίδας, η θυσία μιας ζωής είναι δόξα· ένας μεγάλος στρατηλάτης έχει πει: «η πληρωμή της νίκης με εκατό χιλιάδες άνδρες είναι μία δόξα, η σπατάλη της ζωής έστω και ενός ανθρώπου είναι ένα έγκλημα».
Τα δεινά που προκάλεσε στην ανθρωπότητα ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, θα περίμενε κανείς ότι θα γίνονταν η αιτία να δημιουργηθεί ένας παγκόσμιος Ηθικός Πολιτισμός, ανθρωποκεντρικός, ο οποίος θα έδιδε την πρέπουσα αξία στην ανθρώπινη ζωή. Μόνο ένας τέτοιος πολιτισμός θα μπορούσε να οδηγήσει στην αποφυγή των πολέμων και την εδραίωση της Ειρήνης πάνω στον πλανήτη γη.
Η ηθική, η οποία βασίζεται στο σεβασμό της ζωής και την ανάγκη να νιώθει ο άνθρωπος δέος μπροστά στο θαύμα της ζωής, είναι η αλήθεια την οποία χρειάζεται η ανθρωπότητα για να αναπτύξει κατάλληλη πνευματικότητα και να οδηγηθεί από αυτήν.
Δυστυχώς, τέτοιο πολιτισμό (ηθικό), τουλάχιστον μέχρι τώρα, δεν έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα. Βέβαια, δημιουργήθηκε (μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) μια αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήμης, η οποία προκάλεσε τον υλισμό, ο οποίος, όπως γράφει ο Γκάντι στην αυτοβιογραφία του, είναι έννοια αντίστροφη με την ηθική (όταν η μία αυξάνει, η άλλη μειώνεται).
Η επίτευξη και διατήρηση της ειρήνης εξαρτάται από την πίστη και το φρόνημα, που χαρακτηρίζει τα άτομα, τους λαούς και κυρίως τους ηγέτες τους.
Όπως είναι γνωστόν, οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν, πως ήταν αναγκαίον: «ή οι βασιλείς να φιλοσοφούν, ή οι φιλόσοφοι (ηθικά) να γίνονται βασιλείς». Με αυτή την πίστη, η πατρίδα μας, η Ελλάδα, δημιούργησε έναν Ηθικό Πολιτισμό τριάντα, περίπου, αιώνων.
* Ο Μανώλης Μαχαιράκης είναι Συντ/ρχης ε.α.