Η χρονιά ξεκίνησε με τον θάνατο του Γεωργίου Κονδύλη στις 31 Ιανουαρίου και συνεχίστηκε με την απώλεια του Ελευθερίου Βενιζέλου στις 18 Μαρτίου. Ο θάνατος του Βενιζέλου, σε ηλικία 71 ετών, υπήρξε ιδιαίτερα βαρύ πλήγμα για το Κόμμα των Φιλελευθέρων αλλά και για το σύνολο της ελληνικής πολιτικής ζωής, καθώς επρόκειτο για τον πολιτικό που είχε συνδεθεί με την εδαφική επέκταση της χώρας, τον θεσμικό εκσυγχρονισμό και σημαντικές διπλωματικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις. 

Λιγότερο από έναν μήνα αργότερα, στις 13 Απριλίου, πέθανε ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Δεμερτζής, ανοίγοντας τον δρόμο για την πρωθυπουργία του Ιωάννη Μεταξά. Ακολούθησε, στις 17 Μαΐου, ο θάνατος του Παναγή Τσαλδάρη, ηγέτη του Λαϊκού Κόμματος και σημαντικού εκπροσώπου της συντηρητικής παράταξης. Η πολιτική αποδυνάμωση των δύο μεγάλων κομματικών παρατάξεων, σε συνδυασμό με την αδυναμία συγκρότησης σταθερής κυβέρνησης και την έντονη πόλωση του Μεσοπολέμου, δημιούργησε ένα εξαιρετικά εύθραυστο πολιτικό περιβάλλον.

Στις 4 Αυγούστου 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς, με τη συναίνεση του βασιλιά Γεωργίου Β’, ανέστειλε τη λειτουργία βασικών κοινοβουλευτικών και συνταγματικών θεσμών και εγκαθίδρυσε το δικτατορικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Η εξέλιξη αυτή δεν υπήρξε ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά το αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης περιόδου πολιτικής αστάθειας, θεσμικής αμφισβήτησης και διαρκούς αντιπαράθεσης μεταξύ βενιζελικών και αντιβενιζελικών. 

Μέσα στο ίδιο έτος, στις 15 Σεπτεμβρίου, πέθανε ο Αλέξανδρος Ζαΐμης, μία από τις πλέον έμπειρες και μετριοπαθείς πολιτικές φυσιογνωμίες της εποχής, ενώ στις 17 Νοεμβρίου απεβίωσε ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, σημαντικός εκπρόσωπος του δημοκρατικού και μεταρρυθμιστικού χώρου, ο οποίος βρισκόταν ήδη υπό κατ’ οίκον περιορισμό από το καθεστώς.

Η χρονική εγγύτητα τόσων πολιτικών θανάτων δημιούργησε μεταγενέστερα εύλογα ερωτήματα και ποικίλες υποθέσεις, ιδιαίτερα επειδή αρκετοί από αυτούς σημειώθηκαν αιφνιδίως. Ωστόσο, η ιστορική προσέγγιση επιβάλλει σαφή διάκριση ανάμεσα στα τεκμηριωμένα γεγονότα και στις μεταγενέστερες εικασίες. Δεν υπάρχουν επαρκή ιστορικά τεκμήρια που να επιτρέπουν την απόδοση των θανάτων αυτών σε ενιαίο οργανωμένο σχέδιο. Η πραγματική ιστορική σημασία του 1936 βρίσκεται αλλού: στην ταυτόχρονη αποδυνάμωση των πολιτικών ηγεσιών, στην κρίση του κοινοβουλευτισμού και στη δημιουργία των συνθηκών που επέτρεψαν την εγκαθίδρυση της δικτατορίας.

Το 1936 υπήρξε, επομένως, ένα κομβικό σημείο μετάβασης. Μια ολόκληρη πολιτική γενιά αποχωρούσε από το προσκήνιο, ενώ το ελληνικό κοινοβουλευτικό σύστημα αδυνατούσε να αντιμετωπίσει τις βαθιές διαιρέσεις και τις θεσμικές του αδυναμίες. Οι θάνατοι του Κονδύλη, του Βενιζέλου, του Δεμερτζή, του Τσαλδάρη, του Ζαΐμη και του Παπαναστασίου προσέδωσαν στη χρονιά μια ασυνήθιστη δραματικότητα, αλλά η ιστορική τους βαρύτητα αποκτά πραγματικό νόημα μόνο μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της πολιτικής κρίσης που οδήγησε στην 4η Αυγούστου. 

Το 1936 δεν ήταν απλώς μια χρονιά διαδοχικών απωλειών, ήταν το έτος κατά το οποίο έκλεισε ένας μεγάλος κύκλος της ελληνικής πολιτικής ιστορίας και άνοιξε ένας νέος, αυταρχικός κύκλος, με συνέπειες που θα επηρέαζαν καθοριστικά την Ελλάδα έως και την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.