Το τυπογραφείο των Γλυκήδων αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους και μακροβιότερους ελληνικούς εκδοτικούς οίκους της Βενετίας. Ιδρύθηκε το 1670 από τον Γιαννιώτη έμπορο Νικόλαο Γλυκή, ο οποίος είχε εγκατασταθεί στην πόλη από τα μέσα του 17ου αιώνα και είχε αναπτύξει αρχικά έντονη εμπορική δραστηριότητα. Η επιχείρηση συνδύαζε την τυπογραφία με την έκδοση και εμπορία βιβλίων, ενώ διατηρήθηκε έως το 1854, αφήνοντας σημαντική παρακαταθήκη στην ιστορία του ελληνικού βιβλίου.
Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του, το τυπογραφείο παρήγαγε περισσότερες από 1.400 εκδόσεις, κυρίως θρησκευτικού, εκπαιδευτικού και επιστημονικού περιεχομένου. Σημαντική υπήρξε η συμβολή του στη διάδοση της ελληνικής γραμματείας, καθώς οι εκδόσεις του κυκλοφορούσαν σε πολλές περιοχές του ελληνικού χώρου μέσω των εμπορικών δικτύων της οικογένειας και των συνεργατών της. Χαρακτηριστικό έμβλημα του οίκου ήταν η μέλισσα, πλαισιωμένη από τα αρχικά του ιδρυτή, ενώ η επωνυμία «Παρά Νικολάῳ Γλυκεῖ τῷ εξ Ιωαννίνων» διατηρήθηκε και από τους μεταγενέστερους διαδόχους του.
Η οικογένεια Θεοδοσίου, με καταγωγή επίσης από τα Ιωάννινα, συγκαταλεγόταν στις σημαντικές ηπειρωτικές εμπορικές οικογένειες της Βενετίας. Η δραστηριότητά της συνδεόταν με τη διακίνηση ελληνικών προϊόντων, όπως ελαιόλαδο, μετάξι, βαμβάκι και δέρματα, μέσα από ένα ευρύ δίκτυο εμπορικών συνεργασιών. Κεντρική φυσιογνωμία της οικογένειας υπήρξε ο Δημήτριος Θεοδοσίου, ο οποίος εκπαιδεύτηκε στην τυπογραφική τέχνη στο εργαστήριο των Γλυκήδων. Το 1755 ίδρυσε στη συνοικία Bragora της Βενετίας τη δική του τυπογραφική επιχείρηση, με δραστηριότητα στην έκδοση ελληνικών, σλαβικών και αρμενικών βιβλίων. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ποιότητα της εκτύπωσης, του χαρτιού και της βιβλιοδεσίας.
Τη διεύθυνση της επιχείρησης ανέλαβε αργότερα ο ανιψιός του, Πάνος Θεοδοσίου, ενώ το τυπογραφείο συνέχισε τη λειτουργία του έως το 1824. Το σήμα του ήταν ο δικέφαλος αετός, συνοδευόμενος από τα αρχικά Δ.Θ. Η εκδοτική αυτή παράδοση συνεχίστηκε το 1836 από τον Γεώργιο Διαμαντίδη, υπό την επωνυμία «Φοίνιξ», έως το 1899.
Ανάμεσα στους πρωτοπόρους της ελληνικής τυπογραφίας στη Βενετία συγκαταλέγεται ο Νικόλαος Σάρρος, Γιαννιώτης έμπορος και λόγιος, ο οποίος ίδρυσε στα τέλη του 17ου αιώνα δικό του τυπογραφείο. Η δραστηριότητά του ενίσχυσε τον ανταγωνισμό στον χώρο της ελληνικής βιβλιοπαραγωγής, καθώς κατά την περίοδο 1685–1693 αποδίδονται στο εργαστήριό του 56 εκδόσεις. Μετά τον θάνατό του, το 1697, την επιχείρηση ανέλαβε ο γιος του Σπυρίδων, ενώ το 1708 μεταβιβάστηκε στον Antonio Bortoli. Υπό τη νέα διεύθυνση τυπώθηκαν συνολικά 212 βιβλία, μεταξύ των οποίων θρησκευτικά, εκπαιδευτικά και επιστημονικά έργα. Ιδιαίτερη σημασία παρουσιάζουν το «Πεντηκοστάριον» (1704), η «Γραμματική» (1733) και το «Προσκυνητάριον του Αγίου Όρους» (1745). Το τυπογραφικό έμβλημα του Σάρρου απεικόνιζε γοργόνα με τα αρχικά N.S