Μετά τον πόλεμο δραστηριοποιήθηκε στην κοινωνική αποκατάσταση, στην οικοτεχνία και κυρίως στην εκπαίδευση και ενδυνάμωση των γυναικών. Δημιούργησε εργαστήρια για κορίτσια που είχαν πληγεί από τον πόλεμο, ίδρυσε Σχολή Οικοκυρικής στο Σκαμνέλι και συνέβαλε στην εκπαιδευτική και κοινωνική ανάπτυξη του Ζαγορίου. Παράλληλα, εργάστηκε για τη διατήρηση της ηπειρωτικής παράδοσης και τη διάδοσή της μέσα από τη μουσική και τον χορό. 

Ξεχωριστή θέση στη δράση της κατείχε η ανάδειξη του ρόλου και της θέσης της Γυναίκας της Πίνδου στην κοινωνία και την ιστορία του τόπου. Το 1975, στο πλαίσιο του Διεθνούς Έτους της Γυναίκας όπως είχε χαρακτηριστεί από τον ΟΗΕ, έδωσε διάλεξη στην Αρχαιολογική Εταιρεία Αθηνών με θέμα τη συμβολή των γυναικών στον πόλεμο του '40.

Τότε πρότεινε την ανέγερση μνημείου προς τιμήν τους στο Ζαγόρι, πρόταση η οποία υλοποιήθηκε τελικώς το 1993 στους Ασπράγγελους με πρωτοβουλία της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Ζαγορίου.

Από αυτήν ακριβώς τη ματιά της Φρόσως Ιωαννίδου ξεκινά και η νέα θεατρική δημιουργία που βρίσκεται αυτή την περίοδο υπό προετοιμασία. Ο υποφαινόμενος, έχοντας ως αφετηρία το βιωματικό κείμενο της συγγραφέως για τις «Γυναίκες της Πίνδου», προχωρά στη σκηνοθεσία μιας θεατρικής παράστασης η οποία επιχειρεί να φωτίσει την γυναίκα πίσω από την ιστορική αφήγηση. Δεν πρόκειται για μια απλή αναπαράσταση γεγονότων. Στόχος της παράστασης είναι η επιστροφή της Φρόσως Ιωαννίδου στη σκηνή ως μνήμη, ως φωνή και ως παρουσία. Να περιδιαβαίνει τους χώρους του αρχοντικού της, να συναντά ξανά τις εικόνες της ζωής της και, μέσα από την αφήγησή, να μεταφέρει τον θεατή σε μια άλλη εποχή. 

Η παράσταση κινείται στη διήγηση της εποχής του 1940, όπου και έλαβαν χώρα τα γεγονότα...  Ανάμεσα στη προσωπική και τη συλλογική μνήμη... Την βιωμένη ιστορία... Ανάμεσα στη γυναίκα που έζησε τα γεγονότα και στη γυναίκα που, χρόνια αργότερα, τα αφηγείται ξανά... Το αρχοντικό, οι χώροι, τα αντικείμενα και η ίδια η παρουσία της ηρωίδας λειτουργούν ως φορείς μνήμης. Μέσα από αυτούς επιχειρείται να αναδειχθεί το έργο της Φρόσως Ιωαννίδου αλλά κυριότερα οι γυναίκες της Ηπείρου στο σύνολο τους, οι γυναίκες που έζησαν τον πόλεμο, την απώλεια και το συλλογικό πένθος, χωρίς να ζητήσουν ποτέ να αναγνωριστούν ως ηρωίδες.

Η έμπνευση για την παράσταση προέρχεται από την ανάγκη να μην παραμείνει αυτή η ιστορία απλώς καταγεγραμμένη σε ένα βιβλίο ή σε ένα αρχείο. Να αποκτήσει ξανά ανθρώπινη φωνή. Να ακουστεί. Να γίνει θέατρο. Και ίσως, μέσα από αυτή τη θεατρική επιστροφή, η «Μάνα του Ζαγορίου» να μπορέσει να συνομιλήσει ξανά με τον τόπο της και με τους ανθρώπους του. Γιατί ορισμένες μορφές της ιστορίας δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν. Ανήκουν στη μνήμη μας και κάθε φορά που κάποιος τις ξαναθυμάται, επιστρέφουν για λίγο στη ζωή.