Το 1924 έλαβαν αμνηστία, αξιοποιώντας τη σχετική νομοθεσία της εποχής, αφού συμμετείχαν στην εξόντωση δύο επικηρυγμένων ληστών. Μετά την επιστροφή τους στα Ιωάννινα ανέπτυξαν σχέσεις με την τοπική πολιτική και διοικητική ελίτ, ενώ συνεργάστηκαν με τις κρατικές αρχές στην καταδίωξη άλλων ληστρικών ομάδων, γεγονός που καταδεικνύει τις αντιφάσεις της εποχής.

Το όνομά τους συνδέθηκε κυρίως με τη ληστεία της Πέτρας, στις 13 Ιουνίου 1926, όταν ένοπλοι επιτέθηκαν σε χρηματαποστολή της Εθνικής Τράπεζας κοντά στην Πρέβεζα, προκαλώντας τον θάνατο οκτώ ανθρώπων. Η υπόθεση προκάλεσε πανελλήνια συγκίνηση και θεωρείται η πρώτη οργανωμένη ληστεία χρηματαποστολής στην Ελλάδα.

Μετά από διετή καταδίωξη, οι Ρεντζαίοι συνελήφθησαν το 1928 στη Βάρνα της Βουλγαρίας και εκδόθηκαν στην Ελλάδα. Δικάστηκαν, καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν στις φυλακές της Κέρκυρας το 1930, κλείνοντας ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κεφάλαια της ελληνικής ληστοκρατίας του Μεσοπολέμου.

Οι Ρεντζαίοι δεν αντιμετωπίζονταν ως μια συνηθισμένη ληστρική ομάδα. Σύμφωνα με μαρτυρίες και δημοσιεύματα της εποχής, διέθεταν σημαντικές πολιτικές διασυνδέσεις, οι οποίες φέρεται να τους παρείχαν τη δυνατότητα να αποφεύγουν επανειλημμένα τις συνέπειες του νόμου. Οι ίδιοι, κατά τη διάρκεια της κράτησής τους, υποστήριζαν ότι πίσω από τη ληστεία της Πέτρας εμπλέκονταν και πρόσωπα με ισχυρή πολιτική ή κοινωνική επιρροή. 

Παρά το γεγονός ότι οι ισχυρισμοί αυτοί δεν αποδείχθηκαν δικαστικά, συνέβαλαν στη δημιουργία ενός κλίματος έντονης καχυποψίας γύρω από την υπόθεση. Στο ίδιο πλαίσιο, η καταστροφική πυρκαγιά που εκδηλώθηκε σε χώρο στα Γιάννενα όπου βρίσκονταν αρχειακό υλικό που αφορούσε και τους Ρεντζαίους ενώ η δίκη βρισκόταν σε εξέλιξη στην Κέρκυρα, προκάλεσε ποικίλες εικασίες. Η καταστροφή του αρχειακού υλικού τροφοδότησε υποψίες περί πιθανής σκοπιμότητας, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία που να τεκμηριώνουν ότι η πυρκαγιά προκλήθηκε εσκεμμένα.