Μετά τις σχολικές αθλητικές επιδείξεις, έφταναν και οι πολυπόθητες καλοκαιρινές διακοπές. Το γεγονός αυτό, πέρα από τη μαθητιώσα νεολαία, ήταν ενδιαφέρον και για τους γονείς και κηδεμόνες, αλλά κυρίως για τους γυμναστές καθηγητές, ώστε να παρουσιάσουν ο καθένας για το σχολείο του την πιο προετοιμασμένη ομάδα και να κερδίσουν στους αγώνες.

Οι γυμναστικές επιδείξεις γίνονταν στο Εθνικό Στάδιο της πόλης και έπαιρναν μέρος τα σχολεία: το Γυμνάσιο Αρρένων, το Γυμνάσιο Θηλέων, η Ζωσιμαία Σχολή και το Οικονομικό Γυμνάσιο. Η προετοιμασία γινόταν από πριν, για αρκετό χρονικό διάστημα, τόσο στις γυμναστικές ασκήσεις (ομαδικού συντονισμού) όσο και στα διάφορα αθλήματα.

Όλες τις προηγούμενες εβδομάδες, οι δύο τελευταίες τάξεις τις αναλώναμε σε πρόβες, σε βάδην με τεντωμένα τα χέρια και με τα πόδια ένα στο αριστερό και δυνατό χτύπημα στο έδαφος, σε ασκήσεις ακριβείας, σε απλούν, τριπλούν, άλμα εις ύψος κ.ά.

Την καθορισμένη Κυριακή συγκεντρώνονταν στις λιγοστές κερκίδες του σταδίου, όπως και γύρω από τον στίβο, οι γονείς και όχι μόνο, καθώς και οι μαθητές των μικρότερων τάξεων που δεν έπαιρναν μέρος, πλην όμως υποστήριζαν, επευφημούσαν και ενθάρρυναν τα παιδιά που λάμβαναν μέρος στις επιδείξεις του σχολείου τους να βγουν πρώτοι. Η είσοδος ήταν ελεύθερη.

Τελευταίοι έμπαιναν στο στάδιο οι αρχές της πόλης, ο Δεσπότης, ο στρατηγός, επιθεωρητές, ο δήμαρχος, ο νομάρχης, πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες, οι οποίοι είχαν εξασφαλίσει τις πρώτες και καλύτερες θέσεις. Ακολουθούσε η είσοδός μας, παρελαύνοντας στον στίβο και εκτελώντας άψογα τα παραγγέλματα υπό τους ήχους της φιλαρμονικής του Δήμου, και παίρναμε τη θέση μας σε συγκεκριμένα σημεία μέσα στον αγωνιστικό χώρο, ο οποίος ήταν κατάλληλα διαρρυθμισμένος με γραμμές από ασβέστη, τόσο για τις θέσεις των αθλητών όσο και για τα διάφορα αθλήματα.

Οι γραμμές στους διαδρόμους για τους αγώνες δρόμου, των αλμάτων, του ακοντισμού και της σφαίρας ήταν κάτασπρα βαμμένες, καθώς και το σκάμμα για τα άλματα, ισιωμένο και φρεσκοσκαμμένο. Είχε περάσει η υδροφόρα του Δήμου, ο καταβρεχτήρας, και είχε ήδη καταβρέξει την καλοστρωμένη επιφάνεια του αγωνιστικού χώρου. Οι μεγαφωνικές εγκαταστάσεις ήταν έτοιμες, ώστε να ακούγονται παντού οι ανακοινώσεις και τα παραγγέλματα.

Πριν ξεκινήσουμε τις επιδείξεις, τραγουδούσαμε όλοι μαζί, με μαέστρους τους καθηγητές των Μουσικών, την κα Μέντσιου και τον κ. Λούτση, τον Ολυμπιακό Ύμνο:

Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο, αγνέ πατέρα του ωραίου,

του μεγάλου και τ’ αληθινού.

Κατέβα, φανερώσου κι άστραψε εδώ πέρα

στη δόξα της δικής σου γης και τ’ ουρανού…

Οι μαθητές προσπαθούσαμε να αποδείξουμε, κατά κάποιο τρόπο, στους γονείς, στους δασκάλους και στους επισήμους ότι κατεχόμαστε από πνεύμα ομαδικότητας, τέλειο συγχρονισμό, συντονισμό και πειθαρχία, σε συνδυασμό με αυτά που διδασκόμασταν: «Νους υγιής εν σώματι υγιεί». Το ρητό που εξέφραζε το εκπαιδευτικό σύστημα τότε.

«Πρόταση των χεριών, διαστάσεις, εκτάσεις, στροφή της κεφαλής δεξιά - αριστερά, αναπηδήσεις, εκτάσεις, ανατάσεις των χεριών, πρηνηδόν κ.ά.» ήταν τα παραγγέλματα που τα ξέραμε ως σουηδική γυμναστική. Πρώτα ξεκινούσε με τις ασκήσεις επίδειξης το Γυμνάσιο Θηλέων, με χρώματα που θύμιζαν την ελληνική σημαία: τα μπλε μπλουζάκια και τα άσπρα κοντά παντελονάκια. Τότε, για μας τα αγόρια, αυτό ήταν «θεάρεστο» θέαμα, γιατί δεν βλέπαμε τα κορίτσια με κοντά παντελονάκια, αλλά ούτε και με μακριά.

Ακολουθούσαμε εμείς, με τα λευκά μπλουζάκια και τα μπλε παντελονάκια, ομοιόμορφα, με ρυθμικές κινήσεις, συνέπεια, πειθαρχία και ευταξία. Μετά το τέλος των ασκήσεων καθόμασταν οκλαδόν, ώστε να μην εμποδίζουμε την ορατότητα των θεατών. Μετά γίνονταν οι αγώνες στίβου, τρέξιμο, άλματα, εφαλτήριο, ρίψεις... Κάθε Γυμνάσιο χαιρόταν για τους δικούς του μαθητές που πρωτεύαν στα αγωνίσματα, γιατί υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός και άμιλλα για το ποιο Γυμνάσιο θα συγκέντρωνε τις περισσότερες νίκες. Η χαρά μας ήταν απερίγραπτη για κάθε επιτυχία του σχολείου μας.

Ήταν η μεγαλύτερη εκδήλωση, το υπερθέαμα των σχολείων, με πρωταγωνιστές τους μαθητές, που τελείωνε με τους παραδοσιακούς χορούς. Να θυμίσω τους αείμνηστους γυμναστές και γυμνάστριες των χρόνων που φοιτούσα εγώ: Σερβετά, Αλαμάνου, Αράπη, Σιδέρη, Κοράκη, των σχολείων της πόλης μας.

Δυστυχώς, οι γυμναστικές επιδείξεις καταργήθηκαν από τους «φωστήρες» υπουργούς μας της Παιδείας, για λόγους που αυτοί «γνώριζαν».