Υπάρχουν άνθρωποι που όταν αισθάνονται αδικημένοι, μιλάνε έντονα. Κι υπάρχουν και εκείνοι που στέλνουν εξώδικα. Στα Γιάννενα τις τελευταίες ημέρες, φαίνεται πως το εξώδικο αποκτά τη δική του θέση στην καθημερινή αλληλογραφία… δίπλα στους λογαριασμούς της ΔΕΗ και στα ειδοποιητήρια της Εφορίας. Ειδικά αν είσαι εφημερίδα ή δημοσιογράφος!
Σε μια σύγχρονη κοινωνία που μονίμως αδικεί τους νέους, την τρίτη ηλικία, τους εκπαιδευτικούς, τα σώματα ασφαλείας… Ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων Μάξιμος αισθάνεται αδικημένος από δημοσιεύματα και πρωτοσέλιδα γύρω από τα Αγαθοεργά Καταστήματα και απαντά μέσω της νομικής οδού. Δικαίωμά του, ασφαλώς. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία καθένας μπορεί να προσφεύγει στη Δικαιοσύνη όταν θεωρεί ότι θίγεται.
Τον τελευταίο καιρό όμως μια ολόκληρη πόλη συζητά για να μη πω «κουτσομπολεύει» για ιστορικά σχολεία, τους ευεργέτες, τις περιουσίες και το δημόσιο συμφέρον. Πάνω από αυτές τις συζητήσεις αιωρείται διαρκώς η σκιά κι ο φόβος ενός εξώδικου.
Η συγκεκριμένη υπόθεση, βέβαια, δεν αφορά προσωπικές σχέσεις και ποιος συμπαθεί ποιον. Αφορά τρία ιστορικά σχολικά ακίνητα της πόλης που μεταβιβάστηκαν από τα Αγαθοεργά στην Εθνική Τράπεζα και τώρα περνούν στον Δήμο Ιωαννιτών, με την Τράπεζα να χρηματοδοτεί και την ανακαίνισή τους. Αφορά, επομένως, περιουσία με βαρύ ιστορικό και κοινωνικό αποτύπωμα. Και όταν εμφανίζεται μια τέτοια διαδρομή, οι δημοσιογράφοι έχουν καθήκον όσο κι αν είναι ενοχλητικό για κάποιους, να θέτουν ερωτήματα: Γιατί μεταβιβάστηκαν; Με ποιους όρους; Ποιο ήταν το οικονομικό υπόβαθρο; Ποιος γνώριζε και τι; Τα ίδια ερωτήματα θέτουν δημόσια και τοπικοί φορείς μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας. Δεν πρόκειται φαντάζομαι για κάποια βλασφημία. Πρόκειται για ερωτήματα που γεννά από μόνη της μια τέτοια τόσο σοβαρή υπόθεση και μάλιστα όταν πρόκειται για ακίνητα ευεργετών.
Τα Αγαθοεργά κι ο Μητροπολίτης απαντούν ότι δεν υπήρξε κάποια κατάσχεση, ότι δεν υπήρξε υποθήκευση των συγκεκριμένων περιουσιακών στοιχείων και ότι ο Μητροπολίτης Μάξιμος δεν έλαβε προσωπικά δάνειο 12 εκατομμυρίων ευρώ. Αυτή η θέση οφείλει να καταγράφεται και μάλιστα ξεκάθαρα. Όπως ξεκάθαρα πρέπει να καταγράφονται και τα ερωτήματα της κοινωνίας.
* * *
Έχει και κάτι παράδοξο αυτή η χώρα. Όλοι θεωρούν ότι ζουν μέσα στην αδικία. Αδικημένος ο πολίτης από το κράτος, ο εργαζόμενος από τον εργοδότη, ο συνταξιούχος από το Ταμείο, ο οδηγός από τον κακοφτιαγμένο δρόμο, ο φορολογούμενος από την Εφορία... Τελικά, αισθάνονται αδικημένοι ακόμη κι εκείνοι που κατέχουν θέσεις θεσμικής ισχύος και ασκούν διοίκηση.
Μόνο που η κοινωνία δεν έχει χρόνο και περίσσευμα χρημάτων για δικαστικό επιμελητή ώστε να στέλνει εξώδικα.
Έχει μόνο ερωτήσεις, τις οποίες έχει υποχρέωση δημόσια να θέτει…